Φωτο: Cottonbro Studio / Pexels
Εντύπωση προκάλεσε η φράση του Ανδρέα Δρυμιώτη σε εκπομπή του ΣΚΑΪ, σύμφωνα με την οποία «το να είσαι Αριστερός έχει καταλήξει να μην είσαι Έλληνας». Την άποψη του χουνταίου παππούλη έτρεξε να αναδημοσιεύσει και να υιοθετήσει το ρητορικό παρακράτος της Ομάδας Αλήθειας, ανεπίσημο όργανο της Νέας Δημοκρατίας. Η φράση ήταν μια ρητορική χοντράδα που δεν έρχεται από το πουθενά. Στην πραγματικότητα ενσαρκώνει με τον καλύτερο και πιο ξεκάθαρο τρόπο μια σειρά από συμπεριφορές και στάσεις τις οποίες υιοθετεί και αντιπροσωπεύει το καθεστώς και οι έμμισθοι παρατρεχάμενοί του.
Είναι ένας λόγος μετεμφυλιακός και μισαλλόδοξος στα μέτρα του εαυτού που έχτισε τη συγκεκριμένη παράταξη. Μια δεξιά διώξεων, επιβολών και κυνηγητών με βάση την άποψη και τις επιλογές. Μια εκδικητική παράταξη αυταρχισμού αντάξια της κληρονομιάς της. Ένας λόγος ταιριαστός στο να περιγράψει το καθεστώς αποκλεισμού που έχει επιβληθεί στη χώρα.
Ο αποκλεισμός είναι η λέξη που μπορεί να περιγράψει καλύτερα τη στάση την δόμηση των πολιτικών της Νέας Δημοκρατίας. Ένας αποκλεισμός πολλαπλός σε υλικό και ιδεολογικό επίπεδο. Ποτέ ξανά στη μεταπολίτευση δεν είδαμε τόσους πολλούς να αποκλείονται από το δικαίωμα στην υγεία, της παιδεία, τη δημόσια μεταφορά, την ασφάλεια, τη δικαιοσύνη. Και αν ο αποκλεισμός αυτός έχει κυρίως ταξικό πρόσημο υπάρχει και ένας ακόμα αποκλεισμός που έχει ιδεολογικό πρόσημο. Ποτέ ξανά στην μεταπολίτευση δεν είδαμε τόσους πολλούς να αποκλείονται με βάση την ιδεολογική τους τοποθέτηση. Και όταν μιλούμε εδώ για ιδεολογία δεν μιλούμε για κάτι ιδιαίτερα βαθύ, απλώς την ιδεολογική διαφωνία με το καθεστώς. Αποκλεισμούς έχουμε στο οικονομικό και εργασιακό επίπεδο, στον δημόσιο λόγο, στον πολιτισμό. Η πιο μισαλλόδοξη κυβέρνηση που πέρασε από αυτό τον τόπο μετά τη Χούντα αποκλείει με τον ίδιο τρόπο ανθρώπους οριζόντια από κάθε έκφανση της δημόσιας ζωής. Φροντίζει τους δικούς της δημιουργώντας ένα μονομπλόκ φανατισμένων ακολούθων και αντιμετωπίζει όλους τους άλλους ως εχθρούς. Η νέα αυτή εθνικοφροσύνη έχει ως έθνος αποκλειστικά τον εαυτό της και τα συμφέροντά της. Και βαφτίζει ως αντεθνικό οτιδήποτε διαφωνεί μαζί της. Γονείς που έχασαν τα παιδιά τους εξαιτίας της, ανθρώπους που αντιτίθεται στην πολιτική των δολοφονιών μεταναστών στα σύνορα, ανθρώπους που απλώς προσπαθούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους και δεν ακολουθούν το καθεστώς στην θεσμική του κατρακύλα.
Η νέα αυτή εθνικοφροσύνη αποτελείται από ένα σύνολο ανανηψάντων αριστερών και κεντρώων και μαζί ανανηψάντων ακροδεξιών. Τρολ καριερίστες και μισθοφόροι της φωνασκίας. Κυνικοί τεχνοκράτες με μόνη τεχνική αυτή του προσωπικού τους συμφέροντος, επαγγελματίες δαπίτες, ακροκεντρώοι της ταξικής υπεροχής και του αισθητικού μανταμσουσουδισμού. Όλοι μαζί σε ένα συνονθύλευμα από μπίζνες, αυταρχισμό και κοινωνική αδιαφορία. Μια ψευδαίσθηση σύγχρονου που στην πραγματικότητα θυμίζει τα αντανακλαστικά και τα συστατικά των πιο μαύρων εποχών της παράταξής τους. Εκμετάλλευση του συνόλου για προσωπικό όφελος και παράνομο πλουτισμό, διχαστικός λόγος και αποκλεισμός, μια αρχαϊκή αξιακή εργαλειοθήκη ως πρόφαση αυτονόητου σε μια ατελείωτη ρητορική αντέγκληση με τους κανόνες του δημοσίου λόγου στημένους από το ίδιο το καθεστώς.
Η μικρή βαρετή αριστερά πρέπει λίγο να εξετάσει το παραμύθι της συναίνεσης. Αυτό που την οδήγησε στις πιο βαθιές υποκλίσεις, στις πιο κραυγαλέες παραδοχές, στην απώλεια της ίδιας της ψυχής της. Το διαρκές άγχος της να αποδείξει στις δηλώσεις ή τις προτάσεις της την νομιμότητα και την ευγένειά της δεν είναι τίποτα άλλο από μια εθελούσια στάση καρπαζοεισπράκτορα που διαρκώς ξεχνά τον λόγο της ύπαρξής της, το νόημα και την ιστορία της. Εγκλωβισμένη σε μια διαρκή απολογία αναλώνεται στην ενοχική πολιτική της νηστεία.
Οι απέναντι δείχνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το πρόσωπό τους. Η αριστερά δεν έχει τα κότσια να αντικρίσει το δικό της ούτε καν στον καθρέφτη.
