Φωτογραφία: Tom Swinnen
Τα δέντρα εδώ είναι γεμάτα πυροσβέστες. Στέκονται εκεί, άλλοι πηδούν από δέντρο σε δέντρο άλλοι κοιμούνται. Συνήθως όμως ψάχνουν. Μπορείς εύκολα να τους ξεχωρίσεις ανάμεσα από τα κλαδιά. Όλο και θα δεις κάποιο χέρι να εξέχει από τη φυλλωσιά, κάποιο πόδι να κρέμεται σαν παράταιρος καρπός. Ανήκουν στους πυροσβέστες. Ακόμα και αν δεν είσαι σίγουρος άμα κοιτάξεις προσεκτικότερα θα το καταλάβεις. Είναι τα μεγάλα τους κράνη που λαμπυρίζουν ανάμεσα στα φύλλα. Τόσο που όσο μεγαλύτερο είναι το δέντρο -άρα και περισσότεροι οι πυροσβέστες που κουβαλά- τόσο πιο έντονη η φωταψία. Κάποια νύχτα, καθώς γυρνάτε σπίτι με το αμάξι, σταματήστε μπροστά σε κάποιο δέντρο και ανάψτε τα φώτα. Τότε θα δείτε μια σειρά από αντανακλάσεις, καθρεφτίσματα του φωτός να πηγαίνουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις, σαν μια ντισκομπάλα ντυμένη με μια διάτρητη, φυλλώδη χλαίνη.
Όλο και βρίσκονται εκεί. Κανείς δεν ξέρει πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που ανέβηκαν. Είναι όλοι τους εκεί. Έτσι, κάθε φορά που τα δέντρα πάνε να χτενίσουνε τα κλαδιά τους –και όλοι ξέρουμε πως τα δέντρα το κάνουν συχνά αυτό– όλο και κάποιον βρίσκουνε. Πάντοτε κάποιος μπλέκεται στα δόντια της χτένας και πέφτει κάτω. Άλλοτε ημιθανής, άλλοτε πραγματικά πεθαμένος.
Μα οι πυροσβέστες δεν πτοούνται, μόνο βρίσκονται εκεί, βαθιά μέσα στις φυλλωσιές. Και ψάχνουνε, διαρκώς ψάχνουνε. Ψάχνουνε εκείνο το παιδί. Το παιδί αυτό που χάθηκε κάπου τη δεκαετία του ‘50. Ανέβηκε σε ένα δέντρο και ύστερα δεν το ξαναείδε κανείς. Από τότε τα δέντρα έχουν γεμίσει πυροσβέστες (κάποιοι λένε πως οι πυροσβέστες βρίσκονταν εκεί από πολύ παλιότερα, αλλά το παιδί ήταν μια πρώτης τάξεως αφορμή για να δικαιολογήσουνε αυτή τους τη στάση). Το παιδί πρέπει τώρα να είναι πάνω από 100 ετών. Είναι που ο χρόνος τρέχει διαφορετικά εκεί ψηλά. Οι πυροσβέστες, από την άλλη, δεν γερνούν. Είναι που είναι ατρόμητοι. Και χρόνος χωρίς φόβο δεν υπάρχει.
Όταν κάθεσαι κάτω από μια μηλιά, ένα πεύκο ή ακόμη και μια ιτιά, όταν έχεις πάει στην εξοχή με τους φίλους και την παρέα σου και απλώσετε το τραπεζομάντιλό σας, βγάλετε τα πρόχειρα εδέσματα και αρχίσετε να κουβεντιάζετε απαιτώντας από τον ίδιο τον χρόνο να αρχίσει να κυλά με διαφορετικό ρυθμό, είναι τότε που όλο και κάποιος πυροσβέστης θα πέσει από ψηλά καταστρέφοντας το πικνίκ σου. Κατευθείαν πάνω στο τραπεζομάντιλό σας, αναποδογυρίζοντας, πιάτα, τάπερ και ποτήρια. Θα σας κοιτάξει και ύστερα θα τον κοιτάξετε και εσείς. Και πριν προλάβετε να του απευθύνετε τον λόγο αυτός θα βρεθεί για άλλη μια φορά πάνω στο δέντρο του, συνεχίζοντας την έρευνά του.
Έτσι τα δέντρα δεν είναι ασφαλή στον τόπο αυτό. Ο κόσμος τα αποφεύγει, κυρίως οι άνθρωποι από την πόλη. Είναι που αυτοί τα βλέπουν μόνο στις διακοπές τους και είναι όπως και να έχει απροετοίμαστοι για δέντρα, αναλαμπές και πυροσβέστες. Το Πάσχα είναι βέβαια διαφορετικά. Τις μέρες εκείνες ο κόσμος αγαπάει τα δέντρα, τα πλησιάζει. Κάποιοι μάλιστα τολμούν ακόμα και να τα σκαρφαλώσουν. Οι άνθρωποι έρχονται κοντά τους, κυρίως τα παιδιά.
Και ο κόσμος όλο έρχεται, όλο έρχεται από μακριά κρατώντας κεριά, κρατώντας λαμπάδες. Στέκεται κάτω από τα δέντρα σιωπηλός, κοιτάζει ανάμεσα στα κλαδιά και όλο προσπαθεί να μην του σβήσει το κερί. Πολλοί μάλιστα δεν διστάζουν ακόμα και να φωνάξουν το όνομα του παιδιού, ήρεμα ψιθυριστά, ανάμεσα στις φυλλωσιές. Λες και αυτό ένα παιδί 100 ετών, χαμένο εδώ και 50 χρόνια θα μπορούσε να τους ακούσει.
