Η απαγόρευση της Super League για το μήνυμα και η αποστομωτική απάντηση

Ας κάνουμε μία υπόθεση εργασίας. Περπατάτε αμέριμνοι σε κάποιον κεντρικό δρόμο της Αθήνας και αίφνης σας πλησιάζει ένας δημοσιογράφος. Προτάσσει το μικρόφωνο και σας ρωτά: «Το μήνυμα: τα προσφυγόπουλα είναι παιδιά μας, το χαρακτηρίζετε ανθρωπιστικό ή πολιτικό»;
Προφανώς απαντάτε το πρώτο και συνεχίζετε το περπάτημα σας. Τουλάχιστον, αυτό λέει η λογική.
Στη Σούπερ Λίγκα, όμως, δεν βλέπουν τα πράγματα υπό αυτό το πρίσμα. Για την ακρίβεια οι άνθρωποι που υποτίθεται ότι διαχειρίζονται τις τύχες του πιο σημαντικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος της χώρας φαίνεται ότι έχουν πάρει διαζύγιο από την κοινή λογική. Δεν εξηγείται αλλιώς η απόφασή τους να χαρακτηρίσουν το παραπάνω σύνθημα πολιτικό και να απαγορεύσουν στην ΑΕΛ να το βάλει στη φανέλα της στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό, που έγινε στη Λάρισα την προηγούμενη Κυριακή.
Εδώ είναι χρήσιμη μία παρένθεση για να εξηγήσουμε κάτι σημαντικό. Το σώμα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου (βλέπε UEFA) στο οποίο ανήκουν όλες οι εθνικές ομοσπονδίες του αθλήματος, άρα και η ελληνική, θεωρεί ότι το δόγμα «No politica» πρέπει να βρει εφαρμογή στα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Τουτέστιν, απαγορεύεται από τους κανονισμούς η έκφραση πολιτικών συνθημάτων μέσω πανό σε κάθε γήπεδο, αλλά και σχετικές πρωτοβουλίες των ομάδων, αν πρώτα δεν καταθέσει την έγκρισή της η κάθε Λίγκα ή ομοσπονδία. Προς το παρόν αυτό μένει ασχολίαστο, θα επανέλθουμε.
Ανθρωπιστικό μήνυμα
Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτής της παράλογης ντιρεκτίβας, η ελληνική Λίγκα αποφάσισε να πει το μεγάλο όχι στην ΑΕΛ. Και η ΑΕΛ, προς τιμήν της, αποφάσισε να γράψει στα παλιά της τα παπούτσια τη Λίγκα και να αγωνιστεί κόντρα στον Παναθηναϊκό με φανέλες που έγραφαν «τα προσφυγόπουλα είναι παιδιά μας». Το προφανές δηλαδή. Θεώρησε ότι το μήνυμα είναι βαθιά ανθρωπιστικό και σε καμία περίπτωση πολιτικό, ή ακόμα χειρότερα, προπαγανδιστικό.
Πολλοί έκρυψαν την αμηχανία τους και τον πολιτικό τους αυτισμό πίσω από το πρόσωπο του Αλέξη Κούγια. Ο γνωστός (και μη…εξαιρετέος) ποινικολόγος τυγχάνει και ιδιοκτήτης της ΠΑΕ ΑΕΛ. Αφού λοιπόν, σκέφτηκαν κάποιοι, ο Κούγιας ηγείται της ΑΕΛ, η εν λόγω πρωτοβουλία για τους πρόσφυγες έχει ταπεινά κίνητρα και εξυπηρετεί επικοινωνιακά ένα, αν μην τι άλλο, αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Ίσως και να είναι έτσι. Όμως, ακόμα και σ’ αυτήν την περίπτωση, η πρωτοβουλία άξιζε να στηριχθεί. Στο κάτω-κάτω μία τέτοια κριτική εντοπίζει και στοχεύει το δέντρο, αλλά χάνει το δάσος. Αλίμονο, άπαντες γνωρίζουν ποιος είναι ο Κούγιας και τι πρεσβεύει. Αλλά γιατί να μπερδέψουμε τα πράγματα;
Τέλος πάντων, η ενέργεια έγινε και ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Οι παίκτες της ΑΕΛ αγωνίστηκαν με το συγκεκριμένο μήνυμα στις φανέλες τους και η απαράδεκτη απόφαση της Λίγκας ουσιαστικά συνετρίβη τόσο σε πρακτικό, όσο και σε επικοινωνιακό επίπεδο. Για να συμβεί αυτό βέβαια, έβαλε το χεράκι της και η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού. Επιδεικνύοντας αξιοπρόσεκτα αντανακλαστικά, ο Ιούλιος Συναδινός, πρώτα μέσα από τα social media και εν συνεχεία με επίσημη δήλωση, υποστήριξε, ως όφειλε, την πρωτοβουλία και μάλιστα ταξίδεψε έως τη Λάρισα για να παρακολουθήσει δια ζώσης το ματς και να φωτογραφηθεί φορώντας τη φανέλα με το… επίμαχο μήνυμα. Οι δυνατότητες παρέμβασης της πολιτείας σ’ ένα τέτοιο ζήτημα η αλήθεια είναι ότι παραμένουν ακόμη πολύ μικρές, όμως το θετικό είναι ότι εξαντλήθηκαν, γεγονός που έπαιξε σαφώς πολύτιμο ρόλο.
Θέλουν αποστειρωμένο ποδόσφαιρο
Σας χρωστάμε, όμως, και μία εξήγηση στην απορία γιατί το σύγχρονο, βιομηχανοποιημένο και κερδοσκοπικό ποδόσφαιρο κοπιάζει να εξορίσει την πολιτική από τα ευρωπαϊκά γήπεδα. Η επίσημη δικαιολογία δεν εκπλήσσει κανέναν. Πρέπει, σύμφωνα με τους ιθύνοντες, να αποφεύγονται τα πάθη, να μην οξύνονται τα πνεύματα και οι πάντες μέσα στο γήπεδο να αφοσιώνονται στο παιχνίδι. Πρόκειται για…αθώα εκδοχή την οποία προφανώς δεν πιστεύουν ούτε καν οι προύχοντες της UEFA. ¶λλωστε από ένα βαθιά λαϊκό άθλημα, όπως είναι το ποδόσφαιρο με την επιρροή που έχει στις μάζες, κάθε απολιτίκ προσπάθεια απονεύρωσης του σπορ από το κοινωνικό σώμα, μάλλον είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.
Στην πραγματικότητα ο εξοβελισμός των… πολιτικών παθών μακριά από τα γήπεδα βολεύει πολύ τους χορηγούς που επενδύουν πακτωλούς χρημάτων για να διαφημίζουν τις υπηρεσίες και τα προϊόντα τους μέσα από το ποδόσφαιρο. Οι μεγάλες, πολυεθνικές εταιρίες θέλουν να απευθυνθούν σ’ ένα κοινό που είναι έτοιμο να καταναλώσει και το οποίο, όταν παρακολουθεί ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, πρέπει να έχει αφήσει τις υπόλοιπες έγνοιες του στο σπίτι ή στο πίσω μέρος του μυαλού του. Ένα, λοιπόν, αποστειρωμένο από την κοινωνία και τα προβλήματά της ποδόσφαιρο, είναι το τέλειο περιβάλλον επένδυσης. Πολύς κόσμος στο γήπεδο, εκατομμύρια στην τηλεόραση, λαοφιλέστατο το άθλημα, τρομερά μεγάλο έτσι, για να μιλήσουμε με όρους αγοράς, target group.
Έτσι, η πολιτική, αλλά και τα εν γένει κοινωνικά προβλήματα, δεν έχουν θέση σ’ έναν τέτοιο χώρο. Η πραγματικότητα, όπως τονίσαμε και πιο πάνω, είναι τελείως διαφορετική, γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Το ποδόσφαιρο προέρχεται από τα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας, λατρεύτηκε από τις μεγάλες μάζες και ουσια��τικά, παρά το γεγονός ότι το περιτύλιγμα έχει γίνει ιλουστρασιόν, εκεί επιστρέφει. Χωρίς τη μεγάλη λαϊκή στήριξη, το προϊόν που λέγεται εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο, είναι καταδικασμένο σε αποτυχία.
Νίκος Γιαννόπουλος





