Σε πολλές πόλεις του κόσμου οργανώθηκαν χθες συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις με πολύ κόσμο σε ένδειξη αλληλεγγύης στο μαχόμενο λαό της Παλαιστίνης και στους ακτιβιστές και τις ακτιβίστριες του Global Sumud Flotilla που απήχθησαν από τον ισραηλινό στρατό σε διεθνή ύδατα.
Ο στολίσκος δεν έφτασε στη Γάζα ώστε να παραδώσει την ανθρωπιστική
βοήθεια, αλλά κατάφερε να συμβάλλει σε τρία άλλα κρίσιμα μέτωπα:
α) στην περαιτέρω ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης,
β) στην πίεση προς τις κυβερνήσεις να πάρουν θέση στο πλευρό των Παλαιστινίων και να απομονώσουν το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ,
γ) στην ηθική ενίσχυση των Παλαιστινίων ώστε ν’ αντέξουν παίρνοντας λίγο
κουράγιο από την έμπρακτη αλληλεγγύη ανθρώπων που έκαναν ό,τι μπορούσαν να φτάσουν μέχρι αυτούς/ές.
Τι έκανε εφικτό αυτό το εγχείρημα; Η απειλή για την ύπαρξη των Παλαιστινίων γέννησε αισθήματα οργής για την απόπειρα γενοκτονίας σε live μετάδοση, για την καταπάτηση κάθε αξίας ανθρωπισμού. Η ενεργοποίηση των ταυτοτικών εγκλήσεων, προοδευτικών, δημοκρατικών και αριστερών, ή και απλώς ανθρωπιστικών, έκανε την υπεράσπιση της Παλαιστίνης ένα συλλογικό καθήκον. Φυσικά, κάθε τέτοια ενεργοποίηση είναι δυνατόν να
αφυπνίσει τους αντιπάλους, στην περίπτωσή μας το ακροατήριο της Ακροδεξιάς, της συντηρητικής Δεξιάς και του ακραίου Κέντρου, που αντιτίθεται στην ιδέα της ισότητας και της αλληλεγγύης, που εμφορείται από νεοαποικιακού τύπου ιδέες περί ανωτερότητας της Δύσης και της λευκής φυλής, και που ταυτίζεται με τους απανταχού ισχυρούς και αποστρέφεται την ιδέα της αντίστασης των αδύναμων που μπορεί να λάβει ανατρεπτικά
χαρακτηριστικά (κάτι σαν τον παλιό φόβο του ντόμινο). Όσες μέρες έπλεε ο στόλος βάθυνε η εν λόγω διαχωριστική γραμμή και μετατοπιζόταν συνεχώς με αποτέλεσμα τη διεθνή απομόνωση του Ισραήλ.
Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι ακόμα καλύτερα, εάν δεν προβαλλόταν τόσο η απόπειρα σπασίσματος του αποκλεισμού, και άρα η δυνατότητα συμβολικής νίκης επί του Ισραήλ, και δινόταν μεγαλύτερη έμφαση στην τροφή που έπρεπε να φτάσει στους πεινασμένους – είδαμε πολλές φωτογραφίες και βίντεο από τα καταστρώματα αλλά όχι από τα αμπάρια. Ίσως θα έπρεπε να τονιστεί περισσότερο το ανθρωπιστικό κομμάτι έναντι του ιδεολογικοπολιτικού, προκειμένου το ανθρωπιστικό μήνυμα να διαπεράσει το διεθνές συντηρητικό ακροατήριο που βλέπει το όλο θέμα μέσα από μια ιδεολογικοπολιτική ματιά και σύγκρουση μηδενικού αθροίσματος. Άλλωστε αν ο αποκλεισμός σπάσει de facto αλλά όχι και de jure, το αποτέλεσμα θα είναι πιο ουσιαστικό. Επιμένω σε αυτό το σημείο, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει σημασία να φτάσει φαγητό στους πεινασμένους, διότι οι λιμοκτονούντες δεν μπορούν να ζήσουν μόνο με συμβολική βοήθεια. Το μέτρο δεν είναι η
ηθική ικανοποίηση η δική μας, αλλά η υλική βοήθεια προς τους λιμοκτονούντες. [Ξέρω ότι ξαφνιάζεστε με αυτή την παρατήρηση, αλλά ο αναστοχασμός είναι απαραίτητος]
Ο στόλος, λοιπόν, συνέβαλε καίρια στη διαμόρφωση μιας πιο ευνοϊκής διεθνούς δομής πολιτικών ευκαιριών, την ίδια ώρα που μπορούσε να υπολογίζει σε αυτή. Το «Όλα τα μάτια στο στόλο» στον οποίο επέβαιναν ακτιβιστές κατά βάση από δυτικές χώρες έδινε ένα πλεονέκτημα στο όλο εγχείρημα: οι Ισραηλινοί δεν μπορούσαν να τους βλάψουν γιατί θα
είχαν μεγάλες συνέπειες. Με άλλα λόγια, το κόστος κινητοποίησης των ακτιβιστών ήταν λελογισμένο και το κόστος καταστολής για τους Ισραηλινούς αυξημένο. Η καταστολή βέβαια ήρθε, άλλα τα πληρώματα έμειναν σώα και αβλαβή.
Εδώ αξίζει να σταθούμε σε τρία πράγματα:
α) η ευνοϊκή δομή πολιτικών ευκαιριών δεν υπάρχει αφ’ εαυτής ούτε είναι
στατική, αλλά δημιουργείται μέσα από τις δράσεις των ανθρώπων,
β) το γεγονός ότι υφίσταται αυτή η ευνοϊκή δομή για τους δυτικούς ακτιβιστές θα πρέπει να παρακινήσει και άλλους/ες στη συνέχεια,
γ) χωρίς τους πρωτοπόρους, αυτούς και αυτές που ανέλαβαν το λελογισμένο ρίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος –από τα λιμάνια μέχρι τη φυλακή και πίσω– δεν θα άνοιγε αυτή η δυνατότητα. Γιατί οι τακτικές καινοτομίες που προσπαθούν με έξυπνους τρόπους να υπερκεράσουν την υπεροπλία της άλλης πλευράς –εν προκειμένω του ισραηλινού στρατού– χρειάζονται τις σχετικές πρωτοβουλίες. Γι’ αυτό τους αξίζουν συγχαρητήρια.
Τέλος, το Global Sumud Flotilla κατάφερε έναν οργανωτικό άθλο μέσα από τη συσσώρευση σε διεθνές επίπεδο ανθρώπινων, οργανωτικών και τεχνολογικών πόρων, αναβαθμίζοντας τις δυνατότητες της αλληλεγγύης. Οπωσδήποτε η ψηφιακή εποχή έχει μειώσει το κόστος των επικοινωνιών, αλλά δεν παύει το οργανωτικό κόστος να συνίσταται σε μέριμνες, πειθαρχίες και κόστη που είτε τις αναλαμβάνει κανείς είτε όχι.
Μπράβο, λοιπόν, σε αυτούς και αυτές που ανέλαβαν την οργάνωση του Global Sumud Flotilla και ανανέωσαν έτσι το διεθνιστικό πρόταγμα, που ύστερα από τη στροφή από το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα στους εθνικούς αγώνες κατά της λιτότητας και της διαφθοράς είχε ατονήσει. Να πιέσουμε για γυρίσουν όλοι/ες πίσω αβλαβείς. Να ετοιμαστούμε για τη συνέχεια.
