Το ερώτημα πια βρίσκεται στα χείλη όλων: μπορεί αυτό που βλέπουμε, αυτό που ζούμε σχεδόν σε όλες τις πόλεις της χώρας, να μεταφράζεται στα ποσοστά που καταγράφουν οι λογής δημοσκοπήσεις; Και η απάντηση που έχει αρχίσει να δίνεται, όχι από τα εκλογικά επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από τρίτους παρατηρητές, είναι αρνητική. Από σχόλιο των τελευταίων ημερών στην εφημερίδα «Καθημερινή» με τίτλο «Γιατί αντέχει ο ΣΥΡΙΖΑ;», αντιγράφουμε το καταληκτικό συμπέρασμα: «Οι ευρωεκλογές, που υποτίθεται ότι θα επισφράγιζαν το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ, τείνουν να εξελιχθούν σε μια πολύ ενδιαφέρουσα αναμέτρηση».
Αυτή η προσεκτικά διατυπωμένη παραδοχή, χωρίς να προδικάζει το τελικό αποτέλεσμα της κάλπης, σκιαγραφεί αυτό που ήδη έχει συμβεί: το πρώτο ημίχρονο δεν είναι την Κυριακή 26 Μαΐου, έχει ήδη παιχτεί και έχει χαθεί. Η ΝΔ δεν μπορεί πια να ελπίζει ότι θα καταγάγει τη νίκη που φαντασιώθηκε, εκείνη που θα μεταφραζόταν σε «στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ». Οι ίδιοι οι δικοί της προπαγανδιστές έχουν καταλήξει να παραδέχονται ότι νίκη γι΄ αυτήν θα είναι ακόμα και η υπέρβαση του ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ έστω κατά μία ψήφο.
Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε
Σκίτσο του Χ. Πικριδά
Πρόκειται για μια απλή και καθαρή παραδοχή του γεγονότος ότι την Κυριακή 26 Μαΐου, και όχι στις εθνικές εκλογές, παίζεται πια το δεύτερο ημίχρονο. Και παίζεται με τις χειρότερες γι΄ αυτήν προϋποθέσεις. Ας μην τις περιγράψουμε με δικά μας, προκατειλημμένα λόγια. Θα δανειστούμε τις λέξεις του σχολίου που προαναφέραμε; «Ο λαός πιστεύει ότι μπορεί να πλήρωσε [τη σύγκρουση του 2015], αλλά διέσωσε την αξιοπρέπειά του.Αντιστάθηκε κι ας έχασε. Τέσσερα χρόνια μετά, η στήριξη στους ασθενέστερους φρεσκάρει την ταυτότητα κοινωνικής ευαισθησία του ΣΥΡΙΖΑ. Με τις παροχές συσπειρώνει σημαντικό τμήμα των λαϊκών στρωμάτων, που όντως υπολογίζουν το κάθε ευρώ (…) Η άμβλυνση των αντικυβερνητικών αντανακλαστικών ψαλιδίζει το προβάδισμα της ΝΔ (…) Για πρώτη φορά η ΝΔ δεν πρωτοστατεί, αλλά απλώς συναινεί με τη στήριξη των αδυνάτων».
Εκείνο που θα μπορούσε να προσθέσει κανείς, είναι ότι αυτό οφείλεται σε μια βασική επιλογή της νέας ηγεσίας της ΝΔ, την επιλογή του νεοφιλελεύθερου προτάγματος, η οποία εκφράστηκε τόσο στη διάρκεια των τριών ετών μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, όσο και μετά τη λήξη του μνημονιακού προγράμματος προσαρμογής μέχρι και σήμερα. Αυτή η επιλογή εμπόδιζε και εμποδίζει τη ΝΔ, ακόμα κι αν ήθελε, να αλλάξει, έστω την τελευταία στιγμή, τακτική.
Σε όλη την περίοδο μέχρι τον Αύγουστο 2018 έκανε το παν για να αποδείξει, σε κάθε κρίσιμη στιγμή, ότι επίκειται καταστροφή, αν δεν φύγει η κυβέρνηση αυτή, για να έρθει η ΝΔ. Και επαναλάμβανε κάθε φορά την ίδια θέση, παρότι διαψεύδονταν κάθε φορά οι ισχυρισμοί της. Το αποτέλεσμα ήταν να μένει η εντύπωση, ακόμα και σε όσους δεν ήταν οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η ΝΔ δεν έκανε πολιτικές προβλέψεις, αλλά πρόβαλλε δημόσια τη μύχια επιθυμία της να αποτύχει η κυβέρνηση, για να επιστρέψει η ίδια στα πράγματα.
Από την όχθη του ΔΝΤ
Τη στάση αυτή δεν ήταν σε θέση να τη μεταβάλει ούτε μετά τον Αύγουστο 2018. Δεν της το επέτρεπε η ιδρυτική νεοφιλελεύθερη επιλογή της. Της απαγόρευε ακόμη και να φανταστεί ότι μπορούσε να υπάρξει και άλλος δρόμος, ότι μπορούσε να διευρυνθούν τα περιθώρια κινήσεων της κυβέρνησης. Όλα αυτά έπειθαν όλο και περισσότερο κόσμο ότι εκείνο που είχε κάποτε ειπωθεί από στελέχη της, ότι τα μνημόνια έπρεπε να τα είχαμε εφαρμόσει εμείς οι ίδιοι, πριν μας τα επιβάλουν οι δανειστές, ότι είναι «ιδιοκτησία» μας, δεν ήταν σχήμα λόγου, ήταν βαθύτατη πίστη. Τελευταία απόδειξη, το γεγονός ότι η ΝΔ δεν έχει σχολιάσει, ούτε πρόκειται, την έκθεση του ΔΝΤ, όπου ομολογείται η θεμελιώδης «αστοχία» των προγραμμάτων, των προβλέψεων και των ισχυρισμών, που η ΝΔ δεν αμφισβήτησε ούτε για μια στιγμή. Αντίθετα, πάντοτε ζητούσε από την κυβέρνηση να μην συγκρούεται και να μην καθυστερεί τις αξιολογήσεις.
Το χειρότερο, όμως, είναι ότι, ακόμα και ενόψει των ευρωεκλογών, διέπραξε το τελικό σφάλμα. Με ένα παρελθόν σαν κι αυτό που περιγράψαμε, φαντάστηκε ότι μπορεί οι προγραμματισμένες ευρωεκλογές να παίξουν, πολύ καθυστερημένα, το ρόλο των πρόωρων εκλογών που επί τρία χρόνια ζητούσε επίμονα η ηγεσία της. Προσέδωσε επίσημα σ΄ αυτές δημοψηφισματικό χαρακτήρα.
Προφανώς, δεν υπήρξε ούτε ένας εκεί στην Πειραιώς, από αυτούς που διαμόρφωσαν τον βαρύγδουπο «στρατηγικό σχεδιασμό», για να σκεφτεί ότι οι ευρωεκλογές, όπως και να θέλεις εσύ να τις μεταχειριστείς, έχουν και μια σοβαρή ευρωπαϊκή διάσταση. Αυτή τη διάσταση, μάλιστα, η ηγεσία της ΝΔ φρόντισε να την τονίσει τόσο με την πρόσδεσή της στην υποψηφιότητα Βέμπερ για την προεδρία, όσο και με την αποδοχή της πρότασής του να ξεκινήσει από το Ζάππειο την προεκλογική του εκστρατεία. Τι παραπάνω έπρεπε να κάνει, για να πείσει και τον τελευταίο που αμφέβαλλε, ότι η ΝΔ είναι στο εσωτερικό της χώρας η έκφραση τής κυρίαρχης πολιτικής στην ΕΕ, την οποία επιβάλλει κυρίως το δεξιό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, δηλαδή της πολιτικής της νεοφιλελεύθερης λιτότητας. Άλλωστε, ο κ. Βέμπερ δεν έκρυψε τα λόγια του…
«Αλλαγή» ή τα ίδια και χειρότερα;
Για να το πούμε αλλιώς, θεωρώντας η ΝΔ τη στιγμή των ευρωεκλογών κατάλληλη για να στριμώξει τον ΣΥΡΙΖΑ, παρέβλεπε την οφθαλμοφανή πραγματικότητα ότι, έτσι, ακύρωνε άλλη μια φορά την ενδεχόμενη δυνατότητα να δείξει ένα άλλο, έστω και φτιασιδωμένο, πρόσωπο. Η «αλλαγή» που ζητάει σήμερα ο κ. Μητσοτάκης να του δώσουμε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει, τι είδους αλλαγή μπορεί να είναι σ΄ ένα πλαίσιο που και ο ίδιος συνδιαμορφώνει με τους ομολόγους του του ΕΛΚ, δηλαδή της νεοφιλελεύθερης λιτότητας και της τιμωρητικής λογικής που επί οχτώ χρόνια επιβλήθηκαν στην Ελλάδα; Στηρίζοντας τον Μητσοτάκη επικυρώνεται η γραμμή Βέμπερ, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.
Αν αυτή η τελευταία σκέψη φαίνεται σε μερικούς υπερβολικά περίπλοκη για το μυαλό «των λαϊκών στρωμάτων, που όντως υπολογίζουν το κάθε ευρώ», είναι βέβαιο ότι θα διαψευστούν την Κυριακή το βράδυ. Γιατί εκτός από την πεπαιδευμένη πολιτική σκέψη , υπάρχει και η λαϊκή διαίσθηση και η συναισθηματική νοημοσύνη. Αυτό που δεν υπάρχει, είναι τρίτο ημίχρονο.
Χ. Γεωργούλας
