Την αντίδραση κατοίκων, παραθεριστών και μέλη συλλογικοτήτων προκάλεσε η έλευση συνεργείων κατεδαφίσεων χθες στη Γαύδο, συνοδεία ΜΑΤ, με σκοπό να ισοπεδώσουν τις καλύβες από τις παραλίες (δηλαδή τις αυτοσχέδιες κατασκευές που χρησιμοποιούνται για διαμονή).
Η πρώην Δήμαρχος Γκέλη Καλλίνικου δημοσίευσε τα παρακάτω:
“Έχω συγκινηθεί βαθύτατα από την απάντηση του Δήμου Γαύδου για το μοναδικό φαινόμενο “Ματ στην Γαύδο για κατεδαφίσεις”. Η ευαισθησία του δήμου για τα άτομα που διαμένουν στο Λαυρακα είναι πραγματικά απερίγραπτη.
Όταν η δήμαρχος αρνείται σταθερά να δώσει βεβαιώσεις ώστε τα άτομα με μηδενικό εισόδημα να πάρουν το επίδομα που σε όποιο άλλο μέρος της Ελλάδας και να ήταν θα το έπαιρναν.
Όταν αρνείται το δικαίωμα της ψήφου σε ανθρώπους που διαμένουν στο νησί πάνω από 20 χρόνια.
Όταν προτείνει συμβάσεις εργασίας στους ανθρώπους που δεν έχουν που να μείνουν.
Όταν στην Γαύδο δεν υπάρχουν κατοικίες για ενοικίαση.
Όταν οι εργαζόμενοι που έρχονται για την τουριστική περίοδο διαμένουν σε σκηνές.
Όταν οι μόνες άδειες που βγαίνουν στο νησί είναι για τουριστικά καταλύματα.
Όταν τα παλιά κοτέτσια τα μετατρέπουν σε βίλες για τουριστική εκμετάλλευση.
Όταν δεν βλέπει ότι το νησί βιώνει την μεγαλύτερη ερημοποίηση από την κατοχή και μετά.
Όταν δεν βλέπει ότι με την στρατηγική που ακολουθεί το νησί δεν είναι βιώσιμο πια.
Όταν η δημοτική αρχή δεν έχει πει ποτέ ποιο είναι το όραμα της για το μέλλον του νησιού.
Όταν δεν μας λέει ποιοι έχουν αγοράσει την έκταση στην περιοχή όπως φημολογείται.
Όταν δεν βλέπει ότι το νησί έχει μείνει με τριάντα κατοίκους. Αλλά βέβαια από που να το δει….. Από που να δει την μοναξιά των ανθρώπων. Από που να δει τις χρεωμένες επιχειρήσεις. Από που να δει ότι η Γαύδος πεθαίνει με γρήγορο ρυθμο. Γιατί Γαύδο χωρίς κατοίκους γίνεται ξανά μία βραχονησίδα έρμαιο στα συμφέροντα…..”
Η ανάρτηση της «Συλλογικότητας για την φροντίδα του φυσικού και κοινωνικού οικοσυστήματος της Γαύδου: Gavdos SeaFront Collective»:
Σήμερα 21 Απριλίου στην παραλία του Λαυρακά έφτασαν 7 άνθρωποι. Ένας αστυνομικός μαζί με συνεργείο εξοπλισμένο με τσεκούρια και σκύλες. Στόχος τους να εκτελέσουν την εντολή κατεδάφισης των μικρών ξύλινων κατασκευών και εκκένωσης, που εμμονικά προωθεί η δήμαρχος Γαύδου με στόχο να εκδιωχθεί αυτός ο τρόπος ζωής από το νησί. Μετά από διαπραγματεύσεις και παθητική αντίσταση έφυγαν προσωρινά. Αναμένουμε τις επόμενες μέρες τη συνέχεια με ψυχραιμία και υπομονή.
Λίγες προτάσεις πάνω στην απειλή εκκένωσης και κατεδάφισης των καλυβών της Γαύδου.
Το ακριτικό νησί της Γαύδου μόνο φαινομενικά παραμένει ένας μικρός παράδεισος, αδιατάρακτος στο πέρασμα του χρόνου.
Τα πολεμικά αεροσκάφη σκίζουν τον ουρανό ουρλιάζοντας και θυμίζοντας ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο και τον χρηματοδοτούμε.
Οι μετανάστες-πρόσφυγες ξεβράζονται στην ακτή και αρπάζονται απ’ την Frontex και το λιμενικό ή πνίγονται και βουλιάζουν στον βυθό.
Σκουπίδια ξεβράζονται απ’ τη θάλασσα, σκουπίδια που παράγουμε όλοι και όλες καθημερινά και δεν θα διαλυθούν ποτέ.
Τρυπάνια απειλούν την απέραντη θάλασσα και τα πλάσματά της.
Πέρα από όλα αυτά, κάτι ακόμα συμβαίνει. Εκδιώκεται με βίαιο τρόπο ένας τρόπος ζωής που δεκαετίες υπάρχει στο νησί, έχει υπάρξει αποδεδειγμένα θετικός για την προστασία της άγριας φύσης του και έχει διαμορφώσει την ταυτότητά του.
Εκδιώκονται οι άνθρωποι που δίνουν ζωή στο νησί, που αποτελούν το εργατικό δυναμικό του, που βοηθούν όπου χρειαστεί και έχουν χτίσει σχέσεις ζωής με τους ντόπιους, που προστατεύουν τους αμμόλοφούς του από το να γίνουν χωματερή και το δάσος του από πυρκαγιές και από την απειλή να ανεγερθούν στη θέση των δέντρων του τουριστικά μεγαθήρια.
Κάποιες και κάποιοι επιλέξαμε να είμαστε εδώ, να υπερασπιστούμε αυτά τα καλυβάκια και αυτόν τον τρόπο ζωής όχι γιατί απλά μας αρέσει να ζούμε έτσι, αλλά γιατί οι εστίες αυτοοργάνωσης και φροντίδας είναι παραδείγματα μιας ζωής ενάντια στον ατομικισμό της εποχής μας, ενάντια στην εμπορευματοποίηση της ίδιας μας της ύπαρξης, ενάντια στην κοινωνία του θεάματος, τον εξευγενισμό και τη λεηλασία της γης. Και πιστεύουμε ότι αυτά τα παραδείγματα είναι απαραίτητα στη σημερινή ασφυκτική συνθήκη της ανθρωπότητας και προσφέρουν έστω μια μικρή ανάσα σε όποια και όποιον έρχεται σε επαφή μαζί τους.
Ας αντιστεκόμαστε με χαρά, ενάντια στους «ισχυρούς» αυτού του κόσμου και σε όσους επιθυμούν κάτι διαφορετικό απ’ τη συλλογική φροντίδα ανθρώπων και φύσης.
