Ξέρουν ακριβώς «τι σκατά κάνουν»

Ο Ντόναλντ Τραμπ σε μια έκρηξη ναρκισσισμού, όταν κατάλαβε ότι για μια ακόμη φορά ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αδιαφορεί πλήρως για τις «εντολές» του και κινείται αυτόνομα απαιτώντας αμερικανική στήριξη, πλησίασε τους δημοσιογράφους και είπε ότι οι δύο αυτές χώρες, το Ισραήλ και το Ιράν, οι οποίες πολεμούν για τόσο καιρό, πλέον «δεν ξέρουν τι σκατά κάνουν»! Για την ακρίβεια είπε «they don’t know what the fuck they ‘re doing!», οπότε την ακριβή μετάφραση την αφήνω σε σας. Είναι όμως έτσι; Γιατί το Ισραήλ φαίνεται να ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Οι κινήσεις του δείχνουν υπολογισμένες με μαθηματική ακρίβεια. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι η άγνοια του Ισραήλ, αλλά οι στόχοι του, οι οποίοι επιτυγχάνονται ένας προς έναν.

Ας δούμε, λοιπόν, τους στόχους του Ισραήλ (όχι ιεραρχικά) και στη συνέχεια τον προσωπικό στόχο του Νετανιάχου που –ίσως– πλέον να είναι πιο σημαντικός στην εξίσωση.

1. Η εξάπλωση του πολέμου και η δημιουργία μιας χαοτικής κατάστασης στη Μέση Ανατολή που θα λειτουργεί ως μόνιμο φόβητρο για τη Δύση. Οι πολεμικές επιχειρήσεις που έχει πραγματοποιήσει στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη, στον Λίβανο, στη Συρία, στην Υεμένη και στο Ιράν αποτυπώνουν του λόγου το ασφαλές.

2. Η επίθεση στο Ιράν ήταν τόσο κρίσιμης σημασίας που απέσυρε την προσοχή από τη Γάζα για αρκετές ημέρες. Μόνο που το Ισραήλ συνέχιζε ακάθεκτο τις εγκληματικές του ενέργειες, διατηρώντας το μακάβριο στατιστικό των περίπου 100 θανάτων Παλαιστινίων στη Γάζα ανά ημέρα, και αυξάνοντας τον αριθμό όσων δολοφονούνταν στην παγίδα θανάτου που έχουν δημιουργήσει στη Ράφα με τη διανομή «ανθρωπιστικής βοήθειας».

3. Εμπλοκή των ΗΠΑ και της ΕΕ στις πολεμικές επιχειρήσεις ύστερα από πίεση στις ηγεσίες τους.

4. Εξελίσσεται ο στρατηγικός στόχος της εθνοκάθαρσης της Γάζας έτσι ώστε ο θύλακας να περάσει οριστικά υπό τον πλήρη έλεγχο και κατοχή του Ισραήλ, εκτοπίζοντας όσους Παλαιστίνιους δεν δολοφονήσουν κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών.

Και τώρα το bonus του προσωπικού στόχου του Νετανιάχου. Ο «φίλος μας ο Μπίμπι», όπως συνήθιζε να τον αποκαλεί ένας Έλληνας πρώην πρωθυπουργός, λίγους μήνες πριν την επίθεση της Χαμάς στο ισραηλινό έδαφος, βρισκόταν στη χειρότερη στιγμή του με χιλιάδες πολίτες να διαδηλώνουν εναντίον του. Φυσικά δεν τους είχε πιάσει ο πόνος για το καθεστώς απαρτχάιντ που εφαρμόζει η χώρα τους, ούτε για τους παράνομους εποικισμούς, ούτε για την αιχμαλωσία χιλιάδων Παλαιστινίων χωρίς δίκη. Ο λόγος των διαδηλώσεων ήταν αρχικά η εμπλοκή του ίδιου του Νετανιάχου σε σκάνδαλο διαπλοκής και στη συνέχεια η νομοθεσία που έφερε ώστε να περιορίσει τη δυνατότητα της ισραηλινής δικαιοσύνης να διενεργήσει έρευνα εναντίον του και συνεπώς να τη σκαπουλάρει. Γενικά, ο στόχος του Νετανιάχου είναι συχνά να τη «σκαπουλάρει» με κάθε κόστος. Έτσι, όταν στη χειρότερη πολιτικά στιγμή του, η Χαμάς κατάφερε να πραγματοποιήσει «επιτυχώς» τη μεγαλύτερη στρατιωτική επέμβαση στην ιστορία της, ο Μπίμπι σκέφτηκε ότι μπορεί «να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία», όπως έλεγε παλαιότερα ο σημερινός Έλληνας πρωθυπουργός. Η λυσσαλέα γενοκτονία που πραγματοποεί στη Γάζα το Ισραήλ είχε ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό, της προσωπικής διαφυγής του Νετανιάχου. Μέσα σε μια στιγμή, το θέμα της εμπλοκής του στο σκάνδαλο και η μετέπειτα παρέμβασή του στη Δικαιοσύνη μετατράπηκε από κεντρικό θέμα σε κυριολεκτικά ανύπαρκτο. Και αυτό ο Νετανιάχου ήξερε,ότι θα συνεχιστεί για όσο ηχούν οι βόμβες. Άλλωστε, η στήριξη που απολάμβανε από το πάντα πρόθυμο Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ και το τότε προεδρικό δίδυμο Μπάιντεν-Χάρις του έδινε το πράσινο φως να συνεχίσει τη σαδιστική του αιματοχυσία ανενόχλητος.

Κάτι που δεν είχε προβλέψει ο Νετανιάχου όμως είναι η αντίδραση που θα προκαλούσε παγκοσμίως η απόπειρα εθνοκάθαρσης της Γάζας από το γηγενή της παλαιστινιακό πληθυσμό. Το Ισραήλ μπορούσε να αντιμετωπίσει ένα συνηθισμένο φιλοπαλαιστινιακό κίνημα, όμως η κατάσταση που διαμορφώθηκε στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και η μαζικότητα των διαδηλώσεων στην Ευρώπη δημιούργησαν ανησυχία αφού έγινε σαφές ότι 80 χρόνια μετά τον Β΄ΠΠ, η συνεχής επίκληση του αντισημιτισμού για να δικαιολογήσει νέα εγκλήματα δεν μπορεί να σταθεί με αξιώσεις στο δημόσιο διάλογο. Έτσι, ο Νετανιάχου ακολουθώντας το σταθερό του πολιτικό μοτίβο, αντί να αυτοπεριοριστεί, όπως στο μεταξύ του ζητούσε ο Ντόναλντ Τραμπ, αποφάσισε να βάλει φωτιά σε όλη τη Μέση Ανατολή προκειμένου να διασωθεί ο ίδιος ως ο χρήσιμος χασάπης της περιοχής.

Στο μεσοδιάστημα του χάους που έχει σπείρει, ο Μπίμπι στο παρασκήνιο επιχειρεί να εξασφαλίσει την επιβίωσή του όταν νομοτελειακά οι συγκρούσεις σταματήσουν. Με ύπουλες επιθέσεις στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, βολικές καταγγελίες «ανάρμοστης συμπεριφοράς» κατά του Εισαγγελέα Χαν που εξέδωσε το ένταλμα σύλληψης εναντίον του, πίεση προς φιλικές κυβερνήσεις όπως η ελληνική που αρνείται πεισματικά να πει το αυτονόητο, ότι δηλαδή ως μέλος του ΔΠΔ σε περίπτωση που ο Νετανιάχου βρεθεί σε ελληνικό έδαφος θα συλληφθεί, ή η ουγγρική που αποχώρησε από το ΔΠΔ μόνο και μόνο για να κάνει το τραπέζι στον Νετανιάχου, και εργαλειοποιώντας στο έπακρο τις «άκρες» του ισραηλινού λόμπι στην πολιτική ζωή των ΗΠΑ, ο Νετανιάχου έχει διαμορφώσει ένα περίπλοκο δίκτυο που τον προστατεύει επιτυχώς από τις άτσαλες πτώσεις.

Το ερώτημα είναι μέχρι πότε οι καλοί του φίλοι παγκοσμίως θα συνεχίσουν να τον ανέχονται. Η περίπτωση Τραμπ είναι πολύ χαρακτηριστική. Ποτέ στο παρελθόν δεν έχουμε δει Αμερικανό Πρόεδρο να «αδειάζει» δημοσίως το Ισραήλ και μάλιστα με τέτοια χρήση λέξεων, ούτε καν όταν το 1967 το Ισραήλ βύθισε «κατά λάθος» το αμερικανικό κατασκοπευτικό USS Liberty σε διεθνή ύδατα ανοιχτά του Σινά. Ο Τραμπ, τη στιγμή που έδινε την εντολή της επίθεσης των αμερικανικών βομβαρδιστικών στους ιρανικούς στόχους το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, είχε ταυτόχρονα «στην πλάτη του» το βάρος του μισού του κόμματος που διαφωνούσε ανοιχτά με την εμπλοκή των ΗΠΑ σε έναν πόλεμο που αφορούσε το «κοστοβόρο» Ισραήλ.

Είναι σαφές ότι η πολιτική του Ισραήλ δεν αποτελεί προσωπικό «χούι» του Νετανιάχου. Αυτό το αφήγημα χρησιμοποιείται στη Δύση και πολύ έντονα από αριστερές δυνάμεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, προκειμένου να δημιουργήσουν έναν «κακό» ως αντίπαλο χωρίς να αγγίξουν σε βάθος το στρατηγικό σιωνιστικό στόχο του Ισραήλ, δηλαδή την εθνοκάθαρση ολόκληρης της Γάζας και της Δυτικής Όχθης από το παλαιστινιακό στοιχείο και την επικράτηση, με ρατσιστικό/εθνικιστικό κριτήριο, του λευκού εβραϊκού στοιχείου στην περιοχή.

Όμως ο Νετανιάχου, ως ένας πολιτικός με δεκαετίες παρουσίας στην κεντρική πολιτική σκηνή, δείχνει να έχει τον τρόπο να χειραγωγεί αυτή την εγκληματική κρατική πολιτική του Ισραήλ ώστε να εξυπηρετείται προσωπικά η παραμονή του στην εξουσία και μακριά από τα σίδερα της φυλακής. Όλα όμως έχουν όρια και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, «ο φίλος μας ο Μπίμπι» δηλαδή, φαίνεται να ξεπερνά σταδιακά ακόμη και τα τρομερά ελαστικά όρια των Ευρωπαίων και των Αμερικανών. Το πότε θα αποφασίσουν ότι ο χρόνος του τελείωσε και το πώς θα εκφραστεί αυτό το «time out» θα το δείξει η ιστορία. Και όταν συμβεί αυτό, καλό θα ήταν κάποιος να ενημερώσει και την ελληνική κυβέρνηση με ένα SMS…