Ανακόπηκε προς το παρόν η προέλαση του Σαλβίνι
Τελικά, ο Σαλβίνι δεν κατάφερε να «θριαμβεύσει» στις περιφερειακές εκλογές στην Εμίλια Ρομάνια, για να μπορέσει να δώσει «ειδοποίηση έξωσης» στην κυβέρνηση Κόντε. Με την επιθετική και βάρβαρη πολιτική του, φθάνοντας στο σημείο να χτυπήσει το κουδούνι και να ρωτήσει στο θυροτηλέφωνο μια οικογένεια Τυνησίων «είστε έμποροι ναρκωτικών;» και διασύροντας πρόσφυγες, μετανάστες και αλληλέγγυους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κατόρθωσε να τρομάξει όχι μόνο τους αριστερούς πολίτες, αλλά και κάθε δημοκρατικό πολίτη στην περιοχή.
Τα αποτελέσματα
Όμως, χωρίς το Κίνημα της Σαρδέλας, που αφύπνισε τις δημοκρατικές συνειδήσεις σε όλη την Ιταλία, δεν θα υπήρχε η προσέλευση του 67,1% στις κάλπες, διπλάσια από τις προηγούμενες εκλογές. Ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος, Στέφανο Μπονατσίνι, με τη βοήθεια αριστερών ψηφοδελτίων συγκέντρωσε το 51,4%, ενώ η αντίπαλός του από τη Λέγκα Λουτσία Μποργκοντζόνι συγκέντρωσε 43,6%. Το Κίνημα 5 Αστέρων κυριολεκτικά καταποντίστηκε, φθάνοντας στο 3,4%. Το Δημοκρατικό Κόμμα έγινε και πάλι πρώτο κόμμα (34,6%), με τη Λέγκα δεύτερη με 31,9%, και η κεντροαριστερά ανέκτησε δύο δήμους-σύμβολο, το Φορλί και την Ίμολα.
Στην Καλαβρία, όμως, με μικρότερη προσέλευση (44,3%), κερδίζει ο συνασπισμός της δεξιάς, παρόλο που και εδώ το Δημοκρατικό κόμμα είναι πρώτο. Η Λέγκα δεν είναι πρώτη ούτε εντός του συνασπισμού της δεξιάς, γιατί η Ιόλε Σαντέλι (Forza Ιtalia) συγκέντρωσε 55,2%. Ο υποψήφιος της κεντροαριστεράς συγκέντρωσε 30,14%. Οι 5 Αστέρες έχουν δραματική πτώση και στην Καλαβρία και από πρώτο κόμμα στις τελευταίες εκλογές συγκεντρώνουν πλέον μόνο 7,3%. Ανησυχητική η επίδοση των νεοφασιστών Αδελφών της Ιταλίας (10,85%).
Επαγρύπνηση
Στην Εμίλια Ρομάνια, παρά τον ενθουσιασμό για τη νίκη, δεν παύει να χρειάζεται επαγρύπνηση για το ποσοστό 43,6% της Λέγκα, που δεν είναι καθόλου μικρό, ιδιαίτερα για μια περιοχή με τόσο μεγάλη δημοκρατική παράδοση. Προφανώς δεν επιβραβεύτηκε το Δημοκρατικό Κόμμα για την πολιτική του, απλά η πλειοψηφία των πολιτών δεν ανέχθηκε την επέλαση του φασισμού και της μισαλλοδοξίας στην περιφέρεια και κινητοποιήθηκαν οι αριστεροί πολίτες που βρίσκονταν στην αποχή. Ο Στέφανο Μπονατσίνι δεν είναι η χαρισματική προσωπικότητα, ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης, οποιοσδήποτε και να βρισκόταν στη θέση του θα νικούσε στην παρούσα συγκυρία. Το Δημοκρατικό Κόμμα, ένα βήμα από το γκρεμό και σε φθίνουσα πορεία, διασώθηκε προς το παρόν. Όμως, δεν αρκεί να είσαι η μοναδική εναλλακτική απέναντι στη βαρβαρότητα και τον εκφασισμό και οι πολίτες να σε ψηφίζουν γιατί δεν υπάρχει άλλος καλύτερος. Μαζί με τον Στέφανο Μπονατσίνι διασώθηκε και ο γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος, Νικόλα Τζινγκαρέτι, ο οποίος, από τη στιγμή μάλιστα που το κόμμα του βρίσκεται και στην κυβέρνηση, πρέπει να αποφασίσει, μαζί με ολόκληρη την ηγεσία του κόμματος, αν θα ακολουθήσει μια πιο αποφασιστική πολιτική προς το συμφέρον των εργαζομένων και των πολιτών που βρίσκονται στο περιθώριο, καθώς και ποια θα είναι η στάση της κυβέρνησης στη Λιβύη, που μέχρι σήμερα δεν δείχνει να διαφοροποιείται ιδιαίτερα από τις προηγούμενες, αφού προτίθεται να εξακολουθήσει την ίδια πολιτική αποτροπής και να χρηματοδοτήσει το λιβυκό λιμενικό και την απάνθρωπη μεταχείριση των ανθρώπων στα στρατόπεδα εγκλεισμού μεταναστών και προσφύγων.
Πώς ψήφισαν οι απομακρυσμένες περιοχές
Με αυτά τα δεδομένα, δεν είναι τυχαίο ότι η υποψήφια που συγκέντρωσε τους περισσότερους σταυρούς στην Εμίλια Ρομάνια ήταν η Έλι Σλάιν, από το συμμαχικό με τον περιφερειάρχη ψηφοδέλτιο «Θαρραλέα Εμίλια», που υποστηριζόταν από την Ιταλική Αριστερά και το Possibile. H 35χρονη Έλι Σλάιν, πρώην ευρωβουλεύτρια του Δημοκρατικού Κόμματος, δηλώνει ότι είναι ιδιαίτερα υπερήφανη για τις ψήφους που πήρε στα χωριουδάκια των Απεννίνων και στις απομακρυσμένες περιοχές της περιφέρειας.
Είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί οι πόλεις ψήφισαν την κεντροαριστερά ενώ πολλά ορεινά χωριά χάρισαν την πλειοψηφία στη Λέγκα. Η Εμίλια Ρομάνια είναι μια από τις πλουσιότερες περιφέρειες με την καλύτερη διοίκηση, όπου υπάρχει μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή, σημαντικές επενδύσεις και αύξηση της απασχόλησης, όπου η ανισότητα στα εισοδήματα μεταξύ 2007-2008 και 2016-2017 έχει μειωθεί, καθώς και τα ποσοστά φτώχειας. Ήδη από το 2016 η Εμίλια Ρομάνια είχε εφαρμόσει το Εισόδημα Αλληλεγγύης για να στηρίξει τις οικογένειες που βρίσκονται σε δύσκολη θέση, σε κίνδυνο κοινωνικού αποκλεισμού. Όμως πολλοί πολίτες από αυτές τις απομακρυσμένες κοινότητες νιώθουν ότι τα αιτήματά τους αγνοούνται, ότι βρίσκονται μακριά από τις υπηρεσίες, με λιγότερους πόρους και μακριά από την περιφερειακή διοίκηση.
Σε αυτό ας προσθέσουμε την επίμονη παρουσία της Λέγκας στα τηλεοπτικά κανάλια και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τη διάχυση μιας αίσθησης κινδύνου, την υπερβολική προβολή του θέματος της ασφάλειας, τη χρησιμοποίηση της λέξης «εισβολή» όταν πρόκειται για μετανάστες και πρόσφυγες. Ας μην ξεχνάμε, επίσης, ότι στην Ιταλία δεν υπήρξε πραγματική κάθαρση μετά την πτώση του φασισμού, ότι σε μεγάλο βαθμό το ζήτημα αυτό θάφτηκε βαθιά μετά το τέλος του πολέμου, με αποτέλεσμα να έρχεται και πάλι στην επιφάνεια σε στιγμές κρίσης. Ο Σαλβίνι, μαζί με τους νεοφασίστες της Μελόνι, κατόρθωσε να ξυπνήσει θαμμένες μνήμες από το σκοτεινό παρελθόν και να διχάσει τη χώρα και αυτό δεν θα είναι εύκολο να καταπολεμηθεί.
Η εξαφάνιση του Κινήματος 5 Αστέρων
Όμως, το εντυπωσιακότερο γεγονός των τελευταίων εκλογών στην Εμίλια Ρομάνια και στην Καλαβρία είναι η σχεδόν εξαφάνιση του Κινήματος 5 Αστέρων. Η παραίτηση του Ντι Μάιο από την αρχηγία του Κινήματος δεν αποσόβησε την πανωλεθρία. Σύμφωνα με τους αναλυτές οι 5 Αστέρες δεν κατορθώνουν να λειτουργήσουν παρά μόνο στην αντιπολίτευση. Όταν βρίσκονται σε κυβερνητικές θέσεις δεν είναι σε θέση να αποφασίσουν ποια πολιτική θα ακολουθήσουν. Ως πολυσυλλεκτικό κόμμα, που ισχυρίζεται ότι δεν είναι ούτε αριστερό, ούτε δεξιό, οι 5 Αστέρες έχουν ως αποτέλεσμα μια αλλοπρόσαλλη πολιτική, που δεν πείθει τελικά κανένα. Η αριστερή πτέρυγα δυσαρεστήθηκε με τη συνεργασία με τη Λέγκα, ενώ η δεξιά πτέρυγα διαφωνούσε με τη συνεργασία με το Δημοκρατικό Κόμμα και τους Ελεύθερους και Ίσους. Υπήρχαν υπουργοί που συμφωνούσαν με το κλείσιμο των λιμανιών στα πλοία που διασώζουν μετανάστες και βουλευτές που διαχώρισαν τη θέση τους γιατί ήταν σθεναρά αντίθετοι. Έτσι, οι ψηφοφόροι που ακολούθησαν τους 5 Αστέρες επειδή είχαν απογοητευθεί από το Δημοκρατικό Κόμμα, επαναπατρίστηκαν, ενώ το δεξιό κομμάτι προτίμησε τη Λέγκα.
Χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα που να εξηγεί συγκεκριμένα ποιων κοινωνικών ομάδων τα συμφέροντα εκπροσωπεί, νομοτελειακά το Κίνημα 5 Αστέρων υπογράφει το πιστοποιητικό θανάτου του.
Η Ιταλία, πάντως, εξακολουθεί να είναι μεγάλο πολιτικό εργαστήρι, καλώς ή κακώς. Οι εξελίξεις τρέχουν, οι Σαρδέλες συνεχίζουν, η κυβέρνηση παραμένει, παρά την αποδυνάμωση του ενός εταίρου. Αναμένουμε τις επόμενες περιφερειακές εκλογές σε άλλες «κόκκινες» περιοχές, όπως η Τοσκάνη και η Πούλια τον Μάιο ή τον Ιούνιο. Μέχρι τότε πολλά θα συμβούν και πολλά χρήσιμα μαθήματα θα εξάγουμε από την πορεία των πολιτικών γεγονότων στην Ιταλία.
Τόνια Τσίτσοβιτς
