Έκκληση για τη διάσωση του γηπέδου στον καταυλισμό Αΐντα που απειλείται από τον ισραηλινό στρατό
Στα τέλη περασμένου Νοέμβρη, ο ισραηλινός στρατός εξέδωσε ειδοποίηση κατεδάφισης για το αθλητικό γήπεδο του κέντρου νεότητας Αΐντα (Aida). Μια διαδικτυακή αίτηση που ζητούσε τη διατήρησή του ξεκίνησε από νέους από το στρατόπεδο προσφύγων Αΐντα στη Βηθλεέμ της Δυτικής Όχθης. Υπερασπίζονται «έναν σπάνιο χώρο ασφάλειας εν μέσω εβδομαδιαίων ισραηλινών στρατιωτικών εισβολών, που συχνά χαρακτηρίζονται από τη χρήση δακρυγόνων, σφαιρών από καουτσούκ και πραγματικών πυρών». «Δεν είπαν τα νέα στα παιδιά. Εμένα τα είπαν», εξήγησε ο Μουχανάντ Αμπού Σουρούρ στο Middle East Eye. Φτάνοντας νωρίς για την πρωινή τους προπόνηση, ανακάλυψαν την ειδοποίηση που είχε αναρτηθεί στην πύλη εισόδου. «Τα νέα διαδόθηκαν πολύ γρήγορα, επειδή αυτό το γήπεδο είναι τόσο σημαντικό. Τα παιδιά ήρθαν σπίτι μου, για να μου πουν τι είχε συμβεί», πρόσθεσε ο συντονιστής αθλητικού προγράμματος στο Κέντρο Νεότητας Αΐντα.
Αρκετά μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του AFP, έχουν λάβει αντίγραφο της ειδοποίησης κατεδάφισης που εξέδωσε το COGAT –όργανο του ισραηλινού Υπουργείου Άμυνας, υπεύθυνο για τη διαχείριση της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης– η οποία αναφέρει την έλλειψη άδειας οικοδομής και την απαγόρευση κατασκευής κατά μήκος του διαχωριστικού τείχους. Αυτή η εκδοχή των γεγονότων διαψεύδεται από τον δήμο της Βηθλεέμ, ο οποίος εξηγεί ότι μισθώνει τη γη στην Αρμένικη Εκκλησία για πάνω από είκοσι χρόνια και τη διαθέτει στην λαϊκή επιτροπή του καταυλισμού Αΐντα.
Χτισμένο το 2021, αυτό το μικρό συνθετικό γήπεδο βοηθάει περισσότερα από 500 παλαιστίνια παιδιά και εφήβους, αγόρια και κορίτσια, που προπονούνται εκεί και δένονται πάνω από τη μπάλα. Είναι κάτι περισσότερο από μια απλή αθλητική εγκατάσταση. Με θέα τον επιβλητικό τοίχο ύψους 8 μέτρων, είναι μια ανάσα καθαρού αέρα, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά, σε αυτόν τον υπερπλήρη καταυλισμό. «Οι δρόμοι είναι στενοί, δεν υπάρχει πουθενά αλλού να αναπνεύσει κανείς», προσθέτει ο Σαΐντ Αλ Αζεχ, πρόεδρος της λαϊκής επιτροπής του καταυλισμού. Ο Αμπού Σουρούρ το περιγράφει ως «έναν χώρο ψυχολογικής ανακούφισης από τις δύσκολες συνθήκες και την κατάσταση ασφαλείας».
Είναι ένα παράθυρο μέσω του οποίου οι νέοι μπορούν να ξεφύγουν, για μια στιγμή, από την ασφυκτική και αγχωτική καθημερινότητά τους. «Η ζωή στον καταυλισμό είναι περίπλοκη, λόγω των περιορισμών, αλλά και επειδή ζούμε τόσο κοντά στους γείτονές μας. Δεν υπάρχει ιδιωτικότητα. Και όταν κοιτάμε έξω, το μόνο που βλέπουμε είναι ο τοίχος που μας περιβάλλει. Είναι εξαντλητικό», εξηγεί η Σάλμα Αλ-Αζάμ, νεαρή ποδοσφαιρίστρια που προπονείται εκεί τρεις φορές την εβδομάδα.
Ο καταυλισμός Αΐντα ιδρύθηκε το 1950 για να στεγάσει παλαιστινιακές οικογένειες που εκδιώχθηκαν από τη γη τους κατά τη διάρκεια της Νάκμπα. Σήμερα στεγάζει περίπου 7.000 άτομα στοιβαγμένα σε μισό τετραγωνικό χιλιόμετρο, συμπεριλαμβανομένων περίπου 2.500 παιδιών. Περιτριγυρισμένο από ισραηλινά σημεία ελέγχου και στρατιωτικούς πύργους παρατήρησης, ο καταυλισμός γίνεται συχνά στόχος επιδρομών των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων. Πριν από λίγα χρόνια, η UNRWA περιέγραψε τον καταυλισμό ως την περιοχή με τα περισσότερα δακρυγόνα στον κόσμο. «Για εμάς, το γήπεδο είναι ένα μέρος για να απελευθερώσουμε μέρος αυτής της πίεσης», συνεχίζει η Σάλμα.
«Αυτό το γήπεδο είναι ο μόνος ανοιχτός χώρος που έχουμε. Αν μας τον πάρουν, τα παιδιά στερούνται τα όνειρά τους», υποστηρίζει ο Αμπού Σουρούρ. «Αν δεν υπήρχε, θα παίζαμε στον δρόμο, ή ίσως καθόλου», δήλωσε ο Άμπνταλα αλ-Ανσουρούρ στο AFP. Αυτός ο 18χρονος ποδοσφαιριστής, γέννημα θρέμμα της Αΐντα, μιλάει για το γήπεδο ως «σανίδα σωτηρίας» που του επιτρέπει να δοκιμάσει τις δυνατότητές του στις εθνικές ομάδες. «Ναι, ο τοίχος είναι εκεί, νιώθουμε σαν να είμαστε σε φυλακή. Αλλά παρά τα πάντα, το πιο σημαντικό είναι να παραμείνει το γήπεδο και να συνεχίσουν να παίζουν τα παιδιά», λέει ο Μαχμούντ Τζαντία, ένας από τους προπονητές. «Αν το γήπεδο κατεδαφιστεί, όλα τα όνειρα των παιδιών θα καταστραφούν».
Ο Νουρ Αμπού Γκουνέια, παίκτης του Ittihad Sports Club και διεθνής Παλαιστίνιος που επιλέχθηκε για το Πρωτάθλημα Δυτικής Ασίας U17 του 2024, κλώτσησε για πρώτη φορά μια μπάλα εκεί. «Πάντα λέγαμε ότι προπονούμασταν εκεί για να μπορούμε να εκπροσωπούμε την Παλαιστίνη στο εξωτερικό. Αλλά υπάρχουν τόσο λίγοι ανοιχτοί χώροι που δεν θα βρούμε πουθενά αλλού για να χτίσουμε ένα νέο γήπεδο. Αν το κατεδαφίσουν, τότε δεν θα μπορούμε να παίξουμε πια».
Από την πλευρά του, ο δήμος της Βηθλεέμ εξηγεί ότι έχει προσλάβει δικηγόρους και έχει ασκήσει νομικές προσφυγές, χωρίς επιτυχία. Το χωράφι αποτελεί παράδειγμα της συνεχιζόμενης παρενόχλησης των κατοίκων των κατεχόμενων εδαφών από το Ισραήλ. «Νομίζαμε ότι, μέσω δημόσιων έργων και παιδικών χαρών, τα παιδιά μας θα μπορούσαν τουλάχιστον να τα χρησιμοποιήσουν. Τα αξιοποιήσαμε καλά, αλλά οι Ισραηλινοί δεν τους αρέσει τίποτα θετικό να ωφελεί κανέναν. Δεν θέλουν παιδικές χαρές, κτίρια ή οποιαδήποτε δραστηριότητα σε αυτή τη γη», θρηνεί ο δημοτικός σύμβουλος Τζορτζ Τζούχα.
Φωτο: Facebook
