«Εντάξει, τα είπαν, δήλωσαν την παρουσία τους, και μετά, τι γίνεται μετά; Πρακτικά πώς γίνεται αισθητή αυτή η παρουσία και τι αντίκρισμα, τόσο μέσα στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας όσο πολύ περισσότερο στην κοινωνία, έχουν αυτά που είπαν;»
Αυτό θα μπορούσε να αναρωτηθεί ο καθένας αναφορικά με την κριτική σε σειρά επιλογών του Κυριάκου Μητσοτάκη, που ασκήθηκε από τους δύο πρώην πρωθυπουργούς, Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή, από το βήμα εκδήλωσης που έγινε στο Πολεμικό Μουσείο, για την παρουσίαση του βιβλίου του Μανώλη Κοττάκη «Οι απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή».
Οι ομιλίες
Κατ’ αρχάς, ο Αντώνης Σαμαράς άφησε σαφείς αιχμές για την ΕΕ, η οποία, όπως είπε, «πρέπει να αποφασίσει αν θα σεβαστεί τις αξίες της ή θα αφεθεί στη δίνη της καταστροφικής ατζέντας που λέγεται πολιτική ορθότητα και ακραίος δικαιωματισμός». Χαρακτήρισε το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ως «ένα ισχυρό χαστούκι», κατηγορώντας την κυβέρνηση πως συμμετέχει στην αποϊδεολογικοποίηση της πολιτικής «σε όφελος της επικοινωνίας και του TikTok».
Στη συνέχεια, ο Κώστας Καραμανλής άσκησε κριτική στο Μέγαρο Μαξίμου, χωρίς να απευθυνθεί ούτε μία φορά στην κυβέρνηση και στον πρωθυπουργό, αλλά φωτογραφίζοντάς τους σχεδόν σε όλη την ομιλία του: «Είναι ολοφάνερο ότι προσεγγίζουμε με αυξανόμενη ταχύτητα μια κρίση εμπιστοσύνης, όπου οι αρχόμενοι δεν εμπιστεύονται τους άρχοντές τους, τη φιλοπατρία, την ακεραιότητα, την κοινωνική ενσυναίσθηση και ανθρωπιά των αρχόντων τους, και οι άρχοντες αδυνατούν να κατανοήσουν τους προβληματισμούς, τις αγωνίες, τις αντιρρήσεις και επιφυλάξεις των αρχομένων».
Η πραγματικότητα
Όπως ήταν φυσικό, από το Μαξίμου έγινε προσπάθεια να υποβαθμιστεί το γεγονός. Τις δηλώσεις του εκπροσώπου τύπου, Παύλου Μαρινάκη, «δεν σχολιάζουμε δηλώσεις πρώην πρωθυπουργών», ακολούθησε η ομάδα των τρολ, τα οποία με μονταρισμένες φωτογραφίες τύπου «ο χοντρός και ο λιγνός» προσπάθησαν να απαξιώσουν τα όσα είπαν Σαμαράς και Καραμανλής.
Ούτως ή άλλως, όποια στιγμή θέλει το επιτελείο Μητσοτάκη μπορεί να τους υπενθυμίσει ορισμένα πράγματα: Στον μεν πρώτο ότι επί των ημερών του η Νέα Δημοκρατία κατέγραψε τα μικρότερα ποσοστά στην ιστορία της, ότι ήταν αυτός που παλαιότερα είχε διασπάσει το κόμμα και ότι ήταν αυτός που «έχασε από την Αριστερά». Στον δεύτερο, που έχτισε την πολιτική καριέρα του λόγω του ονόματός του, ότι επί πρωθυπουργίας του η χώρα σημείωσε τη μεγαλύτερη αύξηση σε εξωτερικό χρέος. Παράλληλα, κρατάει στα χέρια της ένα deal που, σύμφωνα με όσα κυκλοφορούν σε δημοσιογραφικά γραφεία, έχει ήδη γίνει και αφορά στις μετά τον Μάρτιο του 2025 πολιτειακές εξελίξεις.
Το Μαξίμου αυτή τη στιγμή έχει να ασχοληθεί με τρία μείζονος σημασίας ζητήματα:
1) Το περιεχόμενο της δήλωσης της έμπειρης σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, Ντόρας Μπακογιάννη, η οποία είπε ότι «δεν έπρεπε να έχουμε εμπλακεί ποτέ στην υπόθεση της Ουκρανίας». Πρόκειται για μια δήλωση που ούτε τυχαία ούτε αυθόρμητη ή εκ παραδρομής μπορεί να έγινε. Η ίδια, βέβαια, προσπάθησε να “διευκρινίσει” τη δήλωσή της αλλά δεν έχει γίνει, ακόμα, σαφές τι κρύβεται πίσω από μια τέτοια ηχηρή διαφοροποίηση από την μητσοτακική γραμμή της “σωστής πλευράς της Ιστορίας”.
2) Συμπεριφορές στελεχών και πολιτικών, όπως αυτή του Λευτέρη Αυγενάκη. Όσο κι αν βρίσκεται κοντά στην αλήθεια η φράση δημοσιογράφου «στο πρόσωπο του Αυγενάκη η μεγάλη πλειονότητα βλέπει έναν αγράμματο, άξεστο, διεφθαρμένο τσανακογλείφτη που τα κατάφερε, βλέπει δηλαδή τον εαυτό της όπως θα ήθελε να είναι», παρόμοιες διαπιστώσεις γίνονται όλο και πιο συχνά. Αυτή η αλαζονεία νεοδημοκρατών παραγόντων δεν κάνει καθόλου καλό στο προφίλ του Μαξίμου.
3) Ίσως, το κυριότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Νέα Δημοκρατία αυτή τη στιγμή, είναι ο τρόπος που υποδέχονται στις περιφέρειες τους οι ψηφοφόροι της ΝΔ τους τοπικούς βουλευτές. Σε αυτούς χρεώνουν τα όσα υφίστανται από την κυβερνητική πολιτική και, όπως είναι φυσικό, οι βουλευτές με γνώμονα την επανεκλογή τους αργά ή γρήγορα θα αντιδράσουν.
Τόσο η ικανότητα ενός ακριβοπληρωμένου επιτελείου όσο και το “βεβαρημένο πολιτικό παρελθόν” των δύο πρώην πρωθυπουργών, έκαναν τον Κυριάκο Μητσοτάκη από “πρόσκαιρη μεταβατική λύση”, που ήταν το φθινόπωρο του 2015, να έχει γίνει ο μακροβιότερος αρχηγός της συντηρητικής παράταξης. Τότε που εξελέγη οι τάσεις μέσα στη Νέα Δημοκρατία ήταν δύο: Να αναλάβει ένα δοκιμασμένο στέλεχος που θα ξαναφέρει το κόμμα στην κυβέρνηση ή να αναδειχθεί ένα νέο που θα εκσυγχρονίσει το κόμμα.
Αν σ’ αυτές τις δύο τάσεις προστεθούν και τα ιδεολογικά που εκπροσωπούν οι Σαμαράς και Καραμανλής, η λύση Μητσοτάκη θεωρήθηκε, τότε, η πλέον ενδεδειγμένη. Σήμερα η αίγλη των εσωκομματικών ιδεολογικών ομάδων έχει εξασθενήσει, όπως επίσης έχει περιοριστεί και η δυνατότητα παραμονής στην κυβέρνηση της ομάδας Μητσοτάκη. Δεν έχει άλλα περιθώρια, η λαϊκή αγανάκτηση μεγαλώνει. Αν συνυπολογιστεί ότι κανένα κόμμα δεν έχει κερδίσει εκλογές επί τρεις συνεχόμενες φορές, είναι φυσικό τα σενάρια του φθινοπώρου του 2015, μετά τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, να επανέρχονται και μαζί τους τα ίδια πρόσωπα για να αναλάβουν τα ηνία της Νέας Δημοκρατίας.
