Την Πέμπτη 2 Απριλίου έφυγε από τη ζωή στα 41 του χρόνια ο εκπαιδευτικός Γιάννης Μπρούζος έχοντας δώσει έναν γενναίο αγώνα ενάντια στον καρκίνο. Ο Γιάννης ήταν μια εξαιρετικά δημιουργική και πολυσχιδής προσωπικότητα που κατάφερε να δημιουργήσει έναν κύκλο ανθρώπων, οι οποίοι αγκάλιασαν τον προσωπικό του αγώνα κι άκουσαν τις σκέψεις του, σκέψεις με ισχυρό ιδεολογικό υπόβαθρο.

Αγωνιστής όπως ήταν, υπήρξε υπέρμαχος της άποψης ότι το προσωπικό πρόβλημα είναι συλλογικό. Η ζωή του μπορεί να ιδωθεί μέσα από το φάσμα των συλλογικοτήτων στις οποίες συμμετείχε. Πάντα ενεργός πολιτικά και μάχιμος αριστερός από την περίοδο που ήταν φοιτητής, έγινε μέλος του Δικτύου Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων (ΔΑΡΑΣ), της νεολαίας ΣΥΝ κι έπειτα μέλος του ΣΥΡΙΖΑ έως το 2015, ενώ το 2022 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Αναμέτρησης – Οργάνωση για μια νέα κομμουνιστική Αριστερά. Ως καθηγητής Φυσικής, είτε αναπληρωτής είτε μόνιμος εκπαιδευτικός, ήταν πάντα ενεργός στους αγώνες για τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση μέσα από τις γραμμές των Παρεμβάσεων στις κατά τόπους ΕΛΜΕ. Ήταν, ακόμα, μέλος του συλλόγου γονέων στο σχολείο του γιού του. Λάτρευε την τέχνη και καθώς ήταν κι ο ίδιος μουσικός έγινε μέλος της Ανοιχτής Ορχήστρας. Τα προβλήματα της γειτονιάς του Παγκρατίου τον οδήγησαν στη συμμετοχή του στην Ανατρεπτική Συμμαχία για την Αθήνα.

Όταν ήρθε αντιμέτωπος με τον καρκίνο, έσπασε τα όρια της ατομικής διάστασης που ενέχει μια ασθένεια. Μετουσίωσε τον σωματικό και ψυχικό πόνο σε φωνή όλων των ασθενών. Δεν έπαψε να μιλά για τα προβλήματα που υφίσταται το υπό κατάρρευση δημόσιο σύστημα υγείας, για την εμπορευματοποίηση μέσω των ακριβών εξετάσεων και θεραπειών, καθώς και για το πλήθος των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι φροντιστές/στριες των ασθενών. Τις τελευταίες ημέρες ανέδειξε το ζήτημα της πρόσβασης στη θεραπεία του πόνου. Όλα αυτά τα συζητούσε στον σύλλογο των καρκινοπαθών που υπήρξε ενεργό μέλος.

Το καλοκαίρι του 2025 κι όταν η νόσος άρχισε να εξαπλώνεται αποφάσισε να γράψει το βιβλίο «Τι πραγματικά αξίζει – 24 γράμματα για τον γιο μου». Τα 24 γράμματα της αλφαβήτας που έμαθε εκείνη τη χρονιά στην Α’ Δημοτικού ο γιος του, Στέλιος, μετατράπηκαν σε 24 επιστολές που εν τέλει αφορούν όλες κι όλους εμάς. Ξεδιπλώνονται οι απόψεις του γύρω από τη ζωή, τις συλλογικότητες, τον έρωτα, τη φύση, την επιστήμη, την εκπαίδευση. Ουσιαστικά προτάσσει μια νέα διάσταση στην ανθρώπινη ύπαρξη. Αποτάσσει την αλλοτρίωση του υλικού κόσμου, της απομόνωσης, της ιδιώτευσης, του φόβου και του ατομικού δρόμου. Προτείνει να ζούμε έντονα την κάθε στιγμή για ό,τι αξίζει, να αγωνιζόμαστε και να δρούμε προς το συμφέρον των πολλών με βασικό γνώμονα την αλληλεγγύη.

Ο Γιάννης αγαπούσε τις συλλογικότητες διότι αγαπούσε τη ζωή. Υποστήριξε τον διαρκή αγώνα ως στάση ζωής. Είδε τις συλλογικότητες, τις «κοινότητες της αντίστασης», όπως τις ονομάζει στο βιβλίο του ως τα οχήματα που, καταπατώντας το εγώ, οι άνθρωποι καλούνται να ξεκινήσουν όμορφους, δίκαιους αλλά και δύσκολους αγώνες – αγώνες που θα ξεκινούν από τα μικρά και τα καθημερινά, αλλά ικανούς να οδηγήσουν σε μεγάλες κοινωνικές ρωγμές και να επιφέρουν μεγάλες πολιτικές αλλαγές.

Το αγωνιστικό του πνεύμα, ο διαρκής αγώνας για το δημόσιο συμφέρον, η έγνοια για το συλλογικό, η συντροφικότητα, δημιούργησαν το ισχυρό αποτύπωμα που άφησε ο Γιάννης. Θα βρίσκεται πάντα μέσα στους μελλοντικούς αγώνες για ελευθερία και δημοκρατία. Ο Γιάννης Μπρούζος θα έχει μερίδιο της νίκης, όταν θα καταφέρουμε να φτιάξουμε την κοινωνία που ονειρεύτηκε κι ονειρευτήκαμε κι εμείς μαζί του, την κοινωνία που δεν θα υπάρχει η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο.

Η συντρόφισσά σου,

Λένα Τσιρίκου

Φωτογραφία: Από το facebook του Γιάννη Μπρούζου