Η δίκη για τη δολοφονία (γιατί δολοφονία ήταν) του Αντώνη Καργιώτη τον Σεπτέμβριο του 2023, όταν δεν του επέτρεψαν να επιβιβαστεί στο Blue Horizon και τον πέταξαν στη θάλασσα, εξελίχθηκε σε αναμέτρηση υπεράσπισης της ανθρώπινης ζωής εν γένει καθ’ όλη τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο του Πειραιά.
Την ιστορία την θυμόμαστε. Ο Αντώνης, 36 ετών, με ελαφρά πνευματική καθυστέρηση, επιχείρησε να επιβιβαστεί στο πλοίο στο λιμάνι του Πειραιά, ενώ το Blue Horizon είχε ήδη αναχωρήσει (μερικά δευτερόλεπτα πριν). Εμπιστεύτηκε τους ανθρώπους ο Αντώνης. Και το πλήρωσε με τη ζωή του, καθώς μέλη του πληρώματος τον έριξαν στη θάλασσα. Ο Αντώνης, το παιδί που βοηθούσε τους πάντες, πνίγηκε εκεί, μπροστά στα μάτια των δήμιων του στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.
Η υπόθεση εξόργισε. Και δικαίως. Αν δεν εξοργίσει μία τόσο «φθηνή» δολοφονία, δεν πρόκειται να εξοργίσει τίποτα άλλο. Το video, που κυκλοφόρησε αστραπιαία στο διαδίκτυο, αποκάλυψε όλον τον κυνισμό της πράξης και ήταν ο αδιάψευστος μάρτυρας μίας βαρβαρότητας. Φανταστείτε να μην υπήρχε, τι θα διαβάζαμε και τι θα ακούγαμε για τον «επικίνδυνο» Αντώνη, που ένας θεός ξέρει τι προθέσεις μπορεί να είχε. Οπότε τι να κάναμε, το πνίξαμε θα έλεγαν.
Ακούστηκαν, βέβαια, εν μέρει αυτά σαν υπερασπιστική γραμμή των κατηγορούμενων. «Και αν είχε μαχαίρι;». «Και αν έκανε κακό στους άλλους επιβάτες;», «Τι σκοπό είχε, ούτε που ξέραμε, πανικοβληθήκαμε, είχαμε παγώσει. Τι να κάναμε;». Η «επικινδυνότητα» του Αντώνη ως επιχείρηση σχεδίου σωτηρία των κατηγορούμενων. Αλλά με το video να στοιχειώνει ακόμα, ελάχιστοι πείστηκαν, αυτή είναι η πραγματικότητα.
Είχαμε, έτσι και αλλιώς, πειστεί παρά τις νομικές ακροβασίες ότι δεν αποτιμώνται το ίδιο όλες οι ανθρώπινες ζωές. Αν στη θέση του Αντώνη βρισκόταν ένας «λαμπερός» σελέμπριτι που ήθελε να κάνει το κομμάτι του, ένας, τέλος πάντων, αναγνωρίσιμος τύπος, η συμπεριφορά του πληρώματος θα ήταν η ίδια; Ε, όχι δεν θα τον πετούσαν στη θάλασσα. Θα τον τραβούσαν μέσα και μετά θα έβγαζαν και καμία σέλφι για το instagram.
Mέσα στον πανικό του ένας από τους κατηγορούμενους είπε στην έδρα: «Του είπα “βγες έξω σε παρακαλώ”.. μου είπε κάτι ακαταλαβίστικο, δεν ήξερα αν είναι ξένος, Πακιστανός ή Ρομά… μακάρι να μου φώναζε κάποιος ότι τον ξέρει. Θα ξεμπλοκάριζε το μυαλό μου και θα τον άφηνα». Όλα τα ρατσιστικά στερεότυπα «θριαμβεύουν» σε μία φράση. Ξένος, Πακιστανός, Ρομά. Δεν μου είπε κανείς ότι τον ήξερε, ήταν ένας άγνωστος, ένας αριθμός, πιθανώς και τζαμπατζής, γι’ αυτό του άξιζε να τον ρίξουμε στον βυθό.
Μην έχετε, βέβαια, καμία αμφιβολία ότι ακόμα και με την ύπαρξη του video, o Aντώνης θα μπορούσε να έχει κατασυκοφαντηθεί μετά θάνατον αν δεν μεσολαβούσε η κοινωνική πίεση προς την αναζήτηση της αλήθειας. Η κοινωνία δεν άφησε το θέμα να ξεχαστεί, ζήτησε απαντήσεις, πήρε τον Αντώνη και την υπόθεσή του στα δικά της χέρια, αφού ο φίλος μας είχε γίνε ουράνιο πλάσμα.
Ήταν κυρίως οι νέοι επίσης. Χρήστες των social που έπαιζαν λούπα το video για να ξυπνήσουν και την τελευταία συνείδηση που πιθανώς να βρισκόταν σε λήθαργο. Οι νέοι, εκ φύσεως ανήσυχοι, δεν επιθυμούν να συμβιβαστούν με τη μοίρα της «κακιάς χώρας». Γιατί, όπως και στην υπόθεση των Τεμπών, έτσι και εδώ, αυτό που αποδείχθηκε τελικά ήταν ότι το σύνθημα ισχύει στο ακέραιο. «Δεν ήταν η κακιά ώρα, ήταν η κακιά χώρα». Η χώρα που η ζωή ως αξία αντιμετωπίζεται πια σαν χρηματιστική αξία. Και αναλόγως εκτιμάται. Η «μετοχή» του Αντώνη φαίνεται ότι δεν ήταν δυνατό χαρτί. Ηταν «αγαθός» ο Αντώνης, εύπιστος ο φουκαράς, δεν υπολόγισε ότι θα του κάνουν κακό. Και τον «εξαφάνισαν» σαν ενοχλητικό αντικείμενο.
Λοιπόν, η κοινωνία των ανθρώπων τελικά αντέχει. Μπορεί να γνωρίζει μεγάλη πίεση, μπορεί κάποια τα μέλη της να φλερτάρουν με ένα αδιανόητο κυνισμό, αλλά τελικά αντέχει. Δοκιμάζεται σκληρά σε τέτοιους είδους περιστατικά και εκεί που πιστεύει κανείς ότι κάθε ελπίδα έχει χαθεί, τσουφ, πετάγεται μία σπίθα που δείχνει ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί. Ο Αντώνης όμως δεν είναι, δεν καταφέραμε να τον σώσουμε και αυτό μάς πονά. Πρέπει να μας πονά. Η δίκη θα μπορούσε να έχει και τον τίτλο «κανένας Αντώνης πια».
Επιστρέφουμε, άρα, στα βασικά, στα θεμελιώδη, σ’ αυτά για τα οποία μοχθούμε από τις πρώτες κιόλας στιγμές που ανακαλύπτουμε τον κόσμο. Επιστρέφουμε στο δικαίωμα της ανάσας, επιστρέφουμε στο αξίωμα ότι η ζωή είναι ανεκτίμητη, επιστρέφουμε, σε τελική ανάλυση, στον βασικό πυρήνα της ύπαρξής μας. Στον Άλλον. Με Άλφα κεφαλαίο.
