Σοφία Διονυσοπούλου
Με το στίγμα της αθωότητας
Αλέξανδρος Μηλιάς «Απ’ την Αθήνα φάντασμα», εκδόσεις Πατάκη, 2025 «Δεν είναι άνθρωποι τα μωρά, Είναι η φύση του ανθρώπου Σε περισυλλογή για το μέλλον». Ο Αλέξανδρος Μηλιάς, με…
Μπλε λουλουδάκια: φάρμακα και φαρμάκια
Εμπνευσμένα από τον πίνακα «Les Bluets» της Τζόαν Μίτσελ ─όπου bluets είναι τα γαλλικά bleuets, τα θεραπευτικά ανθάκια που στα ελληνικά ονομάζονται κενταύριες και όχι τα Quaker Ladies…
Δίνη, όραμα και ντοκουμέντο
Σε μια εποχή που είναι γνωστό πλέον ότι οι τέχνες αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία και όπου αρκετοί δημιουργοί πειραματίζονται με τα υλικά τους, με τους περισσότερους όμως να ακολουθούν…
Τζενίν, μια οδυνηρά ρεαλιστική αλληγορία
Το πυκνό ποίημα της Ετέλ Αντνάν είναι ένα κομψοτέχνημα που αδιαφορεί για την όποια κριτική ματιά, ενώ προσφέρεται ολόγυμνο, με τον αποστασιοποιημένα βιβλικό λόγο του στον αναγνώστη, χαρίζοντας…
Mε τη γητειά της Ελεγείας του Ζυλ Μασνέ
«Είμαι το σπασμένο παιχνίδι /στα χέρια της Ιστορίας»: Με τους δύο καταληκτικούς αυτούς στίχους του πρώτου ποιήματος του βιβλίου, ποιήματος το οποίο όμως προτάσσεται του τριπτύχου που θα…
Επινοώντας τη σωματική οικουμενικότητα
Ο Ταντάσι Σουζούκι ίδρυσε το 1976 τη θεατρική ομάδα SCOT στην Τόγκα της Ιαπωνίας και είναι ο εμπνευστής του ομώνυμου διεθνούς φεστιβάλ. Σήμερα το συγκρότημα περιλαμβάνει έξι θέατρα,…
Ένα καλειδοσκοπικό παλίμψηστο
Ο Ογούζ Ατάι (1934-1977) ήταν μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Οι «Αποσυνάγωγοι» ─αυτοί που δεν μπορούν να κρατηθούν (από κάπου) στα τουρκικά─ θεωρούνται το αριστούργημά του, αλλά και ένα…
Της άγριας ζωής ή του θερμοκηπίου;
Το ομώνυμο και εναρκτήριο ποίημα της συλλογής δίνει τον τόνο για ό,τι θα επακολουθήσει. Έτσι, στο τέλος του μαρτυρίου του φυτού υπάρχει μια πόρτα αναγέννησης, υποδηλώνεται ότι εκείνο…
Του οίστρου και του μούστου
Χωρισμένο σε πέντε μέρη, σαν το παλαμοειδές φύλλο του κλήματος, το μακροσκελές πεζόμορφο ποίημα του Κανιούρα απλώνει τα πλοκάμια του επιζητώντας τον τρύγο, τη ζύμωση, τη μέθη. «Θεοί,…
Τα ντεσιμπέλ της σιωπής
Γνωστός από τον χώρο του θεάτρου, ο Τσιμάρας Τζανάτος υπογράφει μια πεντατονική κραυγή. Η πρωτοπρόσωπη γραφή έχει κάτι το αποστασιοποιημένα εξομολογητικό γιατί ο εαυτός / μόνο από απόσταση…











