Στις 2 Σεπτεμβρίου, υπό την προστασία ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων (τα νέα ήθη διαλόγου) η υπουργός Παιδείας κ. Ζαχαράκη οργάνωσε εκδήλωση υπό τον εντελώς πρωτότυπο τίτλο «Σχεδιάζουμε το σχολείο του μέλλοντος» στις εγκαταστάσεις του Ωδείου Αθηνών, στις εγκαταστάσεις δηλαδή ενός Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) και όχι στις εγκαταστάσεις ενός δημόσιου εκπαιδευτικού ιδρύματος, πχ. στην αίθουσα εκδηλώσεων ενός σχολείου ή σε κάποιο πανεπιστημιακό αμφιθέατρο. Προφανώς η προτίμηση δεν υπήρξε τυχαία αλλά εύγλωττη. Το κοινό αποτελούσαν «στελέχη της εκπαίδευσης» προσεχτικά επιλεγμένα (απαιτείτο προηγούμενη αίτηση σε ηλεκτρονική πλατφόρμα όπου καταχωρούσες τα στοιχεία σου για να λάβεις πρόσκληση), στελέχη που προσήλθαν προθύμως και αυτοβούλως ενδεδυμένα ως καλεσμένοι σε επαρχιακό γάμο δεύτερης κατηγορίας και εξήλθαν, όπως αναμενόταν, ενθουσιασμένα, ακούγοντας όσα ειπώθηκαν στην αίθουσα, μολονότι στην πραγματικότητα τίποτα νέο ή σαφές δεν υπήρξε στην τρίωρη συνάντηση.
Στην εκδήλωση υπήρξαν βιντεοσκοπημένα μηνύματα ξένων επισήμων που φυσικά αγνοούσαν ότι στο ελληνικό σχολείο όχι του μέλλοντος αλλά του παρόντος αναμένονται 21.000 κενά στο πρώτο κουδούνι. Οι ξένοι επίσημοι επίσης αδυνατούσαν να γνωρίζουν ότι υπάρχουν και άλλα 23.000 επιπλέον κενά στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, που καλύπτουν και φέτος αναπληρωτές εκπαιδευτικοί υποχρεωμένοι εδώ και χρόνια να γυρίζουν την ελληνική επικράτεια, μη ξέροντας σε ποιο σημείο και σε ποιο σχολείο θα βρεθούν κάθε φθινόπωρο, εγκαταλείποντας κάθε χρόνο σπίτι, σύντροφο, παιδιά, αναζητώντας κατοικίες με εξοντωτικά ενοίκια, πληρώνοντας ατέρμονες μετακινήσεις- και βέβαια τον Ιούνιο να απολύονται.
Οι έλληνες ομιλητές γνώριζαν τα περί κενών και αναπληρωτών αλλά και τις υπόλοιπες υπάρχουσες αδυναμίες του εκπαιδευτικού συστήματος αλλά επέλεξαν να μην αναφερθούν καθόλου στο παρόν, ίσως επειδή είναι τόσο ενοχλητικό μετά από επταετία Νέας Δημοκρατίας. Αρκέστηκαν, λοιπόν, να ταΐσουν με παχιά λόγια το μέλλον. Λέχθηκαν, και συνεπακόλουθα υποσχέθηκαν, τα γνωστά: Κριτική σκέψη (μα με τόση ύλη;), δημιουργικότητα (μα υπό τη γκιλοτίνα των διαρκώς επικρεμάμενων εξετάσεων;), συνεργασία (σε ένα σύστημα που ορκίζεται στον ανταγωνισμό ως προωθητικό καύσιμο;) και πάνω από όλα αντικειμενικότητα (που μυστηριωδώς και συμπτωματικά διαρκώς επιβραβεύει όσους έχουν ευνοϊκή κοινωνική καταγωγή ενώ οδηγεί στην αποτυχία την πλειοψηφία των μαθητών/ητριών που προέρχονται από τα ασθενέστερα κοινωνικά-μορφωτικά στρώματα).
Υπήρχε, λοιπόν, κάποιο διακύβευμα στην εν λόγω εκδήλωση πέραν την επιθυμίας της κ. Ζαχαράκη να παραμείνει στον υπουργικό θώκο εν όψει κυβερνητικού ανασχηματισμού μετά τη ΔΕΘ; Ιδιαίτερα όταν τονίσθηκε σε όλους τους τόνους ότι ο «εθνικός διάλογος» για την Παιδεία συνεχίζεται και ότι το υπουργείο δεν επιθυμεί να προκαταλάβει το αναμενόμενο πόρισμα της αρμόδιας Επιτροπής στα τέλη της χρονιάς; Πέραν των ωραίων δηλώσεων είναι φανερό ότι το υπουργείο έχει πάρει τις αποφάσεις του που διαφάνηκαν και ας το αρνείται, μιλώντας για πλατφόρμες και ψηφιακή συμμετοχή. Ως εκ θαύματος το πόρισμα της Επιτροπής θα επικυρώσει τις αποφάσεις αυτές, κάτι σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Οι πανελλήνιες εξετάσεις εισαγωγής στην τριτοβάθμια θα καταργηθούν διότι «δεν είναι δυνατόν να κρίνεται κάποιος σε μια τρίωρη εξέταση». Στη θέση τους θα ισχύσει ένα σύστημα συνυπολογισμού των βαθμών των τριών τάξεων του Λυκείου, αυτή είναι η μεγάλη (και μοναδική) ιδέα του υπουργείου, υπό τον τίτλο Εθνικό Απολυτήριο. Και έτσι στη θέση της τρίωρης εξέτασης θα αποκτήσουμε ένα τριετές εξεταστικό κέντρο, επονομαζόμενο Λύκειο, όπου οι μαθητές θα επικεντρώνονται (όσοι/ες αντέχουν, ας είναι καλά τα φροντιστήρια) στην εξεταστέα ύλη και στο περιεχόμενο της Τράπεζας Θεμάτων. Και έτσι θα καταλήξουν στα αζήτητα η κριτική σκέψη, η δημιουργικότητα κλπ. Πως αλλιώς; Τα νέα βιβλία έχουν παραγγελθεί, χωρίς να περιμένουν κανένα πόρισμα καμιάς Επιτροπής και το περιεχόμενό τους είναι τόσο κακό όσο και το περιεχόμενο των βιβλίων που θα αντικαταστήσουν (σε αρκετές περιπτώσεις είναι πολύ χειρότερο). Η πολιτική αγωγή και η κοινωνιολογία δεν προβλέπονται να επιστρέψουν. Τα καλλιτεχνικά μαθήματα θα παραμείνουν παιδιά κατώτερου παιδιού. Η άθληση θα εξακολουθήσει να είναι περιθωριακή διαδικασία. Η επαγγελματική εκπαίδευση αποθήκη για «όσους δεν έχουν τα προσόντα». Όσο για τους εκπαιδευτικούς το όραμα είναι να πάψουν να είναι παιδαγωγοί και να υπάρχουν μόνο ως υπάκουοι διεκπεραιωτές ύλης. Με έμφαση στο υπάκουοι. Αυτά θα πει το πολυαναμενόμενο πόρισμα και τα αντίστοιχα θα αποσιωπήσει. Η Εποχή σάς τα αποκαλύπτει από τώρα!
Οι φωνές έξω από το Ωδείο Αθηνών και τα πανό που ζητούσαν λεφτά για τη δημόσια παιδεία, λιγότερους ταξικούς φραγμούς, ένα επιτέλους συμπεριληπτικό σχολείο, ενοχλούσαν σίγουρα την υπουργική γιορτούλα. Για να δούμε πώς θα κυλήσει η νέα σχολική χρονιά. Ίσως έχουμε εκπλήξεις.
Φωτο:
Γιώργος Κονταρίνης / Eurokinissi
