Τάσος Κορωνάκης: “Συνέδριο στρατηγικής επανατοποθέτησης, όχι παράλληλων μονολόγων”

Σε ρα­διο­φω­νι­κή συ­νέ­ντευ­ξη, στη συ­χνό­τη­τα του Αθή­να 9,84, ο γραμ­μα­τέ­ας της κε­ντρι­κής ε­πι­τρο­πής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, Τά­σος Κο­ρω­νά­κης, μί­λη­σε για πράγ­μα­τα που ό­λοι πε­ρι­μέ­να­με να α­κού­σου­με: για το ρό­λο του κόμ­μα­τος και των με­λών του στις έ­κτα­κτες συν­θή­κες που α­ντι­με­τω­πί­ζου­με. Δη­μο­σιεύου­με έ­να ε­κτε­τα­μέ­νο α­πό­σπα­σμα α­πό την α­πο­μα­γνη­το­φώ­νη­σή της.

«Χρειά­ζε­ται να ε­πα­να­προσ­διο­ρί­σου­με την τα­κτι­κή μας. Έχου­με κά­νει λά­θη σε αυ­τή την πο­ρεία και χρεια­ζό­μα­στε να χα­ρά­ξου­με μια στρα­τη­γι­κή προς ό­φε­λος του λα­ού, με ει­λι­κρί­νεια και ε­νό­τη­τα. Απευ­θύ­νο­μαι σε ό­λες τις πλευ­ρές, να χα­μη­λώ­σουν οι τό­νοι, για­τί τα ε­ρω­τή­μα­τα μπο­ρεί να εί­ναι με­γα­λύ­τε­ρα α­π’ ό­σο >ί­σως >φα­ντα­ζό­μα­στε. Πολ­λά ευ­ρω­παϊκά κόμ­μα­τα το­πο­θε­τού­νται με βά­ση τις κι­νή­σεις που θα κά­νει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.
Το προ­η­γού­με­νο διά­στη­μα εί­χα­με δύο σχέ­δια σε πλή­ρη ε­ξέ­λι­ξη: να πέ­σει η κυ­βέρ­νη­ση, ή να δια­λυ­θεί ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Αυ­τό το πα­ρά­ξε­νο κόμ­μα, ό­πως δή­λω­ναν ευ­ρω­παίοι α­ξιω­μα­τού­χοι, για το ο­ποίο ε­μείς, ό­μως, εί­μα­στε πε­ρή­φα­νοι για­τί μας έ­φτα­σε ως ε­δώ. Χρειά­ζε­ται τώ­ρα να συ­ζη­τή­σει, με πολ­λή σύ­νε­ση, τη στρα­τη­γι­κή του, για­τί δεν μπο­ρεί το μέλ­λον του να εί­ναι το μνη­μό­νιο. Να α­πε­μπλα­κού­με α­πό εμ­μο­νές και ι­δε­ο­λο­γή­μα­τα και να συ­ζη­τή­σου­με με ει­λι­κρί­νεια με τα μέ­λη του κόμ­μα­τος και ό­σους μας έ­φε­ραν μέ­χρι ε­δώ. Για­τί ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­ναι τα μέ­λη του που έ­δω­σαν μά­χες μέ­σα στην κοι­νω­νία, α­γώ­νες πο­λύ με­γά­λους το προ­η­γού­με­νο διά­στη­μα, τη μά­χη του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, μα­ζί με ό­σους μας στή­ρι­ξαν σε ό­λα αυ­τά. Τό­τε εί­μαι σί­γου­ρος ό­τι > θα βγά­λου­με πο­λύ χρή­σι­μα συ­μπε­ρά­σμα­τα.
Ο εκ­βια­σμός προς την κυ­βέρ­νη­ση εί­ναι δε­δο­μέ­νος, η συμ­φω­νία που ε­πι­βλή­θη­κε δεν α­νή­κει στο δι­κό μας πλαί­σιο, έ­χει πολ­λά λά­θη, ξα­νά βα­ριά λι­τό­τη­τα. Γι’ αυ­τό χρειά­ζε­ται να ε­πα­να­το­πο­θε­τη­θού­με, στο ση­με­ρι­νό πε­δίο, με στρα­τη­γι­κούς ό­ρους και πο­λύ σο­βα­ρή συ­ζή­τη­ση.  >Αν α­πο­δε­χτού­με ό­τι σή­με­ρα δεν υ­πάρ­χουν βε­βαιό­τη­τες, δού­με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και δεν εκ­φω­νού­με α­πλά λό­γους ο κα­θέ­νας α­πό την πλευ­ρά του, αν δεν πά­με σ’ έ­να συ­νέ­δριο πα­ράλ­λη­λων μο­νο­λό­γω­ν, αλ­λά σε μια σο­βα­ρή και ου­σια­στι­κή συ­ζή­τη­ση με τους δια­νοού­με­νους, τα κι­νή­μα­τα, τα μέ­λη του κόμ­μα­τος, τό­τε θα κα­τα­λά­βου­με ό­τι χρειά­ζε­ται να δου­λέ­ψου­με πο­λύ πα­ρα­πά­νω, για να συ­γκρο­τή­σου­με σο­βα­ρές α­πα­ντή­σεις για το σχέ­διο ε­ξό­δου α­πό την κρί­ση με την κοι­νω­νία όρ­θια. Αυ­τό ή­ταν το σχέ­διό μας α­πό την αρ­χή και αυ­τό πρέ­πει να υ­λο­ποιή­σου­με.
Το ζή­τη­μα εί­ναι να κά­νου­με έ­να συ­νέ­δριο που θα α­φο­ρά την κοι­νω­νία, θα έ­χει διαύ­λους ε­πα­φής με τους προ­βλη­μα­τι­σμούς που α­να­πτύσ­σο­νται στην κοι­νω­νία (ό­χι μό­νο στην ελ­λη­νι­κή, αλ­λά και την ευ­ρω­παϊκή). Το ποιος θα με­τέ­χει εί­ναι κα­τα­στα­τι­κή δια­δι­κα­σία. Θα υ­πάρ­ξουν ό­λες οι δια­δι­κα­σίες για να ο­ρί­σου­με πώς θα πά­με σε συ­νέ­δριο. Δεν εί­ναι ζή­τη­μα ε­πι­λο­γής ή α­πό­φα­σης του κα­θε­νός α­πό ε­μάς.
Το ζή­τη­μα εί­ναι να γί­νει μια πραγ­μα­τι­κή δια­βού­λευ­ση, που θα ε­μπλέ­κει την κοι­νω­νία με το να της ξα­να­δώ­σει τη δυ­να­τό­τη­τα να χα­ρά­ξει το μέλ­λον με τα ί­δια της τα χέ­ρια. Χρεια­ζό­μα­στε έ­να συ­νέ­δριο στρα­τη­γι­κής ε­πα­να­το­πο­θέ­τη­σης. Ένα σο­βα­ρό σχέ­διο για την Ελλά­δα, αλ­λά και μια σο­βα­ρή συ­ζή­τη­ση για την Ευ­ρώ­πη. Με πρώ­το κρι­τή­ριο το συμ­φέ­ρον των αν­θρώ­πων για τους ο­ποίους α­γω­νι­ζό­μα­στε.»