Είμαι μία από τους 100.000 18αρηδες που στις 25 Ιανουαρίου δεν κατάφεραν να ψηφίσουν. Είμαι μία από αυτούς που μέσα σε πέντε χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις-φερέφωνα των δανειστών τους έκλεψαν το μέλλον. Είμαι μία από αυτούς που είδαν τη σύνταξη των γονιών τους να μειώνεται συνεχώς, τα αδέρφια τους να χάνουν τις δουλειές τους, τους συγγενείς τους να μεταναστεύουν στο εξωτερικό, τους συμμαθητές τους να πέφτουν κάτω από την πείνα μέσα στις σχολικές αίθουσες. Είμαι από αυτούς που είδαν τα πάντα να καταρρέουν γύρω τους και ένιωσαν ξανά και ξανά ανήμποροι να βοηθήσουν.
Μέσα σε πέντε μήνες είδαμε την πρώτη αριστερή κυβέρνηση να κάνει ουσιαστική, πραγματική και σκληρή διαπραγμάτευση. Είδαμε αυτή την κυβέρνηση να προσπαθεί να αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση, να παίρνει μέτρα υπέρ των φτωχών, να προσπαθεί να δώσει ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστών. Το σημαντικότερο, όμως, την είδαμε να υπερασπίζεται το λαό, τις φτωχότερες κοινωνικές τάξεις. Τους ανέργους, τους εργάτες, τους συνταξιούχους, τους φοιτητές, τους μαθητές. Όχι τις τράπεζες, τους τραπεζίτες, τους εφοπλιστές, Όχι το κεφάλαιο. Τους φτωχούς. Αυτούς, που η κα. Λυμπεράκη, εκλεγμένη με το Ποτάμι, υποστήριξε ότι δεν μπορούν να κάνουν σωστές επιλογές.
Ο λαός θα αποφασίσει
Η κυβέρνηση αυτή προσπάθησε να διαπραγματευτεί. Προσπάθησε να πετύχει μια συμφωνία, η οποία θα υπερασπιζόταν τα συμφέροντα του λαού. Δεν τα κατάφερε όμως. Ναι, έκανε πίσω. Έκανε πίσω και δεν τήρησε τις κόκκινες γραμμές. Μέχρι την Παρασκευή. Μέχρι την ώρα που οι “Θεσμοί” της έδωσαν ένα τελεσίγραφο. Ένα τελεσίγραφο που αργότερα ο κ. Γιούνκερ υποστήριξε ότι δεν δόθηκε ποτέ. Ήρθε αντιμέτωπη με ένα δίλημμα. Δημοψήφισμα και η απόφαση στα χέρια του ελληνικού λαού ή πλήρης υποταγή στις επιθυμίες των δανειστών; Και η απόφασή της ήταν η σωστότερη και η πιο δημοκρατική. Ο λαός θα αποφασίσει για το μέλλον του.
Μόνο ο ίδιος ο λαός μπορεί να αποφασίσει εάν θέλει περισσότερα υφεσιακά μέτρα. Μέτρα που θα μειώνουν ακόμα περισσότερο τους μισθούς και τις συντάξεις. Μέτρα που θα αυξάνουν το ΦΠΑ. Μέτρα που θα μας εξαθλιώνουν ακόμα περισσότερο. Μέτρα που θα στερήσουν το μέλλον από τη νεολαία αυτού του τόπου. Που θα μας οδηγήσουν σε πάλη για επιβίωση. Που θα μας βυθίσουν ακόμα πιο βαθιά μέσα στη μιζέρια, που θα μας στερήσουν το δικαίωμά μας στα όνειρα. Το δικαίωμά μας στο μέλλον.
Ή μπορεί να αποφασίσει με το κεφάλι ψηλά ότι τελείωσε η υποταγή. Τελείωσε η “συμμόρφωση” στις επιθυμίες και στα θέλω των δανειστών. Τελείωσε η άκριτη αποδοχή όλων των μέτρων που μας οδήγησαν εδώ. Στην πείνα και στην εξαθλίωση. Τελείωσαν οι αποφάσεις από τα πάνω. Διότι αυτή είναι η Δημοκρατία. Αυτό είναι το δημοκρατικό δικαίωμα κάθε λαού: να αποφασίζει συνειδητά για το μέλλον του.
Κόντρα στην τρομοκρατία των ΜΜΕ που βρίσκονται σε εντεταλμένη υπηρεσία, κόντρα στους νεοφιλελεύθερους δημάρχους, βουλευτές, αρχηγούς κομμάτων που μιλούν για καταστροφή, που καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι “οδηγεί τη χώρα στα βράχια”. Αυτοί μας οδήγησαν εδώ, αυτοί εξαθλίωσαν έναν ολόκληρο λαό. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το καλό αυτού του τόπου.
Ψηφίζουμε «όχι»
Την ίδια στιγμή που η κοινωνία μάχεται να βγει από το βούρκο της εξαθλίωσης και η κυβέρνηση μάχεται να την προστατέψει, τα κοράκια των προηγούμενων κυβερνήσεων σπεύδουν να δείξουν τη θέλησή τους να σώσουν τη χώρα. Είναι οι ίδιοι που μείωσαν μισθούς και συντάξεις, που άνοιξαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που κατάργησαν τις συλλογικές συμβάσεις, που μείωσαν τη χρηματοδότηση στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Που μας στέρησαν βασικά δικαιώματα.
Την Κυριακή ψηφίζουμε «όχι». Ψηφίζουμε για το μέλλον μας. Ψηφίζουμε για να μείνει η ελπίδα. Ψηφίζουμε για να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα: είμαστε εδώ και θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί, ότι περνάει από το χέρι μας για να οικοδομήσουμε μια κοινωνία βασισμένη στις ανάγκες του λαού. Την Κυριακή ψηφίζουμε για μας και τα παιδιά μας. Αυτό το κείμενο είναι “η αγωνία αυτού του τόπου για ζωή”.
Νεφέλη Μπούλιαρη, μέλος
της νεολαίας ΣΥ.ΡΙΖ.Α
