Μέρα σαν τη σημερινή, 29 Μαρτίου, θα έπρεπε να βρισκόμασταν στο πάγιο ραντεβού, φίλοι και σύντροφοί του, στον τάφο του Γιάννη Μπανιά. Να θυμηθούμε και να κουβεντιάσουμε. Όχι τόσο για τα παλιά, που δεν το έχουν μεγάλη ανάγκη, γιατί όπως λέει ο ποιητής «τα περασμένα μόνο δεν περνούν». Για τα σημερινά και τα μελλούμενα. Για τις εκπλήξεις και τα απρόβλεπτα, με τα οποία είναι στρωμένος ο δρόμος, που εμείς κοπιάζουμε, ασκώντας την πρόβλεψη σαν τέχνη της πολιτικής, να μετατρέπουμε σε σίγουρη οδό για το αύριο όπως το οραματιστήκαμε. Αυτό θα μας συμβούλευε κι ο ίδιος.
Ας όψεται, όμως, ο κορωνοϊός, που μπορεί να αναβάλλει τη συνάντησή μας αυτή, αλλά όχι και να τη ματαιώσει. Θα τα ξαναπούμε.
