Τα δύο κοντινά χωριά του νομού Καρδίτσας έγραψαν ιστορία για τις μεταξύ τους ποδοσφαιρικές μάχες. Αλλά, η συγκεκριμένη που αναφέρεται κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ΄60, και η οποία – ας μου συγχωρήσουν οι αναγνώστες πιθανή ανακρίβεια – διαδραματίστηκε στο «γήπεδο» που αποτελούσε έδρα του Ζαϊμίου, έχει καταγραφεί στην ιστορία του Καρδιτσιώτικου ποδοσφαίρου ως μοναδική και για τη χρονική διάρκεια και για το πρωτοφανές σκορ, που θυμίζει σήμερα χάντμπωλ. Κυρίως, όμως, για τον τρόπο που έληξε το ιστορικό αυτό ντέρμπυ.
Το «γήπεδο» δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα λιβάδι που ταυτόχρονα ήταν και πέρασμα αγελάδων, που αργά το απόγευμα έπαιρναν το δρόμο της επιστροφής στους στάβλους τους, δηλαδή δίπλα ή κάτω από τα σπίτια του χωριού. Έτσι, οι ποδοσφαιριστές- και ταυτόχρονα μεγαλοπαράγοντες, αλλά και φροντιστές της ομάδας, με το μάτι υπολόγιζαν τις διαστάσεις του λιβαδιού και τοποθετούσαν τις εστίες (από ξύλα που έκοβαν οι ίδιοι). Ορισμένοι, μάλιστα, με μια τσάπα χάραζαν τις γραμμές του γηπέδου, μόνο που αυτές πολύ γρήγορα χάνονταν και αυτό γινόταν συχνά αιτία καυγά. Αν μάλιστα είχε προηγηθεί βροχή, τότε ο αγωνιστικός χώρος ήταν τραγικός.
Από φανέλες ας μην έχουμε απαιτήσεις. Όποιος είχε δεύτερη την έδινε στον άλλον που δεν είχε, ακόμα κι αν αυτός ο άλλος ήταν παίκτης της αντίπαλης ομάδας. Δεν χρειάζονταν τις φανέλες για να ξεχωρίζουν οι ομάδες. Όλοι γνωριζόντουσαν.
Σε εκείνο, λοιπόν, το ντέρμπυ των δύο χωριών, απ΄ ότι μου λένε μάλιστα και με πολλούς θεατές, το σκορ είχε ξεφύγει από την αρχή του ματς, καθώς οι ομάδες έπαιζαν μόνο επίθεση και έβαζαν εύκολα γκολ, και άμυνες απλά δεν υπήρχαν…
Ενώ είχαν συμπληρωθεί πάνω από δύο ώρες αγώνα, με πολλές διακοπές και καθυστερήσεις, και οι φιλοξενούμενοι του Μπραϊμίου προηγούνταν με 28 – 27, μπουκάρισαν στο λιβάδι οι αγελάδες αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το ντέρμπυ βρισκόταν στο πιο κρίσιμο σημείο. Ώσπου να τελειώσει η προέλαση που μετέτρεψε τον αγωνιστικό χώρο σε τέλμα, είχε ήδη σουρουπώσει και ο αγώνας διακόπηκε για να μην ξαναρχίσει ποτέ.
Οι Μπραϊμιώτες θεώρησαν εαυτούς νικητές και έφυγαν προς το χωριό τους με αλαλαγμούς. Οι Ζαϊμιώτες τα’ βαλαν με την τύχη τους και τα γελάδια τους, πάντως δεν καταγράφηκαν βιαιότητες.
Κάποιοι φίλοι από την Καρδίτσα μου ξαναθύμισαν αυτή την πραγματική ιστορία, που μου την είχαν διηγηθεί πριν από χρόνια.
Και σκέφτηκα ότι αξίζει να την ανακαλέσουμε στην μνήμη μας, εξ αφορμής των όσων απίθανων συμβαίνουν αυτό τον καιρό στο βαρέως άρρωστο ελληνικο ποδόσφαιρο. Όπου αποκακλύπτεται η δράση εγκληματικής οργάνωσης και μια απύθμενη διαφθορά, που παράγεται και αναπαράγεται από βρώμικα κυκλώματα μεγαλοπαραγόντων.
Όλοι αυτοί δεν το αγαπούν το άθλημα. Δεν τους ενδιαφέρει. Παιχνίδια παίζουν και μηχανές στήνουν.
Εκείνοι οι γραφικοί ποδοσφαιριστές στο λιβάδι του Ζαϊμίου αγαπούσαν το ποδόσφαιρο αλλά και τους συμπαίκτες και «αντιπάλους» τους.
Άγγελος Μανταδάκης
