Η ιστορία της Αριστεράς βρίθει διαιρέσεων. Ξεκινώντας από την 1η Διεθνή και φτάνοντας μέχρι σήμερα, μπορούμε να καταμετρήσουμε πλείστους όσους διαχωρισμούς και διασπάσεις, κάτι που συμβαίνει πολύ λιγότερο στους άλλους πολιτικούς χώρους. Τι συμβαίνει, λοιπόν, κι η Αριστερά αποτελεί ιστορικά ένα μόνιμο πεδίο εσωτερικών συγκρούσεων και επώδυνων διαιρέσεων; Η υπεράσπιση της ισότητας, του δικαίου και των λοιπών ιδανικών της θα έπρεπε να δημιουργεί ανοιχτές κι ευέλικτες συνειδήσεις, οι οποίες θα λειτουργούσαν με γνώμονα την κατανόηση και τη σύνθεση των απόψεων. Αντίθετα, δημιούργησε υπερτροφικά εγώ τα οποία, ταμπουρωμένα πίσω από τις απόλυτες αλήθειες τις οποίες νόμιζαν ότι είχαν κατακτήσει, δημιούργησαν κάθετες διαχωριστικές γραμμές που οδήγησαν σε αγεφύρωτα χάσματα μέσα στην Αριστερά. Έτσι, μια ιδεολογία που θα περίμενε κανείς να ενώνει και να εμπνέει το λαό, παρουσιάζει πλέον μια εικόνα κατακερματισμού και άλυτων εσωτερικών διαφορών που υπονομεύουν καθοριστικά τις ανθρωπιστικές και πολιτικές της αξίες.
Το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 με τον Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς, προσπάθησε να δώσει μια δημιουργική λύση σ’ αυτό τον κατακερματισμό, καλύπτοντας ένα μεγάλο φάσμα αριστερών δυνάμεων που ξεκινούσε από την Ανανεωτική αριστερά και έφτανε μέχρι τον τροτσκιστικό και τον μαρξιστικό-λενινιστικό χώρο. Δυστυχώς, αυτή η ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά πετάχτηκε στα σκουπίδια με τη μνημονιακή προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ και τον κυβερνητισμό που ακολούθησε. Είχε χαθεί, όμως, αρκετά νωρίτερα, όταν το διαρκές αίτημα για ένα δημοκρατικό αριστερό κόμμα κατέληξε στη δημιουργία ενός αρχηγικού ΣΥΡΙΖΑ, με εικονικά μέλη και όργανα.
Η συνύπαρξη στο κίνημα αποτέλεσε έναν ουσιαστικό καταλύτη για το πλησίασμα των δυνάμεων που δημιούργησαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι ίσως να είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να ξεπεραστεί ο παραλογισμός της εσωστρεφούς αυτάρκειας και της ιδεολογικής αυταρέσκειας που χαρακτηρίζουν τις περισσότερες δυνάμεις της Αριστεράς. Στη σημερινή συγκυρία, ζώντας την ολομέτωπη επίθεση στην κοινωνία της ακροδεξιάς κυβέρνησης Μητσοτάκη, με αποκορύφωμα τον χουντικό νόμο Χρυσοχοΐδη, η συνύπαρξη στο κίνημα όσων περισσότερων δυνάμεων είναι αναγκαία κι απαραίτητη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, στην αντιπολίτευση πλέον, επιστρέφει δειλά-δειλά στο κίνημα και στις διαδηλώσεις, κάτι που είχε δυστυχώς ξεχάσει στην κυβερνητική του περίοδο. Το πρόβλημα είναι ότι τώρα αντιμετωπίζει ένα πογκρόμ αποκλεισμών και προπηλακισμών από δυνάμεις της άκρας Αριστεράς και της Αναρχίας που τον οδηγούν στην επιλογή της χωριστής πορείας.
Κατανοητός ο πολιτικός θυμός και η πικρία που προκύπτει από τις πολιτικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ μετά τον Ιούλιο του 2015. Από αυτό, όμως, μέχρι να αποκλείεις, ένα κόμμα που αυτοκαθορίζεται ως Αριστερό και εκπροσωπεί το 31,5% του κόσμου με βάση τις τελευταίες εκλογές, από το κίνημα και τις δράσεις του, υπάρχει μεγάλη απόσταση κι είναι ακραίο και ιδιαίτερα προβληματικό. «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω» στην πολύπαθη ιστορία της Αριστεράς κι όσοι θεωρούνται αδιάφθοροι κι υπερεπαναστάτες, καλά θα κάνουν να ρίξουν μια ψύχραιμη ματιά στη δική τους ιστορία. Μια ακόμη διαίρεση που βαθαίνει ανεπανόρθωτα είναι ό,τι χειρότερο για ένα δύσκολο αγώνα απέναντι σε μια δεξιά τύπου Όρμπαν, όπου πρέπει να συνταχθούν όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις αντίστασης. Κι όσον αφορά τον αντιεξουσιαστικό χώρο όπου κυριαρχεί μια παιδαριώδης πολιτική έπαρση και αυταρέσκεια, ας κοιτάξει να γεφυρώσει τις δικές του ατέλειωτες διαιρέσεις κι ας μην πρωτοστατεί σε αποκλεισμούς που μόνο κακό κάνουν στο κίνημα.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
