Της
Τασίας Χριστοδουλοπούλου*
Το σχέδιο νόμου για την κτήση της ελληνικής ιθαγένειας, από όσους έχουν γεννηθεί και μεγαλώνουν στην Ελλάδα, ήδη βρίσκεται στη διαδικασία διαβούλευσης. Μια πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς, φαίνεται ότι θα καταστεί επιτέλους νόμος του κράτους. Δυστυχώς στη χώρας μας, η Αριστερά πρέπει να υπερασπίσει τα αυτονόητα απέναντι σε πολιτικές θέσεις που βρίσκουν έρεισμα περισσότερο σε ιδεολογικές αγκυλώσεις, παρά στην κοινωνία. Γιατί η δεύτερη, ήδη θεωρεί «ελληνάκια» όσα παιδιά γεννήθηκαν και μεγαλώνουν στην Ελλάδα. Η Αριστερά στην Ελλάδα καλείται να υπερασπιστεί αυτά που ήδη θεωρούνται κεκτημένα στις φιλελεύθερες αστικές δημοκρατίες της Δύσης.
Το σχέδιο νόμου κινείται σε τρεις άξονες:
Α. Συμπεριλαμβάνει όσους ανήλικους -ή ενήλικους πλέον- με βάση κριτήρια χρονικής παραμονής και εκπαίδευσης έχουν καταστήσει την Ελλάδα αμετάκλητα πατρίδα τους.
Β. Εισάγει μια διαδικασία κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας, η οποία λαμβάνει υπόψη τις δυνατότητες της ελληνικής διοίκησης να ανταποκριθεί σε έναν αυξημένο αριθμό αιτήσεων με στόχευση στην διόρθωση των διοικητικών δυσκολιών που είχαν εμφανισθεί στο νόμο του ν. 3838/2010.
Γ. Λαμβάνει υπόψη του την κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας σχετικά με τις επίμαχες διατάξεις του νόμου του 2010.
Διορθώνει τη συσσωρευμένη ολιγωρία
Είναι ζήτημα δημοκρατίας και κοινωνικής συνοχής, η πολιτεία να απονέμει ιθαγένεια σε αυτά τα παιδιά, με όρους που να μη θέτουν σε περιπέτεια την αντοχή του νόμου σε συνταγματικό έλεγχο.
Στόχος της κυβέρνησής μας είναι η πολιτική κοινότητα των Ελλήνων να περιλαμβάνει όσους διαβιούν σε αυτή και έχουν αναπτύξει άρρηκτους δεσμούς με τη χώρα και τους ανθρώπους της. Άλλωστε, σε αντίθεση με την επικρατούσα παραφιλολογία, η ελληνική εθνική κοινότητα, στα διακόσια χρόνια ύπαρξης του ελληνικού κράτους, παρά τις διακυμάνσεις, επεδίωξε τη συμπερίληψη όσων διαβιούσαν στο έδαφός της και είχαν αναπόδραστα συνδεθεί με αυτήν την πατρίδα.
Το σχέδιο νόμου έρχεται να διορθώσει μια συσσωρευμένη ολιγωρία του πολιτικού συστήματος είκοσι και πλέον ετών. Πολύ περισσότερο όμως, έρχεται να αναδείξει μια άλλη προοπτική για τη χώρα και τους ανθρώπους της. Μια προοπτική που περιλαμβάνει ένα τμήμα της ελληνικής νεολαίας μέχρι πρότινος αποκλεισμένο νομικά, αλλά και ψυχολογικά από την κοινότητα στην οποία ανήκει, την ελληνική. Ένα τμήμα της ελληνικής νεολαίας, που ενώ βιώνει τα τελευταία χρόνια τις συνέπειες της κρίσης εξίσου, του αρνούμαστε να ονειρευτεί και να χτίσει το μέλλον του παρέα με τους συμμαθητές του και τους συμφοιτητές του.
Εμβάθυνση της δημοκρατίας
Δεν πρόκειται για μια «αποκατάσταση» βασισμένη σε ανθρωπιστικές αρχές, αλλά για μια εμβάθυνση της δημοκρατίας στη χώρα μας. Μια αναγκαία προσαρμογή στις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας. Ναι, πράγματι, οι παππούδες κάποιων μελλοντικών υπουργών της Ελλάδας μπορεί να έχουν γεννηθεί σε κάποια άλλη χώρα. Αυτό με κάνει περήφανη, που ως υπουργός της Αριστεράς, συμβάλλω στη δημιουργία μιας πολιτικής κοινότητας, μιας εθνικής κοινότητας, με αυτοπεποίθηση και προοπτική.
Μεταφέροντας την άγονη συζήτηση που διεξήχθη το προηγούμενο διάστημα για το δίκαιο του αίματος ή το δίκαιο του εδάφους, στο δίκαιο και στο δημοκρατικό του αιτήματος για κτήση της ιθαγένειας από όσα παιδιά ζουν και μεγαλώνουν στη χώρα, αισιοδοξούμε ότι ο δημόσιος διάλογος θα αλλάξει πίστα, περιθωριοποιώντας κραυγές μισαλλοδοξίας και εθνικισμού.
* Η Τασία Χριστοδουλοπούλου είναι αναπληρώτρια υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής.
