Ο,τι σήμερα συναποτελεί το Κίνημα Αλλαγής είναι μια μικρή, πολύ μικρή ποσοτικά και ποιοτικά εκδοχή του άλλοτε κραταιού κόμματος της κεντροαριστεράς. Ωστόσο, στο ΚΙΝΑΛ πάσχουν από το σύνδρομο του μικρομεγαλισμού. Τα διαρκώς μειούμενα ποσοστά από την εποχή της ανάδειξης της κ. Γεννηματά σε πρόεδρο του Κινήματος, η αποχώρηση του Ποταμιού και τα «γκάζια» από τους ευρωσοσιαλιστές δε φαίνεται να πτοούν την ηγεσία. Για παράδειγμα, ο κ. Χριστοδουλάκης, γραμματέας του ΚΙΝΑΛ, τόνισε σε συνέντευξή του πως: «Εμείς τις πραγματικές δημοσκοπήσεις τις κάνουμε έξω. Η ανταπόκριση του κόσμου δεν είναι αυτή του 2015, ούτε και πιο πριν. Ο κόσμος επιστρέφει μαζικά[…]».
Από τις εκλογές του 2012, το ΠΑΣΟΚ το κατατρέχουν κι άλλες δυο παθογένειες. Από τη μια πλευρά ποτέ δεν χωνεύτηκε, δεν αναλύθηκε ειλικρινά ο λόγος της πτώσης των ποσοστών του κόμματος. Η γραμμή ήταν περίπου η εξής: «Αναλάβαμε δυσανάλογο πολιτικό κόστος με το πρώτο μνημόνιο και αυτό συνέβη λόγω της υπευθυνότητας μας. Ο κόσμος σύντομα θα αναγνωρίσει τις ειλικρινείς και κοπιώδεις προσπάθειες μας». Ωστόσο, η κατρακύλα συνεχίστηκε. Η δεύτερη παθογένεια αφορούσε το μίσος, τη θέληση για εκδίκηση σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ που έκλεψε, υφάρπαξε τους κάποτε αμετακίνητους ψηφοφόρους του Κινήματος.
Αυτή η τριπλή διάσταση παθογενειών κουμπώνει και με μια ακόμα. Αν η τακτική για την επαναφορά των ψηφοφόρων στο ΠΑΣΟΚ ήταν η αδύναμη ηγεσία της κ. Γεννηματά, η για τους τύπους ένωση των κομματιών της κεντροαριστεράς με δεδομένη την ηγεμονία (ή και τον αυταρχισμό) του ΠΑΣΟΚ και η παραγωγή πολιτικού λόγου χωρίς πρόγραμμα, τότε είναι λογική η μικρή —στην πραγματικότητα— εμβέλεια του Κέντρου. Ίσως τον πιο σημαντικό ρόλο σε αυτά και πολλά άλλα παίζει ο αμετακίνητος κ. Βενιζέλος, πολιτικός που άνετα παραμένει στο top 5 των πιο μισητών προσώπων που κυβέρνησαν από τη μεταπολίτευση. Μολαταύτα, η γραμμή όχι απλώς δεν αλλάζει, αλλά εμπεδώνεται ακόμα περισσότερο. Αυτό σηματοδοτεί η παρουσία της κ. Γεννηματά δίπλα στο κ. Σημίτη στην εκδήλωση του Κύκλου Ιδεών του κ. Βενιζέλου.
Έτσι, τι κι αν φωνάζει η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία για συμμαχία του ΚΙΝΑΛ με τον ΣΥΡΙΖΑ; Ο πραγματικός ενορχηστρωτής της πορείας του κόμματος έχει την απάντηση. Στα Νέα του προηγούμενου Σαββάτου σημείωνε ότι: «η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με παλιές συνταγές ή εύκολες απλοϊκές πλατφόρμες για το μέλλον. Ούτε με στροφή στον ανέξοδο ρητορικό ριζοσπαστισμό ούτε μέσω κάποιου φλερτ με τον εθνικολαϊκισμό και τον αντιευρωπαϊσμό».
Από διαφορετική σκοπιά φαίνεται να αναλύει την κατάσταση για τη σοσιαλδημοκρατία ο κ. Νίκος Μουζέλης. Σε άρθρο του στα Νέα έγραφε: «Οι σοσιαλδημοκρατικά προσανατολισμένοι πολίτες σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο έχουν σήμερα τις εξής επιλογές: είτε να στραφούν προς τη ριζοσπαστική, φιλευρωπαϊκή Αριστερά είτε προς τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά. Στην πρώτη περίπτωση θα βοηθήσουν την αναζωογόνηση της σοσιαλδημοκρατίας, καθώς και την περαιτέρω στροφή προς τον πραγματισμό και τον περαιτέρω εκδημοκρατισμό της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Στη δεύτερη περίπτωση θα έχουν τη δυνατότητα να «τιμωρήσουν» τη ριζοσπαστική Αριστερά για τις ακροαριστερές/αντισυστημικές καταβολές της, καθώς και για τα σοβαρά λάθη της. Αλλά με αυτή την επιλογή η σοσιαλδημοκρατική Κεντροαριστερά θα συνεχίσει την καθοδική πορεία της».
Βασίλης Ρόγγας
