Νίκη Τρουλλινού
Μια απίστευτη τοιχογραφία του ανθρώπινου είδους
Οφείλω από την αρχή να πω ότι έχω αδυναμία σε αυτόν τον συγγραφέα, και συμβάλλει σε αυτό ότι σε κανένα του βιβλίο δεν με απογοήτευσε – δεν είναι…
Για την Μυρσίνη Ζορμπά
Όταν γράφουμε για ανθρώπους ξεχωριστούς, ωστόσο δημόσια πρόσωπα, που το χνάρι τους είναι καθοριστικό, ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος να γράφουμε για τον εαυτό μας κυρίως, λιγότερο ή περισσότερο…
Από τον καιρό της Λιλιπούπολης…
Οι νέες προοδευτικές γυναίκες της γενιάς μου πατούσαν το κουμπί του ραδιοφώνου, στο Τρίτο. Πρώτα η αισθαντική φωνή της Ρηνιώς Παπανικόλα, «Τα Τραγούδια της Γης», όπου εμείς, παιδιά…
Βαρβάρους έχουμε, δεν μας λείπουν…
Πήρα από το ένα χέρι το φόβο –επιδημία, Θεσσαλονίκη, «πού πας;»– από το άλλο την ελπίδα, την προσμονή, την «αντίδραση» –δεν μπορεί, κάτι πρέπει να κάνουμε, δεν γίνεται…
Οι κουραμπιέδες του Παπαδιαμάντη
Δεν ξέρω αν φταίει η δασκάλα μας η κυρία Μαρίκα, γυναίκα όμορφη με μαντήλι μεταξωτό πάντα στο λαιμό∙ ήταν εκείνη την χρονιά που μας είχε διαβάσει «Τα Χριστούγεννα…
Στηρίξτε την Εποχή
Στηρίξτε την προσπάθειά μας για ανεξάρτητη δημοσιογραφία