Ο Ζιλιέν Μπεντά υποστήριζε ότι «δεν χρειάζεται να αγαπάει κανείς τη δημοκρατία όσο να απεχθάνεται αυτούς που την αντιπροσωπεύουν και αυτό γιατί η πλειοψηφία από εκείνους πράττει στο όνομα της ανισότητας και επενδύει επάνω στην αδικία.» (Julien Benda. La Jeunesse d'un clerc – Un Régulier dans le siècle).
Ξεπέφτουν τα σύμβολα της δημοκρατίας. Η δημοκρατία είναι πια ένα παιχνίδι των νόστων. Στον αείροο καταρράχτη των αλλαγών η δημοκρατία έχει εξατμιστεί, το δημιουργικό της μάγεμα λιποτάκτησε και μας άφησε στη ρωμαλέα ανορθογραφία της φάρσας που λογαριάζεται και αποκαλείται θρίαμβος της μετα- δημοκρατίας. Ενώ η νέα κατοχή του κόσμου εργάζεται με κινήσεις λαβίδας από τη γέννηση του πολίτη μέχρι το θάνατό του.
Ο Ζαν Μπωντριγιάρ μάς προειδοποιούσε ότι «η σύγχρονη πολιτική θα γίνει μια μάταιη υπερ-πραγματικότητα, χωρίς εξουσία ή αντίσταση, χωρίς κυβερνώντες ή εξουσιαστές, χωρίς βία ή θυσίες και θα υπάρχει μόνο ως ατελείωτη δίνη ενός κενού σημασίας». Όχι δεν πρόκειται για ένα παιχνίδι αντοχής που παίζει με την υπομονή μας, είναι η φάρσα που μας πολιορκεί και μας συνθηκολογεί στο υποθηκευμένο μέλλον, εκείνο που μας αδειάζει τα όνειρα στο περίπαιγμα μιας άσκοπης περιπλάνησης.
Φθάσαμε, λοιπόν, με τη διαδρομή μας στο σταθμό του τέλους; Ενδεχομένως και στο αποκορύφωμα της ακρισίας. Δεν μπορούμε πια να εκτιμήσουμε τι είναι σκλαβιά και τι είναι ελευθερία, ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης, ποιος είναι φτωχός και ποιος πλούσιος, ποιος είναι ο αφέντης και ποιος ο δούλος, ποια είναι η φωνή που μας καλεί και ποιος ο αλλοιωμένος αντίλαλός της. Αναρωτιέται κανείς αν η πολιτική έχει γίνει η καλύτερη ευκαιρία να ξεχνάμε. Όλα τώρα πια συναιρούνται και συνταξιδεύουν στην επιταχυνόμενη κίνηση της ιστορίας, αποχαιρετώντας όλες τις διάρκειες των υποσχέσεων για να πλωρίσουμε σε καινούργιες καθοδηγήσεις.
Πρόσφατα ο βρετανικός Guardian έγραψε ότι ομάδα ισραηλινών χάκερς με το όνομα «ομάδα Χόρχε» προσφέρει υπηρεσίες παραπληροφόρησης και χειραγώγησης στο διαδίκτυο, καθώς και αλλοίωση εκλογικών αποτελεσμάτων μέσω λογισμικού. Η ομάδα ισχυρίστηκε ότι έχει επηρεάσει την έκβαση 33 εκλογικών διαδικασιών ανά τον κόσμο. Όπως έγραψε ο βρετανικός Guardian, την ομάδα διοικεί ο 50χρονος Ταλ Χανάν, πρώην μέλος των ειδικών δυνάμεων του Ισραήλ, ο οποίος χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο «Χόρχε», από το οποίο η ομάδα παίρνει το όνομά της. Σε μία από τις αρχικές συνομιλίες με τους δημοσιογράφους του Guardian, ο Τ. Χανάν είπε: «Τώρα εμπλεκόμαστε σε μία εκλογική διαδικασία στην Αφρική. Έχουμε μία ομάδα στην Ελλάδα και μία ομάδα στα Εμιράτα.»
Τελικά μήπως οι «δημοκρατικές» κοινωνίες δεν οικοδομούνται γύρω από την αρχή των ελεύθερων εκλογών; Και μήπως η ψήφος κάθε πολίτη δεν μετράει πια; Αναρωτιόταν πριν δύο χρόνια το Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) τονίζοντας μετά από έρευνα που είχε πραγματοποιήσει ότι το 2–3% όλων των εκλογικών μονάδων βιώνουν ακραία νοθεία.
Ο Γάλλος καθολικός αρχιερέας Claude-Marie Gattel έλεγε ότι «η ψήφος, αποτελεί επίκληση ευχής με την κυριολεκτική έννοια. Εξάλλου η χρήση της γλώσσας το μαρτυρεί votum, votivus, vote.» Σήμερα όμως όλα τελούνται στη συνωμοσία της σιωπής και μάλιστα κάτω από τις όψεις μιας παρωδίας της τεχνο-εξουσίας που αντικαθιστά τα ιερατεία της παλιάς πολιτικής «θρησκευτικότητας». Τις εξουσίες τις μοιράζει ένα ενδιάμεσο λογισμικό και πιθανά όχι η πρόθεση των πολιτών. Ο σπουδαίος γάλλος φιλόσοφος Πωλ Ρικέρ ισχυριζόταν ότι «οι εκλεκτικές δημοκρατίες μας δεν είναι εν τέλει αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες.»
Τώρα βέβαια εμείς οι έλληνες πολίτες με το κόμμα της ΝΔ στην εξουσία αναζητάμε την επιβίωσή μας που έχει απολεσθεί. Ενώ η ΝΔ προσομοιώνεται στη λογική του γραφείου ταξιδιών. Υπόσχεται διάφορα «σοφιστικέ» πακετάκια επιβίωσης για την αντιμετώπιση της αισχροκέρδειας (γιατί παιχνίδι αισχροκέρδειας είναι η αποκαλούμενη κρίση). Έτσι και αλλιώς με Predator και «ομάδα Χόρχε» θεωρεί ότι έχει κτίσει κάστρα εξουσίας σε βαθιά διάρκεια. Την ίδια στιγμή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης για εσωτερική κατανάλωση πουλάει κοινωνική ευαισθησία με ψίχουλα φιλοδωρημάτων στους συνταξιούχους και επιταγές κοροϊδίας στους καταναλωτές. Παράλληλα, ο Άδωνης Γεωργιάδης μπερδεύει τη σχέση μεταξύ προστασίας των καταναλωτών (καλάθι του νοικοκυριού) και σπαρτιατικών φιδιτίων. Και βέβαια άλλοι κομποτίνοι υπουργοί και ομολογητές της κακής μας τύχης έχουν συγχωνευθεί στο απεριόριστο της εξουσίας τους και μέσα στην ανευθυνότητά τους κάνουν σέρφινγκ στο κύμα του σαρκασμού τους, υποσχόμενοι τα ανυπόσχετα.
Τελικά η ΝΔ κατόρθωσε να μαζέψει τόση οξείδωση, τόση σκουριά, που μοιάζει αδύνατη η συντήρησή της. Αποτελεί ένα σκραπ από πεισιθάνατες ιδεοληψίες μαζί με πολιτικές του ανάποδου. Ενώ η ανία της πολιτικής προσποίησης της έχει καταστεί ο ορίζοντας των οριζόντων της.





