Κάθε Νοέμβρη από το ’73, το Πολυτεχνείο επιστρέφει στη σκέψη μας. Όχι μόνο ως μια σημαντική στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και της Αριστεράς, αλλά και ως μια υπενθύμιση για το τι σημαίνει να είμαστε νέοι, να ονειρευόμαστε και να μη συμβιβαζόμαστε με όσα περιορίζουν τη ζωή, τα βασικά δικαιώματα και την ελευθερία μας.
Οι χιλιάδες φοιτητές εκείνο τον Νοέμβριο αποτέλεσαν την κόκκινη ρωγμή για την κατάλυση του δικτατορικού καθεστώτος. Το φοιτητικό κίνημα και η υποστήριξή του από τεράστιο πλήθος κόσμου θα έπρεπε να μας εμπνέει καθημερινά και ως νεολαία να προασπιζόμαστε τις ανάγκες και τα αιτήματά μας.
Η νεολαία σήμερα προβληματίζεται με τη σημασία της ιστορικής αυτής εξέγερσης, κάτι που είναι λογικό. Το Πολυτεχνείο μπορεί να μοιάζει με μια σελίδα της ιστορίας, σε μια άλλη εποχή, μια ιστορία που τη μαθαίνουμε στο σχολείο, που τη θυμόμαστε κάθε χρόνο στις 17 Νοέμβρη, ίσως όμως δεν αισθανόμαστε, στην πραγματικότητα, πόσο κοντά μας βρίσκεται.
Έτσι, γεννιούνται κάποια ερωτήματα που παραμένουν επίκαιρα: Τι μέλλον θέλουμε; Σε ποια κοινωνία θέλουμε να ζήσουμε; Πόσο χώρο έχουμε για να εκφραζόμαστε, να δημιουργούμε, να διαφωνούμε και να διεκδικούμε τα όνειρά μας;
Οι σημερινοί νέοι μεγαλώνουμε σε έναν κόσμο γεμάτο αντιφάσεις. Έχουμε περισσότερες δυνατότητες επικοινωνίας και πληροφόρησης, αλλά συχνά αισθανόμαστε αβεβαιότητα για το αύριο. Αγωνιούμε για τις σπουδές, την εργασία, την αξιοπρεπή ζωή, την ανάγκη να βρούμε τη θέση μας σε μια κοινωνία που αλλάζει διαρκώς. Κάποιες φορές νιώθουμε ότι η φωνή μας δεν ακούγεται όσο θα έπρεπε ή και καθόλου.
Ίσως, λοιπόν, η ουσιαστική σύνδεση των νέων με το Πολυτεχνείο να μη βρίσκεται μόνο στην αναφορά στα γεγονότα του Νοέμβρη του 1973. Κυρίως, βρίσκεται στην προσπάθεια να κατανοήσουν τι σημαίνει συμμετοχή, αλληλεγγύη, ελευθερία και συλλογική δράση. Ας μη μένουμε αδιάφοροι απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ας συμμετέχουμε ενεργά στις κινηματικές δράσεις συλλογικά και ας αντιστεκόμαστε σε ό,τι μπορεί να καταστρέψει το μέλλον μας. Τεράστια σημασία έχει να μπορούμε όλοι, νέοι και μεγάλοι, να συζητάμε, να αμφισβητούμε, να διαφωνούμε, να αναζητούμε και να ονειρευόμαστε.
Η μνήμη δεν έχει αξία μόνο όταν επαναλαμβάνεται τελετουργικά. Αποκτά νόημα όταν περνά από τη μία γενιά στην άλλη ως κάτι για το οποίο συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. Με πρότυπο τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου ας εκθέτουμε τα προβλήματα του σήμερα και ας μην επαναπαυόμαστε μέχρι να τα υπερβούμε. Η γενιά μας εμπνέεται από τον αγώνα του Πολυτεχνείου για τους αγώνες του σήμερα. Το σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» αντηχεί στο μυαλό και στις καρδιές μας.
Φώτο: ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI
