Ένας καλός φίλος, ψάχνοντας στα αρχεία του, αλίευσε και μού έστειλε ένα απόκομμα από την Αυγή της 23ης Αυγούστου του 2009 που περιείχε τρία κείμενα: ένα ρεπορτάζ του Ανδρέα Παπαδόπουλου, μετέπειτα στελέχους της ΔΗΜΑΡ, με τίτλο «Οργή στον ΣΥΝ από τις επιθέσεις Κοροβέση», μια συνέντευξη του Περικλή Κοροβέση στον τότε διευθυντή της Αυγής Νίκο Φίλη με τίτλο «Πολύ φοβάμαι έναν βαθύτερο ΣΥΝ…» και ένα απαντητικό κείμενο του Νίκου Φίλη επί της προηγούμενης συνέντευξης με τίτλο «Το θέμα δεν αφορά το 1989, αλλά το 2009». Να θυμίσω ότι τότε ο Περικλής Κοροβέσης ήταν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α΄ Αθηνών, προκαλώντας την μήνιν των μηχανισμών του Συνασπισμού (ΣΥΝ), αφενός γιατί δεν ήταν ελεγχόμενος και δεδομένος και αφετέρου γιατί ξεπέρασε και άφησε εκτός βουλής προβεβλημένα στελέχη του ΣΥΝ, όπως ο Νίκος Βούτσης.
Αυτό το απόκομμα μού θύμισε πολλά πράγματα για εκείνη την εποχή και κυρίως επιβεβαίωσε κάτι που σκέφτομαι έντονα τον τελευταίο καιρό: το πρόβλημα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2015, το οποίο ξορκίζουν πολλοί και διάφοροι ως αποφράδα ημερομηνία. Οι βασικές αιτίες των παθογενειών του χώρου εδράζονται στην κυριαρχία του ΣΥΝ εντός του ΣΥΡΙΖΑ και στην ηγεμονία Τσίπρα την οποία φιλοτέχνησαν όλοι σχεδόν οι όψιμοι, σημερινοί επικριτές του. Το καλοκαίρι του 2009, λοιπόν, ο Κοροβέσης σε μια ραδιοφωνική του συνέντευξη στο Κανάλι 1 του Πειραιά μίλησε για το απαγορευμένο θέμα της συγκυβέρνησης της Αριστεράς με τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, χρησιμοποιώντας κείμενα συντακτών της εφημερίδας Ελευθεροτυπία που άφηναν υπόνοιες για εμπλοκή της συγκυβερνώσας Αριστεράς στο σκάνδαλο Siemens. Ήταν που ήταν κόκκινο πανί ο Κοροβέσης, με αφορμή αυτή την ραδιοφωνική συνέντευξη άπαντες στον ΣΥΝ έπεσαν να τον φάνε. Στο κείμενο του ρεπορτάζ παρατηρούμε να ζητείται επιτακτικά η κεφαλή του Κοροβέση επί πίνακι, ουσιαστικά γιατί τόλμησε να μιλήσει για την απαγορευμένη περίοδο του 1989 όπου η Αριστερά συγκυβέρνησε με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Όλες οι πτέρυγες του ΣΥΝ, ακόμα κι αυτές που αποχώρησαν μετέπειτα, το καλοκαίρι του 2015, εγκαλούν τον Κοροβέση για το περιεχόμενο της συνέντευξής του και ζητούν την παραίτηση του από την βουλευτική έδρα του ΣΥΡΙΖΑ ή τη διαγραφή του. Δεν έφτανε όμως αυτό, επιστρατεύτηκε και ο τότε διευθυντής της Αυγής Νίκος Φίλης να τον στριμώξει, παίρνοντάς του συνέντευξη στην εφημερίδα. Οι ερωτήσεις της συνέντευξης, πέρα από τον εισαγγελικό τους τόνο, κυριαρχούνται από έναν υπέρμετρο κομματικό πατριωτισμό, ανεπίτρεπτο για δημοσιογράφο και μάλιστα διευθυντή εφημερίδας. Μέχρι που ρώτησε επιτακτικά τον Κοροβέση αν επιλέγει να ανακαλέσει ή να παραιτηθεί! Αυτή η συνέντευξη, με χαρακτηριστικά δολοφονίας χαρακτήρα, γύρισε μπούμερανγκ στον Νίκο Φίλη, ο Κοροβέσης τον κόλλησε στον τοίχο κι ο διευθυντής της Αυγής αναγκάστηκε να γράψει από κάτω άλλο δικό του κείμενο για μαζέψει τα ασυμμάζευτα, δίνοντας ατυχέστατες διευκρινίσεις για τις ερωτήσεις που έκανε. Σημειωτέον ότι για εκείνη την τραγική περίοδο που χαρακτηρίστηκε ως «βρώμικο 1989», ενώ το ΚΚΕ έκανε μια γενικόλογη αυτοκριτική, ο ΣΥΝ δεν παραδέχτηκε ποτέ την απαράδεκτη και ολέθρια πολιτική του επιλογή.
Για να προλάβω κάποιους που θα με εγκαλέσουν ότι παρελθοντολογώ ασκόπως και αστόχως, η σύνδεση του τότε με το τώρα εκφράζεται από τον τίτλο της εν λόγω συνέντευξης: «Πολύ φοβάμαι έναν βαθύτερο ΣΥΝ…». Ο φόβος του Κοροβέση έγινε πραγματικότητα, ο βαθύτερος ΣΥΝ φτιάχτηκε, κυριάρχησε στον ριζοσπαστικό ΣΥΡΙΖΑ, τον αφομοίωσε και τον διέλυσε, με αποτέλεσμα σήμερα τα απαξιωμένα κομμάτια του, διατηρώντας ανέπαφες τις παθογένειες του ΣΥΝ, να ψάχνουν απεγνωσμένα την πολιτική τους επιβίωση στην «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα. Οπότε, παραφράζοντας τον τίτλο του, επισυναπτόμενου στην συνέντευξη Κοροβέση, διευκρινιστικού-απολογητικού κειμένου του Νίκου Φίλη, θα μπορούσαμε να πούμε: «Το θέμα αφορά το 1989, το 2009, το 2015 και το 2025».
Πάνος Δημητρούδης
ΥΓ. Η Ομοσπονδία Ελληνικών Συλλόγων και Κοινοτήτων Σουηδίας (ΟΕΣΚΣ) οργάνωσε, το Σάββατο 15 Νοεμβρίου στην Στοκχόλμη, εκδήλωση προς τιμή του Περικλή Κοροβέση, με αφορμή την έκδοση του πρώτου τόμου των Απάντων Πεζών Έργων του (πεζογραφία και θέατρο) από τις εκδόσεις Opportuna. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας, που ήταν στην Στοκχόλμη εκείνη την μέρα, αδιαφόρησε και δεν παρέστη στην εκδήλωση συνεχίζοντας την ανάδελφη τακτική του ΚΚΕ. Πότε άραγε θα δεήσει η Αριστερά να κάνει κάποια αντίστοιχη, μεγάλη εκδήλωση στην Ελλάδα, τιμώντας την μνήμη και το έργο ενός αγωνιστή που την τίμησε, όσο λίγοι, με τις ιδέες και τη δράση του;
