Μια φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στην περασμένη «Εποχή» μου έκανε το στομάχι άνω-κάτω: Τα διευθυντικά στελέχη της COSCO να ενώνουν τα χέρια τους με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη και τον πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιο Πιτσιόρλα, επισφραγίζοντας την πώληση του Οργανισμού Λιμένος Πειραιά (ΟΛΠ). Η φωτογραφία ξεχείλιζε από χαμόγελα σαν να επρόκειτο για μια ιδιαίτερα πετυχημένη συμφωνία, απόλυτα συμβατή με την ιδεολογία και τις πολιτ��κές εξαγγελίες της κυβέρνησης. Όσον αφορά τον «σοβαρό και συνετό» πολιτικό προφίλ του Γιάννη Δραγασάκη που συχνά εφάπτεται στον ρεαλιστικό κυνισμό της σοσιαλδημοκρατίας, έχουμε αναφερθεί παλιότερα. Το χαμόγελο επιτυχίας, όμως, του Στέργιου Πιτσιόρλα μας οδηγεί αναπόδραστα σε μια αναδρομή στο παρελθόν.
Ο Στέργιος Πιτσιόρλας ήταν ένα στέλεχος του ΚΚΕ εσωτερικού που επιβεβαίωνε την κοινή πεποίθηση ότι η οργάνωση του κόμματος στη Θεσσαλονίκη ήταν η δεξιότερη πανελλαδικά. Στα μάτια δε των Ρηγάδων, που ήταν γνωστή η κόντρα τους με την κομματική ηγεσία, το δεξί χέρι του Λεωνίδα Κύρκου ήταν, φυσικά, κόκκινο πανί. Αν θέλαμε να χαρακτηρίσουμε κάποιον άσχετο με την κομμουνιστική ιδεολογία και τα οράματα της Ανανεωτικής Αριστεράς, τον λέγαμε «Πιτσιόρλα». Κλασικός πολιτικός που πλασαριζόταν πάντα στο προεδρικό περιβάλλον, πέρασε στην Ε.ΑΡ. και μετά στον Συνασπισμό όπου έγινε το δεξί χέρι του Νίκου Κωνσταντόπουλου. Αργότερα εξαφανίστηκε από το πολιτικό σκηνικό και επανήλθε στη δημοσιότητα ως επενδυτής μεγάλων κεφαλαίων, πρώτα σε φωτοβολταϊκά πάρκα και μετά σε μεγάλες τουριστικές επενδύσεις ρώσικων κεφαλαίων στη Χαλκιδική. Με αυτό το εξαίρετο βιογραφικό, τον ξανα-ανακάλυψε η κυβέρνηση της αριστεράς και τον αξιοποίησε σε μια θέση που του ταιριάζει απόλυτα: πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, του οργανισμού ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Αντίθετα, στον αντίποδα της αξιακής κλίμακας βρίσκουμε την Ελένη Πορτάλιου, μέλος της Κίνησης Πολιτών κατά του ΤΑΙΠΕΔ…
Τα πλατιά χαμόγελα του Στέργιου Πιτσιόρλα και του Γιάννη Δραγασάκη ήταν σα να κορόιδευαν όλη την αριστερά, συνοδευμένα κι από την, επικοινωνιακά ευφάνταστη αλλά πολιτικά γελοία, ατάκα του Αλέξη Τσίπρα για «τη συντόμευση στο δρόμο του μεταξιού». Ήταν σα να κορόιδευαν τον ευαίσθητο, όχι όμως άμοιρο ευθυνών, αρμόδιο υπουργό Θοδωρή Δρίτσα που έδωσε αρκετά χρόνια της ζωής του στη Δημοτική Κίνηση του Πειραιά το «Λιμάνι της αγωνίας», του οποίου πρωταρχικός στόχος ήταν η διάσωση του λιμανιού από την ιδιωτικοποίηση. Ήταν σα να κορόιδευαν την αγαπημένη μου συντρόφισσα, πειραιώτισσα και νυν βουλευτή, Ελένη Σταματάκη, που η «αγωνία της για το Λιμάνι» θα μεταφραστεί στην υποστήριξη της πώλησής του στον κινέζικο κολοσσό. Επανέρχεται, λοιπόν, επιτακτικά ένα αγωνιώδες ερώτημα: ως πότε σύντροφοι με μεγάλη ιστορία αγώνων και θυσιών στο αριστερό κίνημα θα συνθλίβονται στις συμπληγάδες του πολιτικού ρεαλισμού και της «μη ύπαρξης εναλλακτικής λύσης» και θα οδηγούνται στην υποστήριξη των πιο επαίσχυντων μνημονικών μέτρων; Μήπως κάποτε θα πρέπει να αντιδράσουν;
Ο δικηγόρος του διαβόλου
