Τι γίνεται όταν ένας σκηνοθέτης αποφασίζει να γυρίσει μια ταινία με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ); Βάζει σε εφαρμογή το σχέδιό του και αφηγείται με διάφορές παραλλαγές τον αρχέγονο μύθο του Δράκουλα.
Προκλητικός και ανατρεπτικός ο Ράντου Ζούντε με τον «Ντράκουλα» (Dracula) προβοκάρει τους εθνικιστές στη χώρα του αλλά και την τύπου Ντίσνεϊλαντ εκμετάλλευση του μύθου και της ιστορίας, εμφανίζει τον δικό του Δράκουλα να φορά καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας το στέμμα του ηγεμόνα της Βλαχίας, δηλαδή του Βλαντ Τσέπες (Παλουκωτή).
Το βαμπίρ εμφανίζεται με διάφορες μορφές, είτε ως στυγνός καπιταλιστής που εκμεταλλεύεται του εργαζόμενους, είτε ως ηθοποιός που υποδύεται τον Δράκουλα σε ένα σόου κ.λπ.
Η ταινία του Ζούντε, που είναι πολλές ταινίες σε μία, σχολιάζει την διεθνή και τη ρουμανική πολιτική, την ιστορία, τον εθνικισμό, την τεχνητή νοημοσύνη, τον καπιταλισμό και το ίδιο το σινεμά. Παρωδεί τις βαμπιρικές ταινίες αλλά ομολογεί την αγάπη του γι’ αυτές. Μια αδιανόητη ταινία που σμπαραλιάζει τα πάντα.
Με ένα σενάριο που μοιάζει χαοτικό, βγάζει τη γλώσσα, ειρωνεύεται, κονιορτοποιεί, αποδομεί. Ο δικός του Δράκουλας είναι ένας ηθοποιός που υποδύεται τον ήρωα του Στόουκερ (αλλά και τον Βλαντ Τσέπες) που όμως… δεν αποκλείεται να είναι στα αλήθεια βαμπίρ! Ποιος μπορεί να απαντήσει; Μήπως όλοι εκείνοι οι θεατές που μετά το τέλος της παράστασης τον κυνηγούν για να μπήξουν ένα παλούκι στην καρδιά του;
Η αλήθεια είναι ότι αδυνατώ να μιλήσω πιο αναλυτικά για το στόρι μιας ταινίας που… δεν έχει στόρι, ή μάλλον έχει πολλά που συνδυάζονται, αποκλίνουν, συντίθενται, αλληλοαναιρούνται. Καταλάβατε;
Με καλτ αισθητική και με συνεχείς αναφορές ο Ζούντε κάνει μια ταινία μωσαϊκό για την κοινωνία του θεάματος και την πολιτική. Τελικά, ο «Δράκουλας» είναι μια ειρωνική, σινεφιλική, πολιτική, ταινία, που όπως έχει πει ο ίδιος ο σκηνοθέτης «αποδομεί τον μύθο του Δράκουλα μέσα από δεκάδες ιστορίες -παράλογες, λογοτεχνικές, παιχνιδιάρικες, πολιτικές, τραχιές, φανταστικές ή ρεαλιστικές. Είναι μια ταινία για το ίδιο το σινεμά».
Η φύση, το σπίτι μας
«Το τραγούδι του δάσους»
Ο Βενσάν Μινιέ που μας είχε εντυπωσιάσει με τη «Λεοπάρδαλη του χιονιού» (2021), επανέρχεται με ένα ακόμη εκπληκτικής ομορφιάς οικολογικό ντοκιμαντέρ, «Το τραγούδι του δάσους» (Le chant des forets).
Γυρισμένο στα Βόσγια όρη της ΒΑ Γαλλίας και με ξεναγούς τον ίδιο τον σκηνοθέτη, τον 12χρονο γιο του και τον πατέρα του, το φιλμ αποτελεί μια ονειρική καταγραφή της άγριας ζωής στη περιοχή.
Ο πατέρας του Μινιέ γνωρίζει το δάσος καλά. Γνωρίζει και τον άγριο κούρκο, ένα πτηνό που λέγεται ότι έχει εξαφανιστεί εδώ και 50 χρόνια. Εκείνος όμως είχε την τύχη να το δει. Και τώρα, λέει στον εγγονό του, μπορεί να μην το δουν αλλά ίσως το ακούσουν! Και εδώ ο Βενσάν Μινιέ, εντέχνως, εισάγει τη μυθοπλασία στο ντοκιμαντέρ.
Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω την ομορφιά των εικόνων. Ο τρόπος με τον οποίο ο γάλλος σκηνοθέτης κινηματογραφεί τη φύση είναι μοναδικός.
Απολαυστικό, μεγαλειώδες, εντυπωσιακό πανέμορφο ντοκιμαντέρ, κατάθεση ψυχής και αγάπης για το θαυμαστό κόσμο που μας περιβάλλει και οφείλουμε να διαφυλάξουμε.
Οπτικό ποίημα χειραφέτησης
Τρεις γυναίκες ζουν μέσα στην ανία εξαιτίας της κοινωνικής συνθήκης, καταδικασμένες σε συναισθηματική αναπηρία. Όμως το ένστικτο τις καθοδηγεί και τις οδηγεί στο ξέσπασμα και την αμφισβήτηση.
Ένας κόσμος που αποσυναρμολογείται, θαρρείς ότι αποτελεί τον κόσμο του Πέτρου Σεβαστίκογλου στις «Κραυγές». Ο σκηνοθέτης δίνει προτεραιότητα στην εικόνα επιλέγοντας την απουσία λόγου και την αντικατάστασή του με ήχους και μουσική. Δίνει έτσι περισσότερη ελευθερία στον θεατή να στοχαστεί και να δώσει τις δικές του ερμηνείες. Μια ταινία για τις γυναίκες και τον κοινωνικό τους εγκλωβισμό από έναν σκηνοθέτη που δεν αρκείται σε εύκολες συνταγές. Δυσνόητος αλλά γοητευτικός ο Σεβαστίκογλου συνεχίζει να πειραματίζεται με το σινεμά, επιμένοντας στην κινητοποίηση κυρίως των αισθήσεων ξεπερνώντας την αδυναμία της λογικής να δώσει απαντήσεις. Μια δύσκολη διανοητική κινηματογραφική άσκηση, μια ταινία υψηλών καλλιτεχνικών προδιαγραφών. Ένας ύμνος στη γυναικεία χειραφέτηση και την ελευθερία.
Ταξίδι αναζήτησης
Δυο νέοι συναντιούνται σε ένα παραλιακό χωριό. Είναι εμφανής η έλξη που νιώθουν ο ένας για τον άλλον και η δυσκολία να επικοινωνήσουν. Αυτό το σενάριο που έγραψε μια κορεάτισσα σκηνοθέτρια που ζει στην Ιαπωνία έγινε ταινία. Η ίδια σε μια προσπάθεια να εμπνευστεί για να ξαναγράψει ταξιδεύει σε ένα ορεινό πανδοχείο που ανήκει σε κάποιον μεσήλικα που βασανίζεται από τα δικά του λάθη.
Δυο ταινίες σε μία, που τις ενώνει η ίδια ηρωίδα. Ο Σο Μιγιάκε με το «Δυο εποχές, δυο ξένοι» (Tabi to hibi) σκηνοθετεί μια ανθρώπινη ιστορία που είναι βασισμένη στη διασκευή δύο μάνγκα του Γιοσιχάρου Τσούγκε (φαντάζομαι το όνομα είναι γνωστό στους λάτρεις).
Στο επίκεντρο της ταινίας είναι η μοναξιά και η ανάγκη των ανθρώπων να επικοινωνήσουν. Σε έναν κόσμο που διαρκώς θρυμματίζεται ίσως η μοναδική ελπίδα να είναι η αλληλοκατανόηση.
Η σκηνοθεσία του ιάπωνα σκηνοθέτη, μέσα από την ηρεμία του αφηγηματικού ρυθμού, αποπνέει σιγουριά και στιβαρότητα. Κοιτάζει κατάματα το θεατή κι αυτός αναγνωρίζει στους ήρωές του κομμάτια του εαυτού του.
Χρυσή Λεοπάρδαλη στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο.
Σεξουαλικότητα για όλους
Τι σημαίνει σεξουαλική ζωή για ένα άτομο με αναπηρία; Αυτό είναι το κεντρικό ερώτημα στο οποίο επιχειρεί να απαντήσει το ντοκιμαντέρ του Σιαμάκ Ετεμάντι «Από τι είμαστε φτιαγμένοι;».
Όπως λέει ο ελληνο-ιρανός σκηνοθέτης, η ιδέα του ήρθε όταν ο Άρης Κατσούλης τού μίλησε για την πτυχιακή του εργασία «μια έρευνα γύρω από τα στερεότυπα που περιβάλλουν τη σεξουαλική ζωή των ατόμων με αναπηρία στην Ελλάδα». Ο Άρης ήταν εκείνος που καθοδήγησε τον Ετεμάντι, μιλώντας του για το θέμα αυτό το οποίο τον απασχολούσε και προσωπικά. Και η αλήθεια είναι ότι βλέποντας την ταινία μαθαίνουμε πολλά και αναγκαζόμαστε να μάθουμε ακόμη περισσότερα.
Ο Ετεμάντι τολμά να «σπάσει αβγά» και, πάντα με τη βοήθεια του Κατσούλη, να έρθει σε επαφή με ανθρώπους που βιώνουν άμεσα το πρόβλημα οι οποίοι μιλούν χωρίς να μασούν τα λόγια τους για τη δική τους εμπειρία. Και να μας γνωρίσει τον πρώτο επαγγελματία σεξουαλικό βοηθό στην Ελλάδα.
Αυτό που μένει στο φινάλε είναι η αισιόδοξη αντιμετώπιση της καθημερινότητας, το κέφι για τη ζωή και τις ομορφιές της όπως μας το μεταδίδουν οι άνθρωποι που συμμετέχουν στην ταινία.
ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
«Ανεμοδαρμένα ύψη» (Wuthering heights) της Έμεραλντ Φένελ: Μια παθιασμένη και ταραχώδης ιστορία αγάπης με φόντο τους βάλτους του Γιορκσάιρ, εξερευνώντας την έντονη και καταστροφική σχέση μεταξύ του Χίθκλιφ και της Κάθριν Έρνσο.
«Ο μυστικός πράκτορας» (O agente secreto) του Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιο: 1977, στρατιωτική δικτατορία στη Βραζιλία. Ο Μαρσέλο καταφεύγει και κρύβεται στην πόλη Ρεσίφε. Όμως ούτε εκεί είναι ασφαλής.
«Ο δρόμος του εγκλήματος» (Crime 101) του Μπαρτ Λέιτον: Ο Ντέιβις σχεδιάζει τη μεγαλύτερη και τελευταία ληστεία της καριέρας του. Ο ντεντέκτιβ Λούμπεσνικ βρίσκεται στα ίχνη του.
«Rabbit trap» του Μπριν Τσέινι: Ένα ζευγάρι μουσικών αναζητά έμπνευση σε μια καλύβα. Ένα μυστηριώδες παιδί φέρνει τον τρόμο.
«Goat: Ο δρόμος προς την κορυφή» (Goat) του Ταϊρί Ντιλιχάι: Ο Γουίλ, μια νεαρή κατσίκα, ονειρεύεται να γίνει αθλήτρια του roarball.
«Οι ζωές των άλλων» (Das leben der anderen) του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ: Μια ιστορία από την Ανατολική Γερμανία. Επανέκδοση της ταινίας του 2006.
