Image by fabianjiskoot from Pixabay
Στην εκπνοή της εκλογικής αναμέτρησης στην Ολλανδία, ο ακροδεξιός Γκέερτ Βίλντερς και το «Κόμμα για την Ελευθερία» έχασε μια νίκη που τόσο ο ίδιος, όσο και οι δημοσκόποι θεωρούσαν δεδομένη, περιοριζόμενος από 33 έδρες που κατείχε σε 26, όσες δηλαδή και οι κεντρώοι του D66 και του Ρομπ Γιέτεν, που από 17 βρέθηκαν επίσης με 26 έδρες. Ο Γέτεν από το πουθενά(;) ηγείται της συζήτησης κυβερνητικών σεναρίων που πιθανόν να πάρουν χρόνο. Οι Ολλανδοί δεν έπεσαν στην αγκαλιά της Ακροδεξιάς (αν και τα άλλα 2 ακροδεξιά κόμματα μια χαρά τα πήγαν και ο Βίλντερς χρεώνει την ήττα του στη διάσπαση των ψήφων), παραμένοντας οριακά «ασφαλείς» στη γραμμή Ρούτε- Μακρόν, την οποία υιοθετεί ο Γιέτεν που υπόσχεται «εποικοδομητικό» κυβερνητικό συνασπισμό. Κατά τα άλλα, ο Συνασπισμός Πράσινων και Εργατικών βρέθηκε στην 4η από τη 2η θέση και η παραίτηση του Φρανς Τίμερμανς είναι ήδη στο τραπέζι. Η ολλανδική κοινωνία απέκρουσε τη φασιστική της μετάλλαξη –τουλάχιστον προς το παρόν– αλλά η Κεντροαριστερά, αν δεν παρουσιάσει πειστική εναλλακτική πρόταση, οδηγείται σταθερά στην περιθωριοποίηση.
Στον αντίποδα, η καθαρή νίκη (με 64%) της νομικού και κλινικής ψυχολόγου Κάθριν Κόνολι στις προεδρικές εκλογές της Ιρλανδίας την προηγούμενη Παρασκευή, αποτελεί case study για το πώς μια συνεπής μαχήτρια για το κλίμα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη στέγαση και την κοινωνική δικαιοσύνη συγκέντρωσε την υποστήριξη ενός ευρύτερου αριστερόστροφου φάσματος (Αριστερά, Εργατικοί, Σιν Φέιν, Σοσιαλδημοκράτες), χωρίς να λειάνει καθόλου την κριτική της στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και υποστηρίζοντας ανοιχτά τους Παλαιστίνιους. «Ειρήνη και Συμπερίληψη» ήταν το βασικό της μότο. Και μπορεί να μην ασκήσει ακριβώς κυβερνητική πολιτική, αποτελεί όμως οδοδείκτη για την ποιότητα της Δημοκρατίας που επιθυμούν οι Ιρλανδοί. Κι αυτό δεν είναι καθόλου αμελητέο.
