«Στόχος μας είναι να στηρίξουμε τον κόσμο της εργασίας, την πλήρη απασχόληση και να βρεθούμε απέναντι σε οποιαδήποτε εργοδοτική ασυδοσία έναντι των εργαζομένων. Μίλησα με ειλικρίνεια τι γίνεται σήμερα στην αγορά εργασίας κι ας βρεθεί κάποιος να με διαψεύσει ότι εργοδότες κρύβονται πίσω από τη μερική απασχόληση και τελικά απασχολούν τους εργαζόμενους μόνιμα […] Με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να μην καλύπτονται για την ασφαλιστική τους εισφορά κι έτσι να κυκλοφορεί μαύρο χρήμα. Για τους νέους αυτό μπορεί να ακούγεται σαν καλό, γιατί θα έχουν ένα εισόδημα παραπάνω στην τσέπη τους, στην ουσία όμως πριονίζουν το κλαδί που κάθονται. Για να αντιμετωπίσουμε αυτή την εργοδοτική ασυδοσία αυξάνουμε το μισθό στις επιπλέον ώρες εργασίας…».
Με τα λόγια αυτά απάντησε ο κ. Μητσοτάκης σε ερώτηση για τα εργασιακά στη συνέντευξή του προς τους δημοσιογράφους στη Θεσσαλονίκη, εξαγγέλλοντας ταυτόχρονα ότι θα κατατεθεί και ο αναπτυξιακός νόμος. Ένα νομοσχέδιο που διαψεύδει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τα λεγόμενά του. Βέβαια, ο πρωθυπουργός της χώρας και το επιτελείο του έχουν την καταπληκτική ικανότητα να λένε τη μια το ένα πράγμα και την άλλη ακριβώς το αντίθετο του –και σ΄ αυτό έχουν την αμέριστη συμπαράσταση των μίντια που αναλαμβάνουν να ενημερώσουν τον κόσμο. Θα πρέπει, όμως, να σημειώσουμε εδώ το μικρό αυτό απόσπασμα της απάντησής του δεν ξαναμεταδόθηκε, δεν αναδημοσιεύτηκε και βέβαια δεν σχολιάστηκε. Ωστόσο, διασώθηκε στο youtube.
Λίγες μέρες πριν ο ίδιος ο πρωθυπουργός υποστήριξε ότι «η υπερπροστασία των εργαζομένων», οι «ανελαστικές σχέσεις εργασίας» θέτουν εμπόδια στην επιχειρηματικότητα και τελικά καταλήγουν εις βάρος της απασχόλησης.
Το νομοσχέδιο που κατατέθηκε για διαβούλευση διαπνέεται από αυτό ακριβώς το πνεύμα. Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο «κόλαφο για τα εργασιακά δικαιώματα», όπως τόνισε η πρώην υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου και συνέχισε «γυρνάει τη χώρα σε βαθιά μνημονιακές εποχές. Θεμελιώδεις ρυθμίσεις υπέρ των εργαζομένων που θεσπίστηκαν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ καταργούνται […] Βλέπουμε πιστή αντιγραφή σε μορφή νομοσχεδίου όλων των απαιτήσεων της τρόικας για τα εργασιακά». Στο νομοσχέδιο αναφέρονται μεταξύ άλλων η ουσιαστική κατάργηση του πλαισίου των συλλογικών συμβάσεων από τη στιγμή που δεν μπορούν να τηρηθούν οι αυξήσεις με άλλοθι την οικονομική δυσπραγία των επιχειρήσεων. Ότι περιορίζεται το δικαίωμα της μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία και τέλος μειώνεται το πρόστιμο για αδήλωτη εργασία στην περίπτωση πρόσληψης του εργαζόμενου. Και το σπουδαιότερο καταργείται η υποχρέωση του εργοδότη να αναγνωρίσει και να καταβάλει τα ένσημα τριών μηνών, μια ρύθμιση που είχε ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Η κατάργηση του μέτρου αυτού μειώνεται και το ενδιαφέρον των εργαζομένων να καταγγείλουν τον εργοδότη τους.
Γιάννης Βρούτσης: ένας νέος Λάσκαρης
Η κυβέρνηση με την αντεργατική της πολιτική, τα μέτρα που παίρνει και το νομικό πλαίσιο που θα διέπει τις εργασιακές σχέσεις, απαξιώνει τα συνδικάτα, περιορίζει τις αρμοδιότητες τους, αφού δεν θα έχουν ουσιαστικά τη δυνατότητα να διαπραγματευτούν και να παλέψουν για την υπογραφή μιας συλλογικής σύμβασης. Τα συνδικάτα, όμως, δεν πρόκειται να δεχθούν μια τέτοια κατάσταση. Γι΄ αυτό θα πρέπει να εφευρεθεί ένα τρόπος να ελεγχθεί το συνδικαλιστικό κίνημα (σ.κ.) και αυτό θα επιτευχθεί μέσω του «εκσυγχρονισμού». Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει το»γενικό μητρώο των συνδικαλιστικών οργανώσεων» και την ηλεκτρονική ψηφοφορία για τη λήψη απόφασης για απεργία; Τα συνδικάτα, σύμφωνα με ανακοίνωση του ΕΚΑ, απαντούν πως «όποια μορφή κι αν έχουν τα μητρώα των συνδικάτων η αρμοδιότητα ανήκει μόνο σ΄ αυτά» και όχι στη δικαιοδοσία του εκάστοτε υπουργού Εργασίας, όπως και η απόφαση για την απεργία δεν περιορίζεται σε μια απλή-τυπική ψηφοφορία, αλλά σε μια ολόκληρη διαδικασία συζητήσεων – αντιπαραθέσεων, συγκλίσεων και αποφάσεων. Επομένως, η οποιαδήποτε προσπάθεια εγκλωβισμού των συνδικάτων δεν μπορεί να έχει καμία τύχη.
Ο κ. Βρούτσης έχει φαίνεται ζηλέψει τη δόξα του αείμνηστου Λάσκαρη που ήθελε να καταργήσει την «ταξική πάλη» με τον περίφημο νόμο 33/76. Ο ίδιος θέλει τώρα να ελέγξει το σ.κ. και σε αυτό ίσως ενθαρρύνεται από τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στο συνδικαλιστικό κίνημα. Πριν επιχειρήσει ένα τέτοιο διάβημα θα πρέπει να σκεφθεί πώς θα βγει από αυτή την περιπέτεια; Μια ματιά στην ιστορία του σ.κ. ίσως να τον βοηθούσε…
Η ΓΣΕΕ στον κόσμο της
Πράγματι, σήμερα, το σ.κ. διέρχεται μια βαθιά και παρατεταμένη κρίση. Η «κυρίαρχη δύναμη» στη ΓΣΕΕ μετά από μακρόχρονη πορεία αυτοπεριορισμού και απραξίας νιώθει σαν να μην έχει ρόλο. Φαίνεται, όμως, να ελπίζει πως με την επιστροφή της χώρας στην «κανονικότητα», όπως είπε ο κ. Παναγόπουλος, θα ξαναβρεί έναν κάποιο ρόλο. Γι΄ αυτό και δεν βρήκε τίποτα να πει αιχμηρό κατά του νομοσχεδίου. Αρκέστηκε να μιλήσει για ένα μίνι εργασιακό νομοσχέδιο που (αποτελεί) βασικό άξονα του αναπτυξιακού σ/ν (…) και διαμηνύει προς κάθε κατεύθυνση ότι τα συνδικάτα και οι εργαζόμενοι δεν θα γίνουν παρακολουθητές αυτού του «τανγκό για δύο». Ως προς την ουσία του νομοσχεδίου το παραπέμπει στη νομική υπηρεσία…
Αγωνιστικές κινητοποιήσεις
Στα συνδικάτα και τους εργαζόμενους έχει αρχίσει –παρά τις προσπάθειες να μετατοπιστεί η συζήτηση στα δήθεν θετικά-ευεργετικά μέτρα για τους εργαζόμενου– να γίνεται κατανοητό τι μπορεί να φέρνει για τους εργαζόμενους αυτό το νομοσχέδιο.
Το ΠΑΜΕ έχει ήδη προγραμματίσει συγκεντρώσεις για μεθαύριο Τρίτη στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Αλλά και άλλες οργανώσεις, πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σωματεία, προετοιμάζονται να κατεβούν στους δρόμους.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν οι κινητοποιήσεις αυτές θα συγκλίνουν, ώστε να δημιουργηθεί ένα ευρύτερο, μαζικότερο αγωνιστικό κίνημα. Στο ερώτημα αυτό θα πρέπει η κάθε οργάνωση, παράταξη, κίνημα να αναλάβει τις δικές της ευθύνες. Το ΠΑΜΕ θα πρέπει να έχει βγάλει τα δικά του συμπεράσματα από τις πολλές κινητοποιήσεις που έχει πραγματοποιήσει. Αυτές όμως δεν έχουν οδηγήσει σ΄ ένα ταξικό μαζικό κίνημα. Αυτό που είναι τώρα το ζητούμενο, είναι να μην περάσει το αντεργατικό, και αντισυνδικαλιστικό νομοσχέδιο σήμερα, γιατί αύριο θα είναι πιο δύσκολο να μπει φραγμός στη διάλυση του ασφαλιστικού, έτσι όπως το έχουμε γνωρίσει μέχρι σήμερα. Οι ώρες ευθύνης είναι τεράστιες απέναντι για τους συνταξιούχους, τους εργαζόμενους, τους νέους.
Μπάμπης Κοβάνης
