Υποθέτω ότι διαβάσατε τον «δικηγόρο του διαβόλου» της περασμένης «Ε» (25/12/2015). Ελπίζω, δε, να τον διαβάσατε προσεκτικά. Αν το κάνατε, θα αντιληφθήκατε την πολύ κακή σχέση που έχει με το χρόνο: πώς είναι δυνατόν μια τάση, των 53, που έχει δεν έχει ενάμιση χρόνο ζωής, να ευθύνεται για κάθε κακοδαιμονία από καταβολής ΣΥΡΙΖΑ;
Κι όμως, αυτή την κατηγορία της προσάπτει ως «τάση που στη σύντομη ιστορία του κόμματος έπαιξε τον ρόλο του νεροκουβαλητή του σημερινού απόλυτου ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ», που «συνέβαλε καθοριστικά στην προώθηση του Αλ. Τσίπρα από τα πρώτα του βήματα, ακόμα και στην εποχή της προεδρίας Αλ. Αλαβάνου», που «ανέχθηκε τη μη εκλογή προέδρου από την κεντρική επιτροπή» στο συνέδριο…….
Ας τα πάρουμε, όμως, όλα αυτά ένα – ένα.
Η τάση των 53 έκανε την εμφάνισή της πολύ πιο αργά από την εκλογή του «σημερινού απόλυτου ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ». Ήταν αδύνατο, λοιπόν, όχι μόνο το ρόλο του «νεροκουβαλητή» του να παίξει, αλλά ούτε να συμβάλει «καθοριστικά στην προώθηση» και μάλιστα «από την εποχή της προεδρίας Αλ. Αλαβάνου»!
Κάτι άλλο θέλει να πει ο ποιητής, αλλά δεν μπορεί να το εκφράσει σωστά. Ας τον βοηθήσουμε. Πολύ πριν υπάρξουν οι 53, υπήρχε μια πλειοψηφία, η οποία στήριξε την εκλογή του Αλ. Τσίπρα ως προέδρου του ΣΥΝ αρχικά, στην οποία μετείχαν πολλοί από τους σημερινούς κατηγόρους του και μάλιστα στον πολύ στενό κύκλο. Αργότερα, στον ΣΥΡΙΖΑ πια, τη συνεδριακή πλειοψηφία που τον εξέλεξε πρόεδρο, συνέθεσαν και συνιστώσες που σήμερα δεν βρίσκονται στο κόμμα (όπως πχ η ΚΟΕ). Το ότι αυτοί και άλλοι αναζητούν ήδη άλλους δρόμους, δεν παραγράφει τη στάση κανενός και δεν νομιμοποιεί κανέναν να μετατρέπει την ευθύνη όσων έμειναν σε ενοχή, ένα είδος προπατορικού αμαρτήματος των 53. Η αλήθεια, πάντως, είναι πως το γεγονός ότι ένα τμήμα της πλειοψηφίας εκείνης αποστασιοποιήθηκε κριτικά και συναποτέλεσε με την ΑΝΑΣΑ τους 53, μάλλον προβληματισμό προκάλεσε παρά αγαλλίαση στα άνω δώματα.
Ας έρθουμε στην «προώθηση του Αλ. Τσίπρα από τα πρώτα του βήματα». Πρώτη φορά που ακούστηκε το όνομά του για την ηγεσία του ΣΥΝ, ήταν από τον Αλ. Αλαβάνο, και μάλιστα με άκομψο, τουλάχιστον, τρόπο. Αλλά ο «δικηγόρος του διαβόλου», από όσα διαβάζουμε στα κείμενά του, έχει τόσο μεγάλη εκτίμηση στον άλλοτε πρόεδρο, που φαίνεται του είναι αδύνατο να του αποδώσει τέτοια ευθύνη. Προτιμά να τη μεταθέτει με απαξιωτικό τρόπο σε άλλους, παραβλέποντας, μάλιστα, το γεγονός ότι ο Αλ. Τσίπρας έκτοτε υπέστη αρκετές φορές τη δοκιμασία της εκλογής και όχι της «προώθησης».
Μήπως, όμως, ο «δικηγόρος του διαβόλου» θεωρεί «προώθηση» την επιλογή του Τσίπρα ως υποψήφιου για τη δημαρχία της Αθήνας; Αν ναι, θα πρέπει να του θυμίσουμε ότι η επιλογή του έγινε ανάμεσα από συγκεκριμένα πρόσωπα και όχι σε παρασκήνια. Ούτε ο διάβολος είχε εκφράσει τότε αντιρρήσεις.
Όσο για την υποτιθέμενη ανοχή των 53 στην υπόθεση της εκλογής προέδρου από το συνέδριο και όχι από την κεντρική επιτροπή, πάλι τα μπλέκει. Ανοχή έδειξαν πολλοί από αυτούς που ανήκαν στην τότε πλειοψηφία, ενώ το βάρος της αντίθεσης σε αυτή την επιλογή σήκωσαν η ΑΝΑΣΑ και το Κοκκινοπράσινο, ανεξάρτητα αν μείνανε ή φύγανε από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους 53. Η αποχώρηση ορισμένων από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να γίνεται λόγος για να φορτωθούν σε όσους έμειναν και τέτοιου τύπου ευθύνες. Απ’ ό,τι φαίνεται, όμως, η σχέση του «δικηγόρου του διαβόλου» δεν είναι κακή μόνο με το χρόνο, αλλά και με τα πρόσωπα.
Η δουλειά ενός δικηγόρου, βέβαια, είναι να αθωώνει αυτούς που υπερασπίζεται. Κάποια άγραφη δεοντολογία, όμως, αναγκάζει όλους τους δικηγόρους να μην το κάνουν με οποιοδήποτε τρόπο. Και, πάντως, όχι με θύμα όποιον έχουν πρόχειρο μπροστά τους.
