Οι συζητήσεις που διεξάγονται στο χώρο της εκτός βουλής αριστεράς, ακόμα και στο εσωτερικό των συλλογικοτήτων της, το τελευταίο διάστημα προκαλούν εσωτερικές συγκρούσεις και τριγμούς. Έτσι, στο πλαίσιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ, 36 μέλη του ΝΑΡ και της νεολαίας της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης αποχώρησαν με δημόσια παρέμβαση τους που δημοσιεύτηκε στο Κ-lab (ιστοσελίδα που απηχεί μέρος αυτών των απόψεων όσων αποχώρησαν και στην οποία ήδη πολλά μέλη τους συμμετείχαν).
Όσοι αποχώρησαν πάντως από το ΝΑΡ με κείμενό τους επεσήμαναν την ανάγκη η αριστερά και οι οργανώσεις της να διαμορφώσουν ένα ευρύ πλαίσιο συνεργασίας, συζήτησης, ζύμωσης και δράσης, το οποίο έως τώρα όχι μόνο δεν έχουν καταφέρει να το επιτύχουν, αλλά πολλές φορές είναι αυτές που αρνούνται μια τέτοια προοπτική. Η κριτική αυτή βέβαια εστιάστηκε στη λογική της πολιτικής απομόνωσης που, όπως καταλογίζουν οι αποχωρήσαντες, ακολουθεί το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε σχέση με τις υπόλοιπες οργανώσεις. Επίκεντρο της προβληματικής αυτής είναι η πλήρης απαξίωση των κινημάτων και όσων συμμετέχουν σε αυτά. Σε αυτήν την κατεύθυνση, προηγήθηκε στις αρχές Μαρτίου στην ΑΣΟΕΕ σύσκεψη–συνέλευση όλων όσων κινούνται στην κατεύθυνση της επανενεργοποίησης όλου του κινηματικού δυναμικού που υπάρχει και δεν έχει αποκτήσει πολιτική έκφραση. Η «επαναστράτευση στην οποία καλούμε», όπως τόνιζαν, «δεν θα πατήσει σε ένα έτοιμο πολιτικό σχέδιο. Αντίθετα, αποφασίζουμε να περπατήσουμε σε ένα μονοπάτι που θα ξεδιπλώνεται σε κάθε μας βήμα. Δεν αφήνουμε μετέωρα τα θεμέλιά μας, σε ένα ατέρμονο ταξίδι αναζήτησης. Διατηρούμε ακλόνητη την πίστη στην κομμουνιστική προοπτική, την ανάγκη επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού, τη δυνατότητα της σύγχρονης εργατικής τάξης να ανοίξει το δρόμο για τη χειραφέτηση της ανθρωπότητας, και την ανάγκη συγκεκριμένων επεξεργασιών για κάτι τέτοιο».
Η αναγκαιότητα ενός νέου πολιτικού υποκειμένου, ειδικά σήμερα, είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική. «Για ένα σύγχρονο πολιτικό υποκείμενο που θα υπερβεί-ανασυνθέσει τις υπάρχουσες αριστερές ομαδοποιήσεις, που θα διαμορφώσει μια νέα κουλτούρα στράτευσης και αυτοπειθαρχίας πέρα από τους ατέρμονους διαπληκτισμούς και τις διαδικτυακές ατομικότητες, που θα αναμετρηθεί στα ίσια με τον αντίπαλο με πραγματική διάθεση να τον ανατρέψει».
Απόρριψη συνεργασίας με ΛΑΕ
Στα τέλη Φεβρουαρίου, η ΛΑΕ επέλεξε ύστερα από δύο προτάσεις που δεν καρποφόρησαν, να απευθύνει εκ νέου δημόσια πρόταση συνεργασίας, αυτή τη φορά με αποδέκτη συγκεκριμένα την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η πρόταση της ΛΑΕ απευθυνόταν αποκλειστικά προς το συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, με στόχο τη σύμπτυξη ενός κοινού μετώπου ανάμεσα στις δύο οργανώσεις. «Καθήκον κάθε αριστερού είναι», ανέφερε η πρόταση: «να δράσει από κοινού στα κοινωνικά μέτωπα της περιόδου, αλλά και να συνεργασθεί σε πολιτικό επίπεδο χωρίς πρωτοκαθεδρίες και ηγεμονισμούς σε όλες τις πολιτικές μάχες που έρχονται και για να διαμορφωθούν οι όροι της μεγάλης ανατροπής που έχουν ανάγκη τα λαϊκά στρώματα…». Στόχος του μετώπου μεταξύ άλλων ήταν η διαμόρφωση ενός μεταβατικού προγραμματικού λόγου με βάση το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό του 21ου αιώνα. Για να επιτευχθεί όμως αυτός, ο ούτως ή άλλως, φιλόδοξος στόχος, απαιτούνταν να υπάρξουν ορισμένα σημεία κλειδιά. Μεταξύ άλλων, αναγκαία βήματα ήταν: «…η κατάργηση μνημονίων και λιτότητας, η διαγραφή του δημόσιου χρέους, η σεισάχθεια των χρεών των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, η εθνικοποίηση των τραπεζών, η αναδιανομή εισοδήματος προς όφελος των εργαζόμενων και λαϊκών τάξεων, η αποτροπή της ιδιωτικοποίησης και η επανεθνικοποίηση στρατηγικών επιχειρήσεων, η στήριξη και αναβάθμιση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης, της δημόσιας, καθολικής και δωρεάν υγείας και παιδείας, της μικρομεσαίας αγροτιάς και της νεολαίας».
Αναγκαία προϋπόθεση, ωστόσο, για την υλοποίηση ενός τέτοιου μετώπου είναι η απομάκρυνση της χώρας από την ΕΕ και την ΟΝΕ και των πολιτικών που αυτοί οι οργανισμοί εκφράζουν. Ο φορέας που μπορεί να φέρει σε πέρας μια τέτοια προσπάθεια, είναι ακριβώς το μέτωπο που θα συμπτυχθεί ανάμεσα στις δύο οργανώσεις. «Το διαρκές κάλεσμά μας για αυτό είναι ειλικρινές, αφορά σε όλα τα επίπεδα δράσης (κοινωνικά και πολιτικά)», κατέληγε η πρόταση.
Η πρόταση, όμως, και αυτή τη φορά δεν έγινε δεκτή από την πλευρά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αφού θύμισε από την πλευρά της τις δικές της -κατά το παρελθόν- προτάσεις συνεργασίας τόσο προς την ΛΑΕ, όσο και σε άλλες δυνάμεις (ΚΚΕ, πολιτικές οργανώσεις της μαχόμενης αριστεράς) με στόχο την κοινή δράση και την οικοδόμηση ενός αγωνιστικού μετώπου. Επέμεινε στην αρχική σκέψη ότι η λύση είναι η κοινή δράση και ο διάλογος μέσα στους εργαζομένους και τη νεολαία. «Εμάς δεν μας ενδιαφέρει μια συνεργασία σε επίπεδο ηγετικών κύκλων και οργάνων των δύο οργανώσεων, η όποια συνεργασία θα προκύψει μέσα από το μαζικό, εργατικό και φοιτητικό κίνημα», μας τόνισε στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σε αυτό το πνεύμα κινήθηκε και η απόφαση της 4ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στο Περιστέρι στα τέλη Απριλίου. Από το σημείο 14 της απόφασης της συνδιάσκεψης αντιγράφουμε: «Με βάση τα διακηρυγμένα προγράμματα, θέσεις και πρακτικές δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για μία εφ’ όλης της ύλης πολιτική ή/και εκλογική συνεργασία με ΛΑΕ και ΚΚΕ, διότι τόσο «το πατριωτικό, προοδευτικό αντιμνημονιακό μέτωπο» που προτείνει η ΛΑΕ, όσο και η πολιτική και η πρακτική του ΚΚΕ, κινούνται σε διαφορετική κατεύθυνση από την πολιτική πρόταση του αντικαπιταλιστικού προγράμματος και μετώπου για το οποίο παλεύει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ». Πάνω σε αυτή τη βάση διαμορφώνεται η πολιτική απεύθυνση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς τους εργαζόμενους και προς όλες τις δυνάμεις.
Σ.Κ.
