Η Εύη Τσάπαρη, επιζώσα του δυστυχήματος, επιβάτιδα στο 3ο βαγόνι, μιλά στην «Εποχή»
«Ταξίδευα μαζί με έναν φίλο μου. Ήμαστε στο τρίτο βαγόνι. Κάποια στιγμή νιώσαμε τρία απότομα φρεναρίσματα. Δεν συνειδητοποιήσαμε τι είχε συμβεί. Το βαγόνι μας έφυγε από τις ράγες. Αρχίσαμε να τρανταζόμαστε πάρα πολύ έντονα, σαν κάποιος να έχει πάρει το βαγόνι στα χέρια του και να το ταρακουνάει πολύ. Εγώ εγκλωβίστηκα. Εγκλωβίστηκε το χέρι μου, οπότε χρειάστηκε ο φίλος μου να με βοηθήσει να απεγκλωβιστώ. Στη συνέχεια πηδήξαμε από το βαγόνι. Βλέπαμε τις φωτιές…», αναφέρει στην «Εποχή» η Εύη Τσάπαρη, επιβαίνουσα στη μοιραία αμαξοστοιχία Intercity 62 για το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023 και το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.
Φέτος συμπληρώνονται δύο χρόνια, από εκείνη τη νύχτα που έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη των πολιτών διεθνώς. «Πηδήξαμε και ανεβήκαμε ξανά προς τις ράγες για να απομακρυνθούμε. Εκείνη τη στιγμή δεν είχα καταλάβει ότι είχα εγκαύματα. Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι αιμορραγούσα από την πλάτη. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης δεν κατάλαβα πότε, πώς και πού κόπηκα, αν ήταν από γυαλιά ή σε κάποια λαμαρίνα. Υπήρχε τεράστια φωτιά. Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ αποπνικτική, σαν να υπάρχει κάτι χημικό. Καιγόταν ο λαιμός μας, η μύτη μας. Δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Η γλώσσα μου ήταν πρησμένη. Ο κόσμος ούρλιαζε και φώναζε «Βοήθεια! Σώστε μας!». Όλοι ήταν διασκορπισμένοι παντού. Κάποια στα χωράφια, κάποιοι στις ράγες. Προσπαθούσαμε να δούμε πώς θα σωθούμε», μας διηγείται.
Ανεπούλωτο τραύμα
Τη ρωτήσαμε πώς μπόρεσε να διαχειριστεί το σοκ εκείνης της στιγμής και μας απάντησε: «Δεν ήμουν σε θέση να διαχειριστώ κάτι. Ήμουν τελείως αβοήθητη και ουσιαστικά απελπισμένη. Αν δεν ήταν αυτός ο φίλος μου μαζί μου, δεν ξέρω πώς θα λειτουργούσα, γιατί αυτός με πήρε από το χέρι, ανεβήκαμε πάνω. Γενικότερα ήταν σαν να ακολουθούσα τις “εντολές” του, τύπου “Πήδα!”, “Πιάσε με!”, “Ανέβα”, “Έλα από εδώ”. Ένιωθα λίγο σαν να ήμουν άβουλη, Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να διαχειριστώ την έκταση του δυστυχήματος. Το σοκ ήταν μεγαλύτερο, όταν μάθαμε ότι έγινε σύγκρουση και υπήρχαν νεκροί, όταν ήμαστε στα πούλμαν που μας γυρνούσαν Θεσσαλονίκη. Κάποιοι είχαν τα κινητά τους και είχαν βάλει live να δουλεύουν και ακούγαμε πληροφορίες για έναν νεκρό, δύο νεκρούς… και όλοι αναρωτιόμασταν τι έγινε, γιατί έχει νεκρούς. Καταλάβαμε ότι έγινε κάτι πολύ σοβαρό, αλλά ελπίζαμε ότι όλοι θα ήταν τραυματισμένοι όπως εμείς. Εκεί προσωπικά κατέρρευσα».
Όσον αφορά στο τραύμα που της άφησαν εκείνες οι ημέρες, η Εύη Τσάπαρη εξηγεί: «Στις αρχές δεν μπορούσα να διαχειριστώ αυτό το τραύμα. Μετά συμμετείχα στην ομαδική ψυχοθεραπεία που έγινε στο ΑΧΕΠΑ για το μετατραυματικό στρες, όπου ήμαστε επιζώντες και μοιραζόμασταν τις σκέψεις μας, τις φοβίες μας. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ. Το να συζητάς με ανθρώπους, που έχουν περάσει το ίδιο πράγμα με εσένα είναι λυτρωτικό. Ουσιαστικά μέχρι τώρα νομίζω ότι βασίζομαι πάρα πολύ ψυχολογικά σε αυτά τα παιδιά, γιατί είναι και οι μόνοι που μπορούν να με καταλάβουν. Προσπαθώ έτσι να μοιράζομαι και να βγάζω από μέσα μου τα συναισθήματά μου, ώστε να μπορέσω κι εγώ να ανταπεξέλθω στην καθημερινότητά μου».
Σαφώς το δυστύχημα έχει επηρεάσει καθοριστικά τη ζωή της επιζώσας και επανέρχεται συνεχώς στη μνήμη της. «Το δυστύχημα έχει επηρεάσει πάρα πολύ τη ζωή μου. Νομίζω ότι γενικότερα πλέον οι περισσότεροι κινούμαστε με γνώμονα το δυστύχημα. Είναι σαν να είναι ένας από τους κεντρικούς άξονες της ζωής μας. Εμένα μου έχει δημιουργήσει πολλές φοβίες, ότι θα συμβεί κάτι κακό. Φοβάμαι πολύ στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Δηλαδή, μπορεί να είμαι στο λεωφορείο να φρενάρει απότομα και να με πιάσει κρίση πανικού. Το σκέφτομαι και σε ανύποπτες στιγμές. Μου έρχεται στο μυαλό η ώρα της σύγκρουσης. Γενικότερα δεν φεύγει και ακόμα πονάει πολύ».
Όπως επίσης, δεν ξεχνά να τονίσει την αλληλεγγύη μεταξύ των επιβαινόντων. «Εκείνο το βράδυ υπήρχε αλληλεγγύη μεταξύ των επιβαινόντων. Όλοι μεταξύ μας βοηθιόμασταν. Εμένα μου έδωσε το μπουφάν της μία κυρία, επειδή κρύωνα. Άλλοι από τα πίσω βαγόνια ήρθαν στα μπροστινά για να απεγκλωβίσουν άτομα. Ό,τι έγινε εκείνο το βράδυ και όσοι σώθηκαν ήταν από πρωτοβουλίες των επιβαινόντων», προσθέτει στην αφήγησή της.
Κυβερνητικό έγκλημα
Δύο χρόνια μετά από το δυστύχημα των Τεμπών, αλλεπάλληλες πληροφορίες και γεγονότα συνεχίζουν να συγκλονίζουν την κοινή γνώμη. Πληροφορίες περί συγκάλυψης, για το δυστύχημα που θεωρείται και έγκλημα, για τις συζητήσεις στη Βουλή, όπως επίσης και για το περιεχόμενο της εμπορικής αμαξοστοιχίας. Αναρωτηθήκαμε το πώς θα σχολίαζε η ίδια η επιζώσα το σήμερα. «Όντως το δυστύχημα των Τεμπών είναι έγκλημα. Η εγκληματική φύση του πράγματος ξεκινάει από τη στιγμή που δεν έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες, ώστε ο σιδηρόδρομος να είναι ασφαλής για τους επιβαίνοντες. Μπορεί να έτυχε σε εμάς, αλλά απ’ ό,τι βλέπουμε ήταν θέμα ημερών για να γίνει κάτι. Οπότε, είναι εγκληματικό από την πλευρά της εκάστοτε κυβέρνησης, όχι μόνο της τωρινής, αλλά και των προηγούμενων, ότι ποτέ δεν ασχολήθηκαν με το να εφαρμόσουν αυτά που έπρεπε», υπογραμμίζει η Εύη Τσάπαρη και προσθέτει στη συνέχεια: «Γενικότερα ακούω πράγματα τα οποία με πληγώνουν πάρα πολύ. Όλες αυτές τις επιθέσεις σε συγγενείς και επιζώντες από διάφορους, τις θεωρώ τουλάχιστον τραγικές. Έχω χάσει κάθε εμπιστοσύνη και στη δικαιοσύνη και στο κράτος, το οποίο με λυπεί αφάνταστα, γιατί την αγαπάω τη χώρα μου και με θλίβει όλο αυτό που γίνεται. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζω να διατηρώ μία μικρή ελπίδα ότι κάτι θα καταφέρουμε να κάνουμε κάποια στιγμή».
Όπως εξηγεί η ίδια, όλοι οι επιζώντες νιώθουν οργή, θυμό και απελπισία. Ωστόσο, αυτό που την έχει πληγώσει περισσότερο δεν είναι μόνο όλα αυτά που ακούστηκαν «περί συνωμοσιολόγων και ψεκασμένων ή ότι όλα ήταν εντάξει», αλλά το ότι «τα εισιτήρια και τα χρήματα ήταν πιο πάνω από τις ανθρώπινες ζωές». «Νομίζω ότι το χειρότερο ήταν το ότι “Αν λέγαμε ότι ο σιδηρόδρομος δεν ήταν ασφαλής, ποιος θα έμπαινε μέσα και θα έκοβε εισιτήρια”. Αυτό ήταν από τα πρώτα που ακούστηκαν και με έχει στοιχειώσει: ότι, δηλαδή, τα εισιτήρια και τα χρήματα ήταν πιο πάνω από τις ανθρώπινες ζωές».
Η πορεία της υπόθεσης
Τις προηγούμενες ημέρες, πολλοί επιζώντες ανέφεραν δημοσίως ότι δεν έχουν κληθεί στον ανακριτή για να καταθέσουν όλα όσα έζησαν εκείνο το βράδυ. Αλλά, η Εύη Τσάπαρη έχει κληθεί ήδη και έχει καταθέσει στον ανακριτή. «Στη δική μου περίπτωση έκανα μία αίτηση στο gov και την έστειλα προς κάθε αρμόδια αρχή, δηλώνοντας ότι θέλω να καταθέσω και έτσι με κάλεσε ο ανακριτής, αλλά έπειτα από δική μου πρωτοβουλία. Γενικότερα, δεν έχουν καλέσει πολλούς επιζώντες».
Μετράμε ήδη δύο χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, που στοίχισε τη ζωή 57 ανθρώπων. Στις 27/2 θα δημοσιοποιηθεί το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, που ελπίζουμε ότι θα ρίξει φως στην υπόθεση για το τι συνέβη πραγματικά εκείνο το βράδυ. Μεταξύ άλλων, όπως είναι γνωστό, το πόρισμα περιλαμβάνει και επείγουσες συστάσεις ασφαλείας για τον σιδηρόδρομο, που θα πρέπει να υλοποιηθούν άμεσα.
Ανήμερα της μαύρης επετείου του δυστυχήματος, έχει κηρυχθεί πανελλαδική απεργία και θα πραγματοποιηθούν περισσότερες από 257 συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Δύο χρόνια μετά, τα Τέμπη έχουν αφήσει το ισχυρό κοινωνικό τους αποτύπωμα έντονο στη συνείδηση των πολιτών, για το τρένο που ταξίδεψε στους ουρανούς, στο οποίο επιβάτης θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από εμάς. Δύο χρόνια μετά, οι πολίτες, ανεξαρτήτως κομμάτων, ζητούν απαντήσεις. Ζητούν δικαιοσύνη για όλους αυτούς που έφυγαν και όλους όσους έμειναν πίσω για να θυμούνται…
