Τους τελευταίους δύο μήνες απασχόλησαν τον δημόσιο διάλογο δύο βασικά θέματα. Το ένα αφορά το σύνολο της κοινωνίας και το πολιτικό σύστημα, το δεύτερο μόνο το πολιτικό σύστημα. Ο λόγος για τις εξελίξεις στο έγκλημα το Τεμπών και την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Το βασικό πρόβλημα που εντοπίζω, ωστόσο, είναι πως η εκλογή του ΠτΔ, οι συμμαχίες που έγιναν βάσει των προσώπων, η στάση των κομμάτων, όλα αυτά απασχολούν ελάχιστα τον κόσμο και πολύ περισσότερο τα κόμματα, και δη της Kεντροαριστεράς και τα ΜΜΕ. Αντίθετα, το έγκλημα των Τεμπών φαίνεται να έχει αφυπνίσει όλη την κοινωνία. Έπειτα από τις μαζικές κινητοποιήσεις και με ορίζοντα το νέο κάλεσμα στις 28 Φεβρουαρίου που αναμένεται να καταλήξει σε μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις, φαίνεται ότι δημιουργείται μια νέα κοινωνική δυναμική που αντίστοιχή της έχουμε να δούμε τουλάχιστον μια δεκαπενταετία.
Αυτή τη δυναμική ωστόσο φαίνεται πως ιδιαίτερα τα κόμματα της Αριστεράς την αντιμετωπίζουν στην καλύτερη με αμηχανία, στη χειρότερη με φόβο. Και αυτό γιατί απειλεί ένα υποτιθέμενο μονοπώλιο που έχουν στην έκφραση των λαϊκών αιτημάτων σε μια περίοδο που το στρατηγικό τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει η Αριστερά είναι πασιφανές.
Εντούτοις, αυτό δεν αφορά την κοινωνία. Βρίσκει τρόπο έκφρασης της οργής και της καταπίεσής της, ασχέτως αν κάποιο κόμμα θα την ακολουθήσει. Αυτό είναι που συμβαίνει με τα Τέμπη. Η κοινωνία βρίσκεται πολύ πιο μπροστά από τα κόμματα της Αριστεράς γιατί μέσα στο αίτημα για δικαιοσύνη εμφωλεύονται αιτήματα τα οποία αφορούν τη ζωή μας, την καθημερινότητά μας και το όραμα για μια καλύτερη ζωή.
Η συζήτηση γι’ αυτά είναι ακόμα ανοιχτή και καλεί κόσμο να συμμετέχει ως ενεργό υποκείμενο: όχι επειδή υπάρχει ινστούκτορας, και σίγουρα όχι ως καθοδηγούμενος. Με αυτήν την έννοια τα κοινωνικά μέτωπα χτίζονται στους δρόμους, ισότιμα κι όχι στη βάση προσώπων και (εφήμερων) κοινοβουλευτικών συσχετισμών.
Σήμερα δικογραφία κατά του πρωθυπουργού και υπουργών για τα Τέμπη. Σύμφωνα με πληροφορίες, η δικογραφία σχετίζεται με μήνυση τραυματία του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών της 28ης Φεβρουαρίου 2023. Αυτό δείχνει ότι οι θεσμοί δεν αποτελούν κάτι το οποίο εμπνέει εμπιστοσύνη απλά με την ύπαρξή τους. Την εμπιστοσύνη την κερδίζουν όταν υλοποιούν τον σκοπό τους, που είναι (και) η ισότιμη προστασία των αδύναμων κι ας πρόκειται για την αστική δικαιοσύνη.
