Προκύπτει διαρκώς το ερώτημα αν και με ποιο κόμμα θα συμπολιτευθεί το Κίνημα Αλλαγής έπειτα από τις εκλογές, έτσι ώστε να σχηματιστεί κυβέρνηση. Η γραμμή που δίνει η Χαριλάου Τρικούπη είναι πως το Κίνημα θα είναι αυτόνομο στις εκλογές και δεν θα συζητήσει για συνεργασίες πριν από αυτές. Απορρίπτει δε και την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική της ΝΔ, τηρώντας τη λογική των ίσων αποστάσεων. Αυτή η ρητορική δεν έχει την ομοιογένεια που θα ήθελε η επικεφαλής του Κινήματος, κ. Γεννηματά, και είναι γνωστό.
«Η χώρα χρειάζεται άμεσα πολιτική αλλαγή. Χρειάζεται μια αξιόπιστη κυβέρνηση που θα έχει τη δύναμη και το κύρος να υλοποιήσει μια εθνική γραμμή για τον τόπο. Στη χθεσινή συζήτηση στη Βουλή, με ευθύνη του κ. Τσίπρα και του κ. Μητσοτάκη, επικράτησε η στείρα αντιπαράθεση, χωρίς κανείς τους να πει τι χρειάζεται η χώρα την επόμενη ημέρα. Τους πολίτες ενδιαφέρει το αύριο. Και χρειάζεται να υπάρξει ένα ρεαλιστικό σχέδιο ανάπτυξης, που μόνο εμείς προτείναμε στη χθεσινή συζήτηση». Η κ. Γεννηματά, που προκάλεσε τη συζήτηση για την οικονομική προοπτική που υπάρχει μετά τη λήξη του τρίτου προγράμματος, αναζήτα να περιχαρακώσει τον πολιτικό χώρο ανάμεσα στο σημερινό μικρό δικομματισμό. Ο κ. Μητσοτάκης για την κ. Γεννηματά δεν είναι τίποτε άλλο παρά η άλλη όψη του κακού και όχι ένας αναγκαστικός σύμμαχος που την περίοδο 2011-2014 έκανε κακό στο κόμμα της. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας είναι μια εκδοχή εθνολαϊκισμού, που πρέπει πάση θυσία να φύγει από τη διακυβέρνηση της χώρας. Είναι όμως έτσι;
Το Κίνημα εξέδωσε ανακοίνωση μετά την ομιλία του κ. Μητσοτάκη στο ΣΕΒ: «Οι σημερινές αναφορές του κ. Μητσοτάκη για τα εργασιακά αποδεικνύουν ότι η Νέα Δημοκρατία είναι απέναντι σε βασικά δικαιώματα των εργαζομένων. Απέναντι στις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις με καθολική ισχύ, απέναντι στη δυνατότητα προσφυγής των συνδικάτων -ως του πιο αδύναμου μέρους- στο θεσμό της Διαιτησίας. Ο κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ αρνούνται να αποδεχθούν ότι μετά από 7 χρόνια θυσιών, η παραγωγή νέου πλούτου στη χώρα πρέπει να συνδέεται άμεσα με τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των εργαζομένων και τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων. Εμμένουν στις βαθιά συντηρητικές πολιτικές της ελληνικής δεξιάς».
Δεξιά ή Αριστερά;
Τελικά, μήπως η «ελληνική δεξιά» δεν είναι το ίδιο με τον ΣΥΡΙΖΑ; Απ’ ό,τι φαίνεται η ρητορική του Κινήματος μπορεί να αλλάζει κατά το δοκούν. Η κ. Γεννηματά ανέφερε πως «ζήτησα αλλαγή πορείας με άμεσες εκλογές τώρα, πριν να είναι αργά. Πριν οι νέες δεσμεύσεις μας οδηγήσουν σε νέα αδιέξοδα. Η χώρα χρειάζεται μια νέα αρχή με μια νέα, ικανή και αξιόπιστη κυβέρνηση. Που να προωθήσει επιτέλους συνθήκες εθνικής συνεννόησης και συναίνεσης, απέναντι στις διχαστικές και αδιέξοδες πρακτικές που τραυματικά βιώνουμε σήμερα. Πάνω σε συμφωνημένο και κοστολογημένο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση και με ριζική αλλαγή του τρόπου που κυβερνάται η χώρα. Γιατί η συμφωνία με τους εταίρους, πρέπει να διασφαλίζει το μέλλον του τόπου και των πολιτών».
Από την άλλη μεριά, η κ. Γεννηματά έσπευσε να συγχαρεί τον Σάντσεθ το μεσημέρι της Παρασκευής για την πρωθυπουργοποίησή του: «Πέδρο, θερμά συγχαρητήρια. Η επιτυχία σου έφερε ξανά ελπίδα στην Ισπανία και την Ευρώπη και αισιοδοξία σ’ όλους μας». Τελικά με τη Δεξιά ή όχι; Με την αριστερά ή όχι; Ο πρωθυπουργός στην ομιλία του στη Βουλή προσπάθησε να δείξει ότι, σε κάθε περίπτωση, η κ. Γεννηματά κάνει λάθος στην τακτική της, αλλά και στρατηγικά. Τόνισε πως «άκουσα την κ. Γεννηματά με άκρως επιθετικό τρόπο, ώρες-ώρες αλαζονικό και καμιά φορά υπερφίαλο, λες και ο κόσμος ξέχασε ότι το ΠΑΣΟΚ κυβερνούσε τα τελευταία χρόνια, μαζί με τον κ. Σαμαρά, μάλιστα, να ζητά με στόμφο εκλογές τώρα». Και συνέχισε: «Εκλογές τώρα», δηλαδή λίγο πριν κλείσει η αξιολόγηση και βγει η χώρα από το μνημόνιο, τόνισε, «σημαίνει να μη βγούμε από το μνημόνιο […] Εμάς δεν μας ακούτε. Τους συντρόφους σας στην Ευρώπη δεν τους ακούτε, από το ΕΣΚ; Δεν ακούσατε τον κ. Μπούλμαν;».
Η κ. Γεννηματά τα γνωρίζει όλα αυτά. Κάποια στιγμή χρειάζεται να αποφασίσει στρατηγικά την πολιτική και ιδεολογική της συμμαχία. Κι αυτό όχι με όρους αναπαραγωγής του πολιτικού οργανισμού που είναι επικεφαλής, αλλά ως επιλογή που θα αποκαταστήσει την πληττόμενη ελληνική σοσιαλδημοκρατία. Στην πραγματικότητα είναι και η μόνη πολιτική επιλογή επιβίωσης.
Βασίλης Ρόγγας
