Αναγκαία η δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού αντιπολεμικού κινήματος
ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΗ ΑΥΤΗ την τραγωδία με τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, που αναζητούν νέες ασφαλείς πατρίδες, ριψοκινδυνεύοντας, όμως, τη ζωή τους, υπάρχουν και καλά νέα. Πρώτο και σημαντικότερο το κύμα αλληλεγγύης που έχει υπάρξει στη χώρα μας, που ακυρώνει στην πράξη τα σχέδια ακροδεξιών και ναζιστών. Η συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων σε αυτό, το σχεδόν ανοργάνωτο κίνημα αλληλεγγύης, αλλά και ο πολιτικός και αξιακός λόγος της αριστεράς, έχουν διαμορφώσει ένα νέο πλαίσιο, μέσα στο οποίο μπορεί να γίνει μια πιο νηφάλια συζήτηση για το προσφυγικό.
ΤΡΟΠΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΕΙΝ νηφάλια, καθώς οι εικόνες των πνιγμένων ανθρώπων, των μωρών, μας υποχρεώνουν να αναζητήσουμε κατεπείγουσες λύσεις και ταυτόχρονα να επανασχεδιάσουμε τη στρατηγική μας, όχι μόνο για τις προσφυγικές ροές, αλλά και για τον ίδιο τον πόλεμο –με την Ευρώπη να έχει τεράστιες ευθύνες–, που είναι και η βασική αιτία αυτού του τεράστιου ξεριζωμού.
ΣΥΝΕΠΩΣ, τίθεται ζήτημα να απαντηθεί ιδεολογικά, πολιτικά, αλλά και πρακτικά, η λογική της «Ευρώπης φρούριο», η λογική των τειχών, που ορθώνουν οι κάθε λογής Ευρωπαίοι μπροστά στους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, που βάσει και των διεθνών συνθηκών έχουν δικαίωμα για ασφαλή και νόμιμη διέλευση στο ευρωπαϊκό έδαφος.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, όμως, η Ευρώπη κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση. Τα εμπόδια, η καταστολή, οι φράχτες, οι μετεγκαταστάσεις, στην κυριολεξία, με το σταγονόμετρο, οι υποκριτικές δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων, τα διπλωματικά παιχνίδια και τα «ανταποδοτικά», κινούνται στον αντίποδα μιας πολιτικής που έχει στο κέντρο του ενδιαφέροντός της τον άνθρωπο, που αναζητά μια ασφαλή ζωή μακριά από τη φρικαλεότητα του πολέμου.
ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ. Πρόσφατα, ο αν. υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γ. Μουζάλας δήλωσε ότι «το αίτημα να γκρεμιστεί ο φράχτης του Έβρου, βρίσκεται σε σωστή ιδεολογική και πολιτική βάση, είναι αποδεκτό από την κυβέρνηση…». Στη συνέχεια, όμως, σημείωσε ότι στην παρούσα συγκυρία δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις ώστε το γκρέμισμα του φράχτη να οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα, ενώ αντιθέτως υπάρχει ο κίνδυνος να επιτείνει τα προβλήματα και για τους πρόσφυγες και για την Ελλάδα». Στην ίδια λογική κινήθηκε και ο πρωθυπουργός, ο οποίος σημείωσε από τη Λέσβο ότι «αυτό που πρέπει να γίνει άμεσα είναι να έρθουμε σε μια συμφωνία με την Τουρκία, ώστε η μετεγκατάσταση να γίνεται από τις τουρκικές ακτές, για να μην κινδυνεύει κανένας να χάσει τη ζωή του στα κρύα νερά του Αιγαίου».
ΣΩΣΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ, δυστυχώς, όμως, απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Εκτός και αν η κυβέρνηση έχει άλλη πληροφόρηση, την οποία εμείς αγνοούμε. Προς ώρας, βλέπουμε διπλωματικά παιχνίδια από την πλευρά της Τουρκίας, σκληρή διαπραγμάτευση με ανταποδοτικά αιτήματα και μια Ευρώπη που είναι έτοιμη να κλείσει και τις τελευταίες ασφαλείς διόδους, ανεξάρτητα από τις κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Ποιος μπορεί, άραγε, να εγγυηθεί ότι ΠΓΔΜ και Βουλγαρία δεν θα κλείσουν αύριο τα σύνορά τους, με τις ευλογίες των ισχυρών της Β. Ευρώπης;
ΟΙ ΕΜΠΝΕΥΣΤΕΣ του ελληνικού φράχτη, άλλωστε, δεν είχαν πρόθεση να σώσουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες από τις νάρκες –το τελευταίο που τους ένοιαζε–, αλλά να στείλουν σήμα ότι η χώρα μας θα είναι «καθαρή» από ξένα στοιχεία. Ήταν μια πολεμική κίνηση εναντίον των φτωχών. Είχε έντονο ταξικό και ιδεολογικό χρωματισμό και ως τέτοιος ορθώθηκε, διαφημίστηκε, καλλιεργώντας την ξενοφοβία και το ρατσισμό. Η πτώση του φράχτη, λοιπόν, έχει συμβολικό – ιδεολογικό χαρακτήρα και στην παρούσα συγκυρία απολύτως πρακτικό. Η χώρα μας έχει κάθε δικαίωμα να φυλάει τα σύνορά της, με τον τρόπο που αυτή επιλέγει και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να συνδέεται με τις προσφυγικές ροές. Το γκρέμισμα του δικού μας φράχτη, επίσης, μαζί με όλες τις άλλες πολιτικές και διπλωματικές κινήσεις που είναι αναγκαίες, μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού κινήματος ενάντια σε όλους τους φράχτες, ενάντια στην «Ευρώπη φρούριο», ενός φιλειρηνικού και αντιπολεμικού κινήματος.
ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ αριστερά δείγματα γραφής. Και χρειαζόμαστε, επίσης, κινήσεις που να αλλάζουν το κλίμα. Την ώρα που σε άλλες χώρες της Ευρώπης στήνονται φράχτες, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να κινηθεί στην αντίθετη κατεύθυνση, ανοίγοντας νόμιμα, ασφαλή περάσματα, ώστε να μπει φρένο στην καθημερινή, πλέον, τραγωδία στο Αιγαίο, αλλά και στον Έβρο, καθώς σήμερα η μόνη «ελεύθερη» δίοδος από εκεί είναι το ποτάμι, με αποτέλεσμα να χάνονται ζωές. Αν υπάρχουν άλλες, ρεαλιστικές λύσεις, καλό είναι να ειπωθούν δημόσια. Ο χρόνος πιέζει, οι καιρικές συνθήκες επιδεινώνονται, το Αιγαίο και το ποτάμι στον Έβρο αγριεύουν, οι ζωές των ανθρώπων είναι πολύτιμες.
ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, χρειαζόμαστε ένα πανευρωπαϊκό, πλατύ, αλληλέγγυο και αντιπολεμικό κίνημα. Ένα κίνημα που δεν θα διαχωρίζει, θα ενώνει, δεν θα διασπά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που με τα μέλη του, έτσι κι αλλιώς, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, μπορεί να βοηθήσει στη συγκρότησή του. Όποιος νομίζει ότι ο βίαιος αποκλεισμός των μελών του ΣΥΡΙΖΑ από κινηματικές αλληλέγγυες δράσεις, συμβάλλει, δήθεν, στον αντιμνημονιακό αγώνα, όχι μόνο σφάλλει, αλλά δείχνει ότι δεν έχει αντιληφθεί την κρισιμότητα της κατάστασης. Και κάτι ακόμα. Δείχνει ότι το μόνο που τον νοιάζει στην ουσία είναι… το μαγαζί (του) να είναι καλά!
Πάνος Λάμπρου
