Από τη στιγμή που ο Τζο Μπάιντεν συναίνεσε να παραδώσει την προεκλογική σκυτάλη της προεδρίας στην αντιπρόεδρό του Κάμαλα Χάρις, αναβαθμίστηκε από προβληματικός γέρος σε ανιδιοτελή, θαρραλέο πολιτικό που προτάσσει της δικής του επιθυμίας το καλό της χώρας, τη σωτηρία της Δημοκρατίας απέναντι στην αντίπαλη δικτατορίζουσα περσόνα, την ενότητα του κόμματος του. Ύμνοι και αίνοι τον έλουσαν, τα προεδρικά του επιτεύγματα ανασύρθηκαν, γιατί –ναι– υπήρξαν και τέτοια. Στην προεδρία του πιστώνεται η έξοδος από την πανδημία με μη καταποντισμένη την αμερικανική οικονομία, που ανέκαμψε συντομότερα από άλλες. Ο ίδιος θεωρείται δεκτικός συνομιλητής των εκπροσώπων των συνδικάτων και η ήρεμη (μέχρι χασμουρητού) δύναμη που μάζεψε τα κομμάτια της μετατραμπικής εποχής, αποφεύγοντας τον εμφυλιοπολεμικό διχασμό των ΗΠΑ. Κάποιοι τον προσομοίασαν με τον σαιξπηρικό Ληρ ως προς το πικρό της αναχώρησης. Η υστεροφημία του, όμως, μετά από 50 χρόνια πολιτικής ζωής (30 χρόνια γερουσιαστής, 8 αντιπρόεδρος και μία θητεία στον Λευκό Οίκο) διασώζεται. Κι αυτό δεν είναι λίγο.
Για το παγκόσμιο χωριό, οι προεδρικές θητείες φέρουν τη βαρύτητα της εκάστοτε ατζέντας εξωτερικής πολιτικής και των συνεπειών της. Η θητεία Μπάιντεν έχει πολλές σκοτεινές περιοχές. Πριν λίγες μέρες, ο Μπένζαμιν Νετανιάχου κατέφθασε στις ΗΠΑ κατόπιν προεδρικής πρόσκλησης και απευθύνθηκε στο Κογκρέσσο για τέταρτη φορά, σε πείσμα πολλών αμερικανο- εβραίων ειρηνιστών ακτιβιστών, που συνελήφθησαν σε καθιστική διαμαρτυρία μέσα στο κτίριο, χιλιάδων που διαδήλωναν έξω από αυτό και από το ξενοδοχείο του ισραηλινού πρωθυπουργού, φωνάζοντας πως είναι ανεπιθύμητος στη χώρα, 230 εργαζομένων στο Κογκρέσο που υπέγραψαν έκκληση μη παρουσίας των γερουσιαστών στην ομιλία, όπως από την πλευρά τους έκαναν κάποια μέλη του σώματος, ανάμεσα τους ο Μπέρνυ Σάντερς, εβραϊκής καταγωγής. Δεσπόζουσα εικόνα η θερμή υποδοχή του Μπίμπι –κυρίως από τους Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές– ενώ μόνο 58 Δημοκρατικοί (ανάμεσα τους οι Νάντια Πελόζι και Κάμαλα Χάρις) απουσίασαν. Οι επικριτές του χαρακτηρίστηκαν από τον ομιλητή χρήσιμοι ηλίθιοι, οι χιλιάδες των αμάχων θυμάτων των ισραηλινών επιθέσεων ανύπαρκτοι (νεκροί είναι μόνο τρομοκράτες), ο ίδιος ο πόλεμος αγώνας του πολιτισμού κατά της βαρβαρότητας. Η Ρασίντα Τλάιμπ που παρακολουθούσε κρατώντας μια πλακέτα που έγραφε «ένοχος γενοκτονίας / εγκληματίας πολέμου» έμοιαζε αφόρητα μόνη.
Πόση αλλαγή πλεύσης μπορεί να περιμένει κανείς από μια πιθανή διαδοχή στο Οβάλ Γραφείο της Κάμαλα Χάρις; Με βάση την παράδοση μικρών μετατοπίσεων της εξωτερικής πολιτικής, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης των προέδρων, οι περισσότεροι κρατούν μικρό καλάθι, παρόλο που η ίδια επέλεξε κάποιους τόνους κριτικής κατά του Νετανιάχου, στηλιτεύοντας την ακραία βία έναντι χιλιάδων αμάχων και προβάλλοντας την άμεση ανάγκη ειρήνευσης και συνύπαρξης στην περιοχή, συσπειρώνοντας εβραίους και άραβες ψηφοφόρους. Από αυτό μέχρι την απαγόρευση εξοπλιστικής βοήθειας των ΗΠΑ στο Ισραήλ, η απόσταση είναι βεβαίως ευδιάκριτη. Προς το παρόν, απολαμβάνει της στήριξης της Λίλι Γκρίνμπεργκ – Κάλ, κυβερνητικού στελέχους που παραιτήθηκε λόγω των πολιτικών Μπάιντεν στο Μεσανατολικό.
Το σίγουρο είναι πως η υποψηφιότητα της 59χρονης τζαμαϊκανο-ινδής Χάρις άλλαξε άρδην το προεκλογικό παιχνίδι. Η «ακροαριστερή παράφρονας που θα καταστρέψει τη χώρα» κατά τον Ντόναλντ Τραμπ, είναι καλιφορνέζα μεσοαστή, κόρη ενός οικονομολόγου και μιας ογκολόγου, πρώην γενική εισαγγελέας, γερουσιάστρια, με κυβερνητική εμπειρία ως αντιπρόεδρος και δείγματα γραφής καμπάνιες υπέρ της ελάφρυνσης των φοιτητικών δανείων, μείωσης των διδάκτρων στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και κατά των ρυπογόνων δραστηριοτήτων μεγάλων πετρελαϊκών εταιριών. Με τη γνωστή της ορμητικότητα και επικοινωνιακό μπρίο, κατάφερε να ξυπνήσει το λιποθυμισμένο κόμμα της και τους ψηφοφόρους του και να φέρει τη δημοσκοπική διαφορά με τον αντίπαλο της στα όρια του στατιστικού λάθους. Το χαρτί «Μαυρίστε τον γέρο!» αντιστράφηκε, με τον Τραμπ να είναι τώρα ο υστερικός υπερήλικας και τον ακόμα πιο ακροδεξιό αντιπρόεδρό του Βανς να μιλάει για τον εθνικό κίνδυνο από «άτεκνες δυστυχισμένες γυναίκες».
Στο πρότζεκτ Καμάλα, συστρατεύονται οπαδοί της Ταίηλορ Σουίφτ, που ενθουσιωδώς οργανώνονται ως εθελοντές, δεκάδες αστέρες που ποζάρουν με το αντιτραμπικό φούτερ «Nope – Not again!», διαδικτυακά καλέσματα άνω των 40.000 ατόμων, μέχρι οργανώσεις για τα γυναικεία δικαιώματα.
Στους «αληθινούς Αμερικανούς» του Τραμπ, το σχέδιο 2025 που προβλέπει «αναπαραγωγική κρατική επίβλεψη», απαγόρευση βιβλίων, φυλακίσεις απείθαρχων εκπαιδευτικών και βιβλιοθηκάριων, ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης πυρηνικών αποβλήτων, κατάργηση των αμειβόμενων υπερωριών, άνοιγμα στην παιδική εργασία, διακρίσεις υπέρ των ετερόφυλων παντρεμένων ζευγαριών, η Χάρις αντιτάσσει τη γυναικεία ενδυνάμωση, μέριμνα για τα δικαιώματα των παιδιών-μεταναστών χωρίς χαρτιά, έμφαση στην οικονομία της φροντίδας και την κοινωνική ευαλωτότητα, μείωση των τιμών των καυσίμων και των ειδών πρώτης ανάγκης, ενώ κατηγορεί τον Τραμπ για φιλο-πουτινική διολίσθηση και εξασθένιση της διεθνούς ηγεμονίας της χώρας.
Από το 2020 προστέθηκαν 16 εκατ. νέοι ψηφοφόροι, ενώ 12 εκατ. απεβίωσαν. Εξαιρετικά βοηθητικό για την υποψήφια, με την οποία ταυτίζονται γυναίκες 18-34 ετών που αδιαφορούσαν για την πολιτική και μέρος της μαύρης κοινότητας που συσπείρωσε η τραμπική ρατσιστική επιθετικότητα.
Η πέραν των μονομάχων αριστερή – εναλλακτική πολιτική σκηνή διατηρεί μεγάλες δόσεις σκεπτικισμού απέναντι στις «πολιτικές των ταυτοτήτων» όπου φύλο, χρώμα, προέλευση καταπίνουν πολιτικές προτάσεις και προγράμματα. Ωστόσο, με δεδομένη την έλλειψη ορατότητας, προκρίνεται η υπερψήφιση της Χάρις ως το μικρότερο κακό και ως πιθανή ρωγμή μελλοντικής αποδοχής της πολυφωνίας και επομένως καλύτερους όρους διεκδίκησης εκπροσωπήσεων του φάσματος των κινημάτων και της πολιτικής αμφισβήτησης.
Κυρίες και κύριοι, μπορείτε να ποντάρετε!
