Φωτο: RDNE Stock project
Πριν λίγες ημέρες, τόσο ο προσωπικός μου λογαριασμός στο Facebook, όσο και η επίσημη σελίδα του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), έκλεισαν έπειτα από μαζικές καταγγελίες. Δεν ήταν η πρώτη φορά που προσπάθησαν να φιμώσουν είτε εμένα, είτε το ΣΥΔ. Δεν είναι ένα «τυχαίο» ή «μεμονωμένο» γεγονός, αλλά μια ξεκάθαρα στοχευμένη και καλά οργανωμένη τρανσφοβική ρατσιστική επίθεση, τόσο προς το πρόσωπό μου, όσο και προς το ΣΥΔ, ένα Σωματείου με τεράστια ιστορία και πολλές, πάρα πολλές νίκες στο βιογραφικό του! Το θέμα δεν είναι προσωπικό, αλλά βαθιά πολιτικό!
Η φίμωση των τρανς φωνών δεν συμβαίνει σε κενό αέρος. Εντάσσεται μέσα στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής, μιας προσπάθειας κοινωνικής αλλά και πολιτικής περιθωριοποίησης, που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Και όταν αυτή η περιθωριοποίηση αξιοποιεί τους αλγόριθμους και τους όρους χρήσης για να σβήσει ολόκληρες ζωές, τότε καταλαβαίνουμε ότι τα «ψηφιακά εργαλεία» δεν είναι ουδέτερα, αλλά πολιτικά εργαλεία στα χέρια εκείνων που μας φοβούνται. Πους μας θεωρούν ως κίνδυνο και μόνο που υπάρχουμε!
Η ίδια ακριβώς αυτή στρατηγική υπάρχει σε κάθε δημόσιο χώρο που «τολμούν» να πατήσουν τα τρανς άτομα. Από τον χώρο της εκπαίδευσης, της εργασίας, της υγείας…. μέχρι και στον «φεμινιστικό ακτιβισμό». Ω, ναι, ακόμη και εκεί!
Θα περίμενε κανείς πως, τουλάχιστον εντός του ευρύτερου φεμινιστικού κινήματος, τα τρανς άτομα θα μπορούσαν να βρουν συμμαχίες. Σας γελάσανε! Το φεμινιστικό αφήγημα, που έχει μείνει πίσω κάτι δεκαετίες, υιοθετώντας τρανσφοβική ρητορική πίσω από τον μανδύα του «ριζοσπαστικού φεμινισμού», αμφισβητεί την όποια ταυτοτική υπόσταση των τρανς και φυλοδιαφορετικών προσώπων.
Και εδώ βέβαια, δεν μπορούμε να μιλάμε μόνο για αποκλεισμός, αλλά ξεκάθαρα για μία ανοιχτή επίθεση. Μία επίθεση κατά της ίδιας μας της ύπαρξης. Όταν ο όποιος «φεμινισμός», αντιμετωπίζει τα τρανς πρόσωπα ως απειλή, τότε δεν είναι φεμινισμός, αλλά μία μισαλλοδοξία που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω απ’ το δάχτυλο της.
Δεν είναι τυχαίο ότι τέτοια περιστατικά συμβαίνουν εν μέσω όχι μόνο οπισθοδρόμησης, αλλά και επίθεσης κατά των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων, κυρίως στις ΗΠΑ. Στην Ουγγαρία και την Πολωνία, βλέπουμε τον απόλυτο κρατικό αποκλεισμό των τρανς ταυτοτήτων, ενώ η Γεωργία υιοθετεί νομοθεσίες «κατά της ΛΟΑΤΚΙ+ προπαγάνδας» όπως την αναφέρουν, ξεπατικώνοντας τα αυταρχικά και μισάνθρωπα μοντέλα του Πούτιν.
Επιθέσεις από παντού, ενώ η στρατηγική παραμένει με την ίδια συνταγή εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες. Φόβος, αποδιοπομπαίοι τράγοι, κατασκευή «απειλών για την παραδοσιακή οικογένεια» και για τη θρησκεία. Και ω του θαύματος, στο στόχαστρο βρίσκονται πάντα τα ΛΟΑΤΚΙ+ και ιδιαίτερα τα τρανς πρόσωπα!
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με όλα της τα ελλείμματά παραμένει (ακόμα) ένας χώρος αντίστασης. Ακόμη κρατάει το κάστρο! Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι επαναπαυόμαστε. Ο «ευρωπαϊκός φάρος» για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα μου, τα δικά σου δικαιώματα, δεν ανάβει από μόνος του. Αυτό πρέπει να το κάνουμε εμείς, με τη φωνή μας, με υπομονή και επιμονή, αλλά και με παρουσία. Το μέλλον μας το γράφουμε εμείς και δεν το αφήνουμε στα χέρια της όποια τύχης.
Το να σου κλείνουν τον λογαριασμό, να σου σβήνουν το όνομα, να σε καταγγέλλουν για την ύπαρξή σου, είναι μία ξεκάθαρη πολιτική πράξη καταστολής και φίμωσης. Η δική μας απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή. Τουλάχιστον εγώ δεν πρόκειται να σιωπήσω. Ο δικός μου λογαριασμός μπορεί να φιμώθηκε προσωρινά ή και για πάντα. Τη φωνή μου όμως κανείς δεν μπορεί να την κάνει να σιγήσει. Δεν θα φιμωθεί όσο υπάρχουμε, αγωνιζόμαστε και διεκδικούμε.
Και να το πω πιο καθαρά: Όσο προσπαθούν κάποιοι να μας σβήσουν, εμείς τόσο πιο έντονα θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε!
