Ποιοι εφαρμόζουν το σχέδιο “όσο χειρότερα, τόσο καλύτερα”
Με «ξύλινα» γράμματα, που έχουν εγκαταλειφθεί προ αμνημονεύτων χρόνων, το πρωτοσέλιδο των «Νέων» (18/6/2015), πληροφορεί τον αναγνώστη, ότι σημειώνεται «φυγή 30 δισ. ευρώ».
Πέμπτη πρωί στα περίπτερα κρεμόταν ένα ασυνήθιστο πρωτοσέλιδο των «Νέων». Με «ξύλινα» γράμματα, που έχουν εγκαταλειφθεί προ αμνημονεύτων χρόνων, πληροφορεί τον διαβάτη, όχι μόνο τον αγοραστή και αναγνώστη, ότι σημειώνεται «φυγή 30 δισ. ευρώ». Θα πρέπει κάποιος να αγοράσει την καλή εφημερίδα και να ψάξει στα ψιλά, για να διαπιστώσει ότι τα 30 δισ. αναλήφθηκαν από τις τράπεζες μέσα σε ένα εξάμηνο και όχι σε… μία μέρα.
Η παρατήρηση αυτή δεν είναι σχολαστική. Έχει σημασία γιατί την προηγούμενη ακριβώς μέρα η εφημερίδα είχε κατ’ αποκλειστικότητα «προδημοσίευση» της έκθεσης της Τράπεζας της Ελλάδος –με υπογραφή του κ. Στουρνάρα– που προανείγγειλε τη χρεοκοπία της Ελλάδας και την αποβολή της από την ευρωζώνη, αλλά και από την ΕΕ, γιατί αυτά –λέει– πάνε μαζί. Ο πρωτοσέλιδος τίτλος, μάλιστα, εκείνης της ημέρας προεξοφλούσε ερμηνεύοντας αυθεντικά τον κ. Στουρνάρα ότι «δεν υπάρχει χρεοκοπία εντός του ευρώ».
Γαία πυρί μιχθήτω…
Αν κάποιος, μετά από όλα αυτά, ισχυριζόταν ότι απλώς επρόκειτο να για την ικανοποίηση της ανάγκης των πολιτών για ενημέρωση, δεν θα τον πίστευε κανείς. Και, ορθά, γιατί πρόκειται για μια οφθαλμοφανή επιχείρηση πρόκλησης πανικού, ο οποίος είχε προαναγγελθεί ήδη από ακραίους πολιτικούς της δεξιάς. Τώρα, απλώς εφαρμόζεται στην πράξη. Επειδή, παρά τις προσπάθειες, η διαρροή καταθέσεων είχε διατηρηθεί σε σημαντικά, αλλά όχι ικανά να προκαλέσουν πανικό επίπεδα, ενώ ταυτόχρονα η ΕΚΤ –με το στανιό– φρόντιζε πάντοτε να συμπληρώνει έγκαιρα τα κενά ρευστότητας, χρειαζόταν τώρα μια ισχυρότατη παρέμβαση σε βαθμό εγκληματικής προβοκάτσιας.
Πού απέβλεπε αυτή η κίνηση; Εν όψει του Γιούρογκρουπ της περασμένης Πέμπτης και της έκτακτης συνόδου κορυφής της ΕΕ για την Ελλάδα, η οποία προαναγγελόταν από ημέρες, η ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να φτάσει σ’ αυτές τις συσκέψεις με τη μεγαλύτερη δυνατή πίεση πάνω της. Υπάρχει μεγαλύτερη πίεση από την απειλή κατάρρευσης των τραπεζών; Και υπό την πίεση αυτή να εξαναγκαστεί στη χειρότερη δυνατή συμφωνία ή σε ανοιχτή σύγκρουση με τους χειρότερους όρους.
Δεν ήταν, όμως, μόνον αυτό. Υπήρχαν τουλάχιστον άλλα δύο στοιχεία που καθιστούσαν επείγουσα αυτή την πρόκληση. Πρώτον, οι συνεδριάσεις αυτών των δύο κοινοτικών οργάνων πραγμάτωναν την σταθερή επιδίωξη της ελληνικής κυβέρνησης να κλείσει η διαπραγμάτευση σε πολιτικό επίπεδο και να μην παραμείνει στο επίπεδο των τεχνοκρατών. Δεύτερον, υπήρχαν από μέρες σημάδια ότι πλησιάζοντας στο πολιτικό επίπεδο μειώνονται σε σημαντικό βαθμό οι αποκλίσεις και μια βιώσιμη συμφωνία θα μπορούσε να προκύψει. Κι αν προέκυπτε, τότε όλα θα είχαν χαθεί για όσους ήλπιζαν σε μια ρήξη, τουλάχιστον για το επόμενο διάστημα. Ειδικά, μάλιστα, για την ηγεσία της ΝΔ, τη μιντιακή διαπλοκή χωρίς ισχυρές οικονομικές πλάτες και τον κ. Στουρνάρα, που αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να τον σώζει στο διηνεκές το αντιδημοκρατικό καθεστώς προστασίας του στη θέση του διοικητή της ΤτΕ. Γι΄ αυτούς όλους η μετά από μία βιώσιμη συμφωνία εποχή θα ήταν οδυνηρή περίοδος.
«Θεματοφύλακες» και υπονομευτές
Θα μπορούσε να αντιτάξει κάποιος ότι πρόκειται για αβάσιμες υποθέσεις και αστήριχτους ισχυρισμούς. Αν προχωρήσουμε σε μια προσεκτική ανάγνωση όσων συμβαίνουν, θα δούμε ότι δεν είναι έτσι.
Η ηγεσία της ΝΔ, παρότι θέλει να εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της ευρωπαϊκής πορείας και νομίζει ότι με την ανάληψη αυτού του ρόλου θα βγει από τη δύσκολη θέση, φαίνεται ότι τελευταία ασπάζεται την εκτίμηση πως επίκειται συμφωνία. Επομένως, ως θεματοφύλακας δεν θα έχει μάλλον πολλή δουλειά. Εκτός αν μπορέσει να την αποτρέψει…
Ο φόβος να υπάρξει συμφωνία, που μάλιστα δεν θα περιλαμβάνει τις τελευταίες ανάλγητες απαιτήσεις των δανειστών, δεν προέρχεται μόνο από τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης. Κυρίως οφείλεται σε εκτιμήσεις φίλιων προς τη ΝΔ (όχι όμως και στην ηγεσία της) δυνάμεων.
Είναι χαρακτηριστική ανάλυση του κ. Μπ. Παπαδημητρίου («Καθημερινή», 18/6, στην οποία περιέχονται πρωτοφανείς, για τα όσα μας έχει συνηθίσει, διαπιστώσεις:
α) Η ελληνική κυβέρνηση «έχει ήδη εξασφαλίσει σειρά βελτιώσεων συγκριτικά με όσα ζητούσαν οι τεχνοκράτες της τρόικας από την προηγούμενη κυβέρνηση».
β) «Η συμφωνία για μικρότερο πρωτογενές πλεόνασμα είναι καλή, κυρίως γιατί προσφέρει ρεαλιστική βάση, επί της οποίας μπορούμε να επιτύχουμε μακρόπνοη συμφωνία “κουρέματος” του χρέους».
γ) «Στο τραπέζι υπάρχει και μια σπουδαία λύση για το χρέος. Αντί τα δάνεια να κρατήσουν 30 χρόνια, να λήξουν σε 60. Επιπλέον, τα επιτόκια να αναδιαμορφωθούν, ώστε το βάρος των τόκων τους να ισούται με το πρωτογενές πλεόνασμα».
δ) «Ο πρωθυπουργός πράττει ορθά που διαπραγματεύεται μέχρι την τελευταία ώρα».
ε) «Είμαι σίγουρος ότι ο κ. Τσίπρας διαθέτει εντός του κόμματός του την εμπιστοσύνη» που χρειάζεται.
Συμφέροντα που ταυτίζονται
Πρόκειται για μια αντιδιαμετρικά αντίθετη εκτίμηση, που εξηγεί και γιατί ο κ. Σαμαράς δεν έχει τις καλύτερες σχέσεις με ένα σημαντικό τμήμα της Δεξιάς, αλλά και υποστηρικτών του κόμματός του ειδικότερα.
Άραγε, έχουμε μπροστά μας απλώς για συνηθισμένη διαφορά πολιτικών εκτιμήσεων ή εκφράζεται και κάποια διαφορά κοινωνικοοικονομικών συμφερόντων; Μία τουλάχιστον βαθύτερη διαφορά είναι ήδη εκ πρώτης όψεως ορατή: ανάμεσα σε αυτούς που έχουν πρόσβαση στον παραγωγικό ιστό και αντλούν από εκεί τη χρηματοδότηση των επιχειρήσεών τους, και αυτούς που έζησαν, πλούτισαν και επιβιώνουν κυρίως χάρη στη σχέση διαπλοκής τους με την πολιτική εξουσία. Οι τελευταίοι, καταδικάζονται στην ποινή του οικονομικού θανάτου, αν αυτή η σχέση χαθεί ή αδυνατίσει επικίνδυνα. Και είναι φανερό ότι με την εδραίωση ενός νέου πολιτικού σκηνικού και νέων κοινωνικοοικονομικών συσχετισμών, η σχέση αυτή περνάει σε επικίνδυνη φάση αστάθειας και αβεβαιότητας.
Προκειμένου να την αποφύγουν και να προφυλάξουν τα ιδιοτελή συμφέροντά τους, είναι έτοιμοι να τα παίξουν όλα για όλα, χωρίς προσχήματα. Οι σχεδιασμοί του Σόιμπλε ωχριούν μπροστά στη δίψα τους να διασφαλίσουν, με κάθε τίμημα, τα «ιερά» και «όσιά» τους.
Χ. Γεωργούλας
