Την Τρίτη 3 Φλεβάρη, το βράδυ ήταν γλυκό. Δεν έκανε κρύο, δε φύσαγε, δυο μέρες μετά την πανσέληνο, το φεγγάρι ανέτειλε από τα βουνά της Τουρκίας, τα φώτα αντανακλούσαν στη θάλασσα.
Τελειώνοντας την εβδομαδιαία συνέλευση στον κοινωνικό χώρο Αντίβαρο, συζητούσαμε πώς θα απαιτήσουμε να δημιουργηθεί επιτέλους νεκροταφείο αλλόθρησκων και να σταματήσει το αίσχος με το χέρσο χωράφι που τους θάβουν.
Φτάνουν οι πρώτες ειδήσεις: λένε για ανταλλαγή πυροβολισμών «διακινητών» και λιμενικού στο Μερσινίδι. Παγωμάρα. Έχει νεκρούς; Την ησυχία της χειμωνιάτικης βραδιάς σκίζουν οι σειρήνες των ασθενοφόρων. Πάμε στο λιμάνι. Κόσμος μαζεμένος, δύο πλοία του λιμενικού, ασθενοφόρα: έφεραν τραυματίες, έχει κι άλλους; Δεν διακρίνεις και πολλά, και πού να πλησιάσεις; Θα κατηγορηθείς ότι εσύ κάλεσες τους «λάθρο»… Και να πλησιάσεις, τι ακριβώς να κάνεις; Στο ύψος του Μερσινιδιού το ελικόπτερο και τα πλοία του λιμενικού κάνουν γύρους.
Αρχίζει το μακάβριο μέτρημα: τέσσερις νεκροί. Δεκατέσσερις οι νεκροί. Πολλοί τραυματίες, και παιδιά και έγκυες. Γενικός συναγερμός στο νοσοκομείο, τρέχουν και δε φτάνουν. Δεκαπέντε οι νεκροί, μια προσφύγισσα δεν άντεξε. Και ξέρεις ότι εκεί δίνουν τη μάχη οι γιατροί και νοσηλευτές που καθυβρίζει η κυβέρνηση, σε υποστελεχωμένα νοσοκομεία.
Τα μεσάνυχτα βγαίνει, με μεγάλη καθυστέρηση, η πρώτη επίσημη ανακοίνωση του Λιμενικού. Το προσφυγικό σκάφος «αγνόησε τα σήματα» του λιμενικού και πήγε να το εμβολίσει… Τίποτα για πυροβολισμούς. Και εκεί αρχίζουν οι σκέψεις να σε κατακλύζουν, και αρχίζεις να θυμάσαι: Φαρμακονήσι, Ρόδος, Πύλος, Μεσόγειος, η θάλασσα που αγναντεύεις κάθε μέρα, υγρός τάφος.
Την άλλη μέρα η είδηση είναι παντού, ο διακινητής, λέει, είναι ανάμεσα στους νεκρούς. Το αφήγημα το ίδιο, όπως σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις. Αρχίζεις να σιγοψιθυρίζεις με τους πιο κοντινούς/ες, είναι δυνατόν η βάρκα, με τόσα παιδιά μέσα, να πήγε να εμβολίσει το υπερσύγχρονο σκάφος του λιμενικού; Γιατί τόσοι νεκροί και τραυματίες; Και μαθαίνεις ότι οι τραυματίες είναι με σπασμένα κεφάλια, θώρακες, δύο έμβρυα νεκρά. Αλλά πού να βγεις και τι να πεις. Δεν ήσουν εκεί, παρών/ούσα στο περιστατικό.
Το διαδίκτυο βρωμάει απανθρωπιά και κανιβαλισμό. Και διαβάζεις τα σχόλια γειτόνων, γνωστών, του μπακάλη που αγοράζεις τυρί, να επιχαίρουν για τους λιμενικούς που φυλάνε σύνορα και να λένε «καλά να πάθουν, κανείς δεν τους κάλεσε». Δεν λείπουν και τα κοσμητικά επίθετα, λαθραίοι, εισβολείς, πιθήκια. Εισβολείς τα παιδιά 2 έως 12 ετών που ήρθαν να μας «εξισλαμίσουν». Και πανικοβάλλεσαι. Ζεις ανάμεσά τους, το παιδί σου μεγαλώνει σε μια ανθρωποφαγική κοινωνία, ο φασισμός δεν έρχεται, είναι εδώ. Τρομάζεις, όχι για τους πρόσφυγες, τρομάζεις με την κοινωνία όπου ζεις. Και δυστυχώς δεν είναι όλοι/ες τρολ του διαδικτύου. Τα νησιά είναι κλειστά συστήματα, γνωριζόμαστε.
Το βράδυ της Τετάρτης, μετά από κάλεσμά του Αντίβαρου, μαζευόμαστε στο λιμάνι. Φωνάζουμε συνθήματα, απαιτούμε τα αυτονόητα: να σταματήσει η θανατοπολιτική της ΕΕ και της κυβέρνησης. Δεκαπέντε φαναράκια ρίχνονται στο λιμάνι στη μνήμη των νεκρών. Πάμε στο λιμεναρχείο. Η, ως τότε βουβή, οργή ξεσπάει: Δολοφόνοι.
Και τη μεθεπόμενη τα στόματα ανοίγουν. Τα ΜΜΕ την πρώτη μέρα έλεγαν ότι οι πολυτραυματίες πρόσφυγες έδιναν καταθέσεις (αλλά, μαθαίνουμε, χωρίς παρουσία δικηγόρων) ότι όντως η βάρκα τους πήγε να εμβολίσει το σκάφος του λιμενικού, ότι ο διακινητής ήταν ο Μαροκινός (αναστήθηκε, φαίνεται). Ο δύτης που συμμετείχε στην ανάσυρση των νεκρών, μιλάει για παραμορφωμένα σώματα. Και έρχονται οι πρώτες μαρτυρίες των επιζώντων: το σκάφος του λιμενικού πέρασε από πάνω μας. Και αποκαλύπτεται ολόκληρη η εικόνα. Έτσι εξηγούνται τα τόσα κατάγματα. Έτσι εξηγείται το γιατί δεν βγήκε κανένας και καμιά αλώβητος/η από αυτή βάρκα: 15 νεκροί, 24 τραυματίες.
Κλασική «ασφαλής» αποτροπή, δηλαδή pushback, δηλαδή δολοφονία. Μέσα στη θάλασσα μας, μέσα στα χωρικά μας ύδατα, για τα οποία είμαστε τόσο περήφανες και θα δώσουμε και τη ζωή μας για να τα υπερασπιστούμε. Στα ύδατα «μας», όπου το δίκαιο της θάλασσας και το κράτος δικαίου πάει περίπατο.
Αμείλικτα τα ερωτήματα για το μετά:
Πού θα πάνε οι πολυτραυματίες όταν φύγουν από το νοσοκομείο; Στο απάνθρωπο καμπ, σε κοντέινερ που μέχρι χθες δεν είχαν ρεύμα, που δεν υπάρχουν στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής;
Πού θα ταφούν οι νεκροί; Στο χέρσο χωράφι δίπλα στο νεκροταφείο στο Μερσινίδι; Χωρίς ούτε μια μαρμάρινη πλάκα; Πώς θα τους βρουν οι οικογένειες όσων τους αναζητήσουν;
Ποιος θα κάνει ανεξάρτητη έρευνα; Το ίδιο το λιμενικό που πέρασε από πάνω τους; Για να έχουμε τα ίδια αποτελέσματα με τα άλλα ναυάγια; Να μπει η υπόθεση στο αρχείο;
Ποιος θα απαιτήσει την ανάσυρση του σκάφους για να δούμε τι πραγματικά και να αποδοθούν ευθύνες για το έγκλημα;
Και τι κάνουμε εμείς σε μια κοινωνία που η ανθρώπινη ζωή δεν έχει αξία; Που οι δικές μας ζωές, των βέρων Ελλήνων, αξίζουν πιο πολύ από τις άλλες, των κατατρεγμένων;
Φωτο: Κώστας Αναγνώστου / Eurokinissi
Η Ερμιόνη Φρεζούλη είναι μέλος του κοινωνικού χώρου Αντίβαρο
