Κάθε φορά που ο Στέφανος Κασσελάκης νομίζει ότι έχει ξεπεράσει τη φουρτούνα που έχει σηκωθεί εδώ και πολλούς μήνες στα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ έρχεται μία νέα αποχώρηση, συνήθως ηχηρή, για να τον προσγειώσει στην προβληματική πολιτική επικαιρότητα.
Αυτή τη φορά η αποχώρηση δεν ήταν απλά ηχηρή, θα έλεγε κανείς ότι ήταν εκκωφαντική. Ο Γιάννης Δραγασάκης, κατά γενική ομολογία ένα από τα ιστορικότερα στελέχη του κόμματος και άνθρωπος που έχει γράψει τη δική του ιστορία στην ελληνική Αριστερά τα τελευταία πενήντα και πλέον χρόνια άνοιξε την πόρτα και αποχώρησε διατυπώνοντας σκληρή αλλά δίκαιη κριτική στον τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ εσχάτως αλλά και στις τακτικές του προέδρου του.
Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα της δήλωσης Δραγασάκη: «Μπορείς να παραμένεις σε ένα κόμμα, ακόμη και αν διαφωνείς με την τρέχουσα πολιτική του, αρκεί στο κόμμα αυτό να τηρούνται κάποιοι σταθεροί κανόνες και να υπάρχουν δημοκρατικές εγγυήσεις σεβασμού της αξιοπρέπειας και των απόψεων όλων. Είναι όμως εξαιρετικά δύσκολη η παραμονή σε ένα κόμμα στο οποίο η έννοια της δημοκρατίας και της Αριστεράς, αλλά και η ιστορία του ίδιου του κόμματος, υπονομεύονται και μόνος αποδεκτός κανόνας είναι η συχνά αδιευκρίνιστη και ευμετάβλητη βούληση του αρχηγού».
Είναι σαφές ότι η αποχώρηση του αντιπροέδρου των κυβερνήσεων Τσίπρα δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Άλλωστε πέρασαν μονάχα παρά μερικές ώρες για να τοποθετηθεί, με οξύ, μάλιστα, τρόπο μέσα από τις σελίδες της Εφημερίδας των Συντακτών ο Θανάσης Καρτερός. Και πολλοί άλλοι μέσω των λογαριασμών τους στα κοινωνικά δίκτυα και όχι μόνο.
Σχόλιο έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ με το οποίο μάλιστα έριξε λάδι στη φωτιά. Με τα "βαριά" υπονοούμενα περί σχέσεων του Γιάννη Δραγασάκη με τις τράπεζες (στα οποία έσπευσε να υπερθεματίσει από το facebook ο Παύλος Πολάκης) επιχείρησε να κηλιδώσει μία ιστορική πορεία με τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με τα ήθη της Αριστεράς. Αλλά αυτά φαίνεται να είναι ψιλά γράμματα πλέον για το κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη.
Ένα βήμα πίσω
Μιας και μιλάμε για κόμμα, να ενημερώσουμε, αν δεν το πληροφορηθήκατε κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που μας πέρασε ότι συνεδρίασε (την περασμένη Τρίτη) η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί φαίνεται ότι ο Στέφανος Κασσελάκης αναγκάστηκε να κάνει ένα βήμα πίσω ως προς τους ισχυρισμούς του περί ύπαρξης μαύρων ταμείων και στον ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες είχαν προκαλέσει εσωκομματικό αναβρασμό. Στην απόφαση του οργάνου διαβάζει κανείς ότι σε "αντίθεση με άλλα κόμματα, όπως η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ διαχρονικά πορεύεται, τόσο επί Τσίπρα όσο και επί Κασσελάκη, με διαφάνεια στα οικονομικά του, χωρίς άδηλους πόρους και σχέσεις «δούναι και λαβείν» με επιχειρηματικά συμφέροντα". Το «τόσο επί Τσίπρα» έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία και φαίνεται πως δικαιώνει για την επιμονή τους τα 8 στελέχη (Κ. Ζαχαριάδης, Α. Φλαμπουράρης, Ο. Γεροβασίλη, Γ. Ραγκούσης, Θ. Θεοχαρόπουλος, Κ. Νοτοπούλου, Ζ. Καρκούλια και Ε. Συμεωνίδου) που είχαν διατυπώσει μία τελείως διαφορετική, ως προς τους ομιχλώδεις ισχυρισμούς Κασσελάκη, πρόταση στην προηγούμενη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας. Όχι βέβαια ότι δεν καταγράφηκαν διαφωνίες ακόμα και σε άλλα, κομβικά κομμάτια της πολιτικής του κόμματος και των προτάσεων του. Αλλά προκύπτει ότι αυτή τη φορά η ηγεσία δεν ήθελε να προκαλέσει περισσότερο διαπιστώνοντας την ίδια ώρα ότι οι προτάσεις της δεν συγκεντρώνουν μεγάλη δημοφιλία.
Σε τροχιά ρήξης με τους εργαζόμενους
Ακόμα όμως και μέλι-γάλα να ήταν όλα στο ΣΥΡΙΖΑ, το μέτωπο των ΜΜΕ του κόμματος θα μπορούσε από μόνο του να προκαλέσει εξελίξεις. Η ηγεσία επιμένει στην πρότασή της για κλείσιμο του καθημερινού φύλλου της Αυγής αλλά και περιορισμό του προγράμματος του Κόκκινου μόνο στην πρωινή, καθαρά ενημερωτική του, ζώνη. Οι εργαζόμενοι στα δύο μέσα νιώθουν, όχι άδικα, ότι εξαπατώνται. Όσες μέρες διεξάγεται η κουβέντα για το μέλλον τους, δεν έχουν πληρωθεί τα χρωστούμενα για το καλοκαίρι, έστω ως μία κίνηση καλής θέλησης από την πλευρά της εργοδοσίας. Ακούν για σχέδιο εθελουσίας εξόδου, υπεύθυνη πληροφόρηση δεν λαμβάνουν από πουθενά με αποτέλεσμα να ενεργοποιήσουν το μόνο όπλο που έχει στη διάθεσή του ένας εργαζόμενος όταν νιώθει ότι αδικείται. Την απεργία. Και στην εφημερίδα και στο ραδιοφωνικό σταθμό του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορούν να πειστούν οι άνθρωποι για τις προθέσεις της ηγεσίας. Ούτε μπορούν να δεχθούν χωρίς προαπαιτούμενα ότι από εδώ και πέρα τα έξοδα των ΜΜΕ του κόμματος θα τα καλύπτει το 45% της κρατικής επιχορήγησης με παράλληλη προσπάθεια να μεγαλώσει η συνεισφορά των βουλευτών. Και αντιμετωπίζουν δικαίως με έντονη καχυποψία κινήσεις που έχουν άρωμα ρεβανσισμού όπως η απόλυση της Ναταλί Χατζηαντωνίου από το Κόκκινο η οποία σήκωσε πολλή σκόνη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο Ιούλιος τελειώνει και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αφήσει στο περίμενε αυτούς που θα έπρεπε θεωρητικά να προστατεύει ως κόρη οφθαλμού, τους εργαζόμενους που πληρώνει ο ίδιος. Πώς να ακουστεί πειστικός μετά για άλλους εργαζόμενους που βρίσκονται επίσης σε κινητοποιήσεις, όπως αυτοί της ΛΑΡΚΟ για παράδειγμα;
"Καυτό" φθινόπωρο
Δεν είναι λίγοι οι αναλυτές που πιστεύουν ότι ο Στέφανος Κασσελάκης δεν θα περιμένει το καταστατικό συνέδριο του προσεχούς Οκτωβρίου για να προχωρήσει στην τελική σύγκρουση εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αρκετά πιθανό, με οποιαδήποτε αφορμή, η ρήξη να επιχειρηθεί τον Σεπτέμβριο, αμέσως μετά τα μπάνια του λαού, ακόμα και στις αρχές του μήνα πριν ο Κασσελάκης ανέβει στη Θεσσαλονίκη για την καθιερωμένη επίσκεψη στη ΔΕΘ. Και αυτό γιατί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ φέρεται να επιθυμεί να είναι ο απόλυτος άρχων και πρωταγωνιστής του Συνεδρίου (σε αντίθεση με ό,τι έγινε στο τελευταίο συνέδριο όταν η προεδρία του τέθηκε υπό τεράστια πολιτική αμφισβήτηση). Η απαλλαγή λοιπόν από αυτό που ο ίδιος και οι φανατικοί οπαδοί του θεωρούν βαρίδια θεωρείται επιτακτική και απαραίτητη γι' αυτό και αναμένεται να γίνει άμεσα. Μία τέτοια εξέλιξη προφανώς θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις εντός του χώρου της Ανανεωτικής Αριστεράς αλλά και εντός του ευρύτερου χώρου της Κεντροαριστεράς (σε συνδυασμό και με τις εσωκομματικές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ). Το σίγουρο είναι ότι δεν θα πλήξουμε αφού έτσι και αλλιώς ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αρέσκεται και στις εκπλήξεις και στις κινήσεις εντυπωσιασμού. Το κόμμα, άλλωστε, το θεωρεί πλέον αποκλειστικά δικό του, στόχος του είναι να επιβάλλει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα δικά του θέλω (σε ιδεολογία, πρόγραμμα, οργάνωση), οπότε κάθε άλλη άποψη φαντάζει περιττή στο δικό του κόσμο. Ποιος άραγε φανταζόταν έναν τέτοιον ΣΥΡΙΖΑ πέρυσι στο ίδιο χρονικό διάστημα; Μάλλον λίγοι, έστω και αν είχαν προηγηθεί οι δύο εκλογικές συντριβές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2023.
