Φωτο: Taymaz Valley / Flickr
«Λυπάμαι που μια μικρή ομάδα ανθρώπων προσπαθεί να καταστρέψει τη θαυμάσια πολιτιστική σχέση μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ. Είμαι καλλιτέχνιδα που ασχολείται με την μουσική και όχι με την πολιτική. Θα εμφανιστώ όπου με θέλουν, και στο Ισραήλ». Αυτό δήλωσε η Γλυκερία μετά τον σάλο που ξέσπασε για τη συμμετοχή της σε συναυλία στο Ισραήλ και την ακύρωση της συμμετοχής της από το ΚΚΕ στην μεγάλη συναυλία που θα πραγματοποιηθεί στο Παναθηναϊκό στάδιο προς τιμήν του Μίκη Θεοδωράκη. Πολλοί άλλοι έλληνες καλλιτέχνες, οι οποίοι ήταν προγραμματισμένο να παρουσιαστούν από κοινού στο φεστιβάλ όπως ο Χρήστος Νικολόπουλος, η Πίτσα Παπαδοπούλου, ο Στέλιος Διονυσίου, η Ελεάννα Παπαϊωάννου και η Κατερίνα Τσιρίδου, πήραν την απόφαση να αποσυρθούν λόγω των διεθνών επικρίσεων προς το Ισραήλ για γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, στον πόλεμο στη Γάζα.
Το φεστιβάλ με τίτλο «Η Μαγεία της Ανατολής» στο οποίο θα συμμετέχει η τραγουδίστρια, περιγράφεται από τους διοργανωτές ως «μια γιορτή της μεσογειακής μουσικής με τους καλύτερους και σπουδαιότερους από τους κορυφαίους καλλιτέχνες του είδους – δύο ώρες οικείων, συναρπαστικών και χαρούμενων τραγουδιών σε φρέσκες και σύγχρονες εκδοχές, και με τη συμμετοχή του κοινού».
Υπάρχει μια διαστροφή στις λέξεις. Όπως αυτές συγκατοικούν με τις εκατόμβες νεκρών λίγα χιλιόμετρα παρακάτω: Συναρπαστικός, φρέσκος, χαρούμενος. Δεν είναι μόνο η αίσθηση της ύβρεως. Είναι αυτή η σαδιστική χροιά της επιθετικής αδιαφορίας. Της διασκέδασης ως χρέους ανεξάρτητα με όσα συμβαίνουν. Ο διαχωρισμός των ανθρώπων όπως συμβαίνει μέσα σε λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα. Από την μία οι φρέσκοι και χαρούμενοι που παρακολουθούν ξέγνοιαστα την μαγεία της Ανατολής. Από την άλλη αυτοί που εγκλωβισμένοι στην μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή στον κόσμο περιμένουν τον θάνατο από τις βόμβες, την αρρώστια ή την ασιτεία. Η δημιουργία αυτού του δίπολου περιγράφει το γδύσιμο της ανθρώπινης ιδιότητας των θυμάτων. Είναι στατιστική, μια υπηρεσιακή πράξη, μια τυπική διαδικασία. Τίποτα που να αναζητά το πένθος, την ντροπή, ή έστω μια σχετική δυσθυμία. Όχι, εδώ δεν έχει νεκρούς μόνο οικεία και συναρπαστικά τραγούδια. Η μουσική δημιουργεί έναν περιφραγμένο χώρο. Οι βόμβες και οι κραυγές δεν ακούγονται εδώ. Μόνο τα τραγούδια της Γλυκερίας.
Η «θαυμάσια πολιτιστική σχέση» δεν περιγράφει τον πολιτισμό αλλά το τέλος του. Είναι η χρήση του πολιτισμού ως εργαλείου χαμογελαστής εξόντωσης. Ως μηχάνημα που επιβάλει στις ζωές να συνεχίζουν σαν μην συμβαίνει τίποτα. Που επιβεβαιώνει στους συμμετέχοντες πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην διασκεδάσουν, να μην συνεχίσουν τις χαρούμενες ζωές τους. Και ευθύνονται επιπλέον ακριβώς επειδή λειτουργούν σαν να μην ευθύνονται.
Προφανώς η κίνηση είναι πολιτική. Για την ακρίβεια ενσαρκώνει την επίσημη πολιτική της συντριπτικής πλειοψηφίας της δύσης. Είναι η προσπάθεια να κρυφτεί η γενοκτονία κάτω από ένα μουσικό χαλί. Το «δεν ασχολούμαι με την πολιτική» δεν μπορεί να ακουστεί πιο πολιτικό. Είναι μια απαίτηση για εξαίρεση από ό, τι συμβαίνει στον κόσμο. Το έγκλημα, τον θάνατο, την αδικία. Η εκκωφαντική αδιαφορία του προνομίου και η υβριστική επίδειξή του. Μια κίνηση μιας τραγουδίστριας σε πλήρη συμφωνία με το κοινό του φεστιβάλ.
Σπάνια στο παρελθόν γράφτηκαν τόσο βάρβαρα τραγούδια. Άσχετα με τα όσα λένε οι στίχοι τους, αυτά πια τραγουδούν αποκλειστικά τον θάνατο.
