Φωτογραφία: Caio
«Αυτοί που μας κλέψαν το βιβλίο από το χέρι,
μας κατηγορούν ότι μείναμε αδιάβαστοι»
(Μπ. Μπρεχτ)
Υπάρχει ένα βιβλίο που γράφεται μπροστά στα μάτια σου. Γράφει εκεί, όχι τις σκέψεις που κάνεις, ούτε αυτές που θα έπρεπε να κάνεις. Είναι οι σκέψεις αυτών που σε κοιτούνε. Αυτών που δεν είναι εκεί μα σε κοιτούνε. Οι σκέψεις των άλλων, οι σκέψεις αυτές που αποφεύγεις και ακόμα και όταν τις διαβάζεις, ακόμα και όταν τις βλέπεις μπροστά σου τυπωμένες, δεν τις ομολογείς.
Υπάρχουν σκέψεις που κάνουμε. Όχι με τη φωνή αυτή που χρησιμοποιούμε όταν σκεφτόμαστε. Με μια άλλη φωνή. Μασκαρεμένη, παραμορφωμένη. Να μην νιώθουμε πως είναι η δική μας φωνή. Μια άλλη φωνή εκεί μέσα. Μια φωνή σε απόσταση από εμάς. Δική μας και μαζί όχι δική μας. Μια φωνή που θα μιλήσει αυτές τις σκέψεις που δεν μας αρέσουν. Τις σκέψεις αυτές που αποφεύγουμε, τις εικόνες αυτές που δεν θέλουμε να συντάξουμε. Και ύστερα θα είναι πιο εύκολο να την ξεχάσουμε. Σαν τη δυσάρεστη παρουσία κάποιου που γνωρίζουμε αλλά δεν θεωρήσαμε ποτέ φίλο, κάποιου που εμφανίζεται με συνέπεια στα ίδια με εμάς μέρη, αλλά διαρκώς προσπαθούμε να αποφύγουμε.
Είναι ο άλλος μέσα σου.
Οικείος σαν συγκάτοικος και απόμακρος σαν κάποιος γνωστός με τον οποίο δεν είχες ποτέ μια σοβαρή κουβέντα. Ο άλλος μέσα. Μια εκδοχή του εαυτού σου, μια εκδοχή που δεν έχεις ακόμη καταφέρει να αποκωδικοποιήσεις. Ο άλλος. Η φωνή του.
Είναι αυτή η φωνή που γράφει εκείνο το βιβλίο. Τα δικά της χέρια που συντάσσουνε τις σκέψεις. Η φωνή αυτή. Δική σου και μαζί κάποιου άλλου. Κάποιου που σε κοιτά και οι σκέψεις του γράφονται τώρα μπροστά σου. Οι σκέψεις αυτών που σε κοιτούνε. Αυτών που δεν είναι εκεί μα σε κοιτούνε. Οι σκέψεις των άλλων, οι σκέψεις αυτές που αποφεύγεις, σε ένα βιβλίο που γράφεται διαρκώς μπροστά σου.
Είναι ένα βιβλίο που δανείζεις. Ακόμα και αν όσα βλέπεις εκεί σε πικραίνουν, ακόμα και αν όλα αυτά σε βαραίνουν. Δεν ντρέπεσαι για αυτά, δεν τα κρύβεις. Είναι ένα βιβλίο που δανείζεις. Σε συγκεκριμένους φίλους κάθε φορά. Ίσως όχι τους πιο κοντινούς. Αλλά σίγουρα αυτούς που θες να μάθουν κάτι για σένα. Να σε μάθουν. Όχι όπως οι άλλοι. Πιο βαθιά, πιο βαθιά. Μέσα από τον δανεισμό περιμένεις να σε γνωρίσουν κάπως καλύτερα. Να μάθουνε κάτι για σένα. Σαν να εξομολογείσαι κάτι μέσα από την φωνή ενός άλλου. Σαν να διατυπώνεις τις δικές σου σκέψεις μέσα από το χέρι ενός άλλου. Το δίνεις λοιπόν. Με προσδοκία.
Μάταια. Γίνεται σύντομα το δικό τους βιβλίο. Γράφει τώρα τις δικές τους σκέψεις. Γράφει αυτά που εκείνοι αποφεύγουν. Δεν θα στο πούνε. Μα και εσύ δεν θα τους ρωτήσεις. Έχεις και κάποια αξιοπρέπεια. Όταν μετά από καιρό συναντηθείτε στη στάση του λεωφορείου, δεν θα μιλήσετε. Θα αποφύγετε ο ένας τον άλλο. Σαν άνθρωποι που πέρασαν μαζί πολλά και δεν έχουνε τίποτα να πουν.
Θα αποφύγετε ο ένας τον άλλο. Για λόγους γραμμένους σε ένα βιβλίο που τώρα κάποιος άλλος γράφει ενώ διαβάζει, ένα βιβλίο που γράφεται μπροστά στα μάτια του.
Θωμάς Τσαλαπάτης
