Το μήνυμα του Κώστα…

Τον έλεγαν Κώστα Κονσολάκη. Έμεινε ανώνυμος (ένας ακόμη ανώνυμος), μιας και ήταν απλά ένα χέρι που κουνιόταν απελπισμένα δίνοντας σήμα μέσα απ τον καπνό, κι ας έχασε ό,τι βασικότερο υπήρχε στο δικό του μικρόκοσμο. Την ίδια του τη ζωή. Ο ανώνυμος εργατοϋπάλληλος που βρήκε φριχτό θάνατο από αναθυμιάσεις στη μεγάλη καλοκαιρινή πυρκαγιά σε μουσικό κατάστημα της Θεσσαλονίκης, εγείρει με το θάνατο του σημαντικά ερωτηματικά για την ασφάλεια που προσφέρουν τα «εντυπωσιακά» γυάλινα κτίρια με τα παράθυρα που ανοίγουν ελάχιστα και προς τα κάτω. Όπως ο ίδιος ο ιδιοκτήτης του καταστήματος (ο οποίος προς τιμήν του υποσχέθηκε πως θα αναλάβει τα παιδιά του άτυχου Κονσολάκη) παραδέχθηκε, σε διάλογο που είχαμε μαζί του προ καιρού, άνθρωπος με μικρή έστω κοιλίτσα όπως ο Κώστας δύσκολα χωρούσε, ακόμη κι αν επέλεγε να πέσει από ψηλά, ώστε να γλυτώσει τον καπνό ή τη φωτιά. Από εκεί και πέρα μια σειρά λαθών, ίσως της πυροσβεστικής κατά δήλωση του ιδιοκτήτη, ίσως κατασκευαστικά του κτιρίου, ίσως του ίδιου του θανόντα που δεν πήρε σοβαρά την προειδοποίηση για φωτιά, ίσως όσων δεν τον ειδοποίησαν εγκαίρως ή αρκούντως αυστηρά, επέφεραν το φριχτό αυτό αποτέλεσμα, ενός αχρείαστου θανάτου σε δημόσια θέα. Αλλά η μόνη θετική κληρονομιά, πέρα από την αλληλεγγύη των φίλων και συναδέλφων του εφόσον ισχύει, που μπορεί να αφήσει μια τέτοια τραγωδία, είναι η αυστηροποίηση των ελέγχων πυρασφάλειας παντού, (ιδίως στα εντυπωσιακά κτίρια μιας συγκεκριμένης αρχιτεκτονικής αντίληψης) οι σχετικές ασκήσεις διαφυγής προσωπικού και όχι μόνο, αφού κάθε ζωή είναι πολύτιμη, και η αυστηροποίηση του κώδικα ασφαλείας σε χώρους εργασίας. Έτσι το χέρι αυτού του ανθρώπου που στοίχειωσε το καλοκαίρι όσων βρεθήκαμε εκεί κοντά, δεν κουνιόταν χωρίς λόγο, στέλνοντας ένα μήνυμα άξιο να ακουστεί από όλους κι όλες μας.