Για τον Στέ­φα­νο Στε­φά­νου

Την Τε­τάρ­τη 14 Ιου­νίου, στις 7.30 το α­πό­γευ­μα, στο χώ­ρο του Μου­σείο Πο­λι­τι­κών Εξο­ρί­στων Άη Στρά­τη, Αγ. Ασω­μά­των 31, στον Κε­ρα­μει­κό, εί­μα­στε ό­λοι κα­λε­σμέ­νοι στην εκ­δή­λω­ση τι­μής για τον α­γω­νι­στή, το σύ­ντρο­φο, το φί­λο, το συ­νερ­γά­τη Στέ­φα­νο Στε­φά­νου, που ορ­γα­νώ­νουν η Εται­ρεία Με­λέ­της της Ιστο­ρίας της Αρι­στε­ρής Νε­ο­λαίας (Ε­ΜΙΑΝ), το Ιστο­ρι­κό Αρχείο της Εθνι­κής Τρά­πε­ζας, το Μου­σείο Πο­λι­τι­κών Εξο­ρί­στων Άη Στρά­τη, τα Αρχεία Σύγ­χρο­νης Κοι­νω­νι­κής Ιστο­ρίας (Α­ΣΚΙ) και οι φί­λοι του. Ομι­λη­τές: Έφη Αβδε­λά, ι­στο­ρι­κός, Χρι­στί­να Αλε­ξο­πού­λου, ε­ρευ­νή­τρια, Αρι­στεί­δης Μα­νω­λά­κος, δη­μο­σιο­γρά­φος, Ιωάν­να Πα­πα­θα­να­σίου, ι­στο­ρι­κός. Συ­ντο­νί­ζει ο Γε­ρά­σι­μος Νο­τα­ράς, ε­πι­κε­φα­λής του Ιστο­ρι­κού Αρχείου Εθνι­κής Τρά­πε­ζας. Θα χαι­ρε­τί­σουν ο Γιώρ­γος Κα­σκά­νης, δη­μο­σιο­γρά­φος, και ο Ζή­σι­μος Συ­νο­δι­νός, γραμ­μα­τέ­ας του Δ.Σ. της Ε­ΜΙΑΝ.

Υπάρ­χει μια φρά­ση του Στέ­φα­νου που συ­μπυ­κνώ­νει α­κέ­ραια τη συ­γκρό­τη­ση του αν­θρώ­που, το ή­θος του α­γω­νι­στή: «Τι ε­παγ­γέλ­θη­κε η α­ρι­στε­ρά ό­ταν πρω­το­φά­νη­κε μέ­σα στις συν­θή­κες του α­να­πτυσ­σό­με­νου κα­πι­τα­λι­σμού; Μιαν άλ­λη κοι­νω­νία. Τι ή­ταν αυ­τή; Κυ­ρίως έ­νας άλ­λος πο­λι­τι­σμός, άλ­λου εί­δους σχέ­σεις των αν­θρώ­πων. Για­τί, τι εί­ναι ο πο­λι­τι­σμός αν ό­χι οι σχέ­σεις των αν­θρώ­πων με­τα­ξύ τους, αν ό­χι το σύ­νο­λο της κοι­νω­νι­κής ζωής; Αν ό­χι η, μέ­σω της τέ­χνης, δι­δα­σκα­λία του πο­λί­τη; Των κα­θη­κό­ντων του και των δι­καιω­μά­των του, με ε­πι­δίω­ξη τη συ­νο­χή της κοι­νω­νίας και την ά­νο­δό της σε έ­να πα­ρα­πά­νω ε­πί­πε­δο…»
Λό­για ε­νός χει­ρώ­να­κτα της ζωής. Για­τί, ό­πως σω­στά γρά­φτη­κε, ο Στέ­φα­νος Στε­φά­νου ή­ταν έ­νας χει­ρώ­να­κτας. Χει­ρώ­να­κτας της γης στα παι­δι­κά του και στην ε­φη­βεία, χει­ρώ­να­κτας της γρα­φί­δας στην ω­ρι­μό­τη­τα. Ξω­μά­χος της γης του Έβρου, που τον γέν­νη­σε το 1926, υ­πη­ρέ­της του πνευ­μα­τι­κού πο­λι­τι­σμού έως την α­πο­δη­μία του στην Αθή­να, α­νή­με­ρα Πρω­το­χρο­νιάς του 2016. Δεν τα ξε­χώ­ρι­ζε αυ­τά τα δυο ο Στέ­φα­νος, τα υ­πε­ρα­σπί­στη­κε με γνώ­ση και με ζέ­ση. Κι ε­κεί­να του δί­δα­ξαν την τέ­χνη να α­φου­γκρά­ζε­ται α­δογ­μά­τι­στα τους και­ρούς και το σφυγ­μό της κοι­νω­νίας και της πο­λι­τι­κής, με ό­ρα­μα ό­χι έ­να μεσ­σια­νι­κό πα­ρά­δει­σο δι­καίω­σης και δι­καιο­σύ­νης, αλ­λά μια κοι­νω­νία σε διαρ­κή ε­γρή­γορ­ση, έ­ναν α­διά­κο­πα α­να­γεν­νώ­με­νο σο­σια­λι­σμό.
Αυ­τά τα α­πλά και πο­λύ­τι­μα έ­λα­βε ως α­ντα­μοι­βή ο Στέ­φα­νος α­πό τη ζωή που ε­πέ­λε­ξε. Από την έ­ντα­ξή του, δε­κα­πε­ντά­χρο­νο παι­δί, στην κομ­μου­νι­στι­κή νε­ο­λαία το 1941, και την ε­μπει­ρία του δε­κα­ε­πτά­χρο­νου α­νταρ­το­ε­πο­νί­τη στα βου­νά της Θρά­κης. Από τις διώ­ξεις, α­πό τη δε­κα­πε­ντά­χρο­νη δο­κι­μα­σία της φυ­λα­κής και της ε­ξο­ρίας έως τις αρ­χές του ’60. Από την έ­ντα­ξή του, σε πό­στα ευ­θύ­νης, στις γραμ­μές της Ε­ΔΑ και της νε­ο­λαίας της, της Νε­ο­λαίας Λα­μπρά­κη κα­τό­πιν. Από τη σύλ­λη­ψή του α­πό την α­πρι­λια­νή δι­κτα­το­ρία. Από τα στρα­τό­πε­δα της νέ­ας ε­ξο­ρίας. Από τη δια­φω­νία του με τις πο­λι­τι­κές α­πο­τι­μή­σεις της ε­ξό­ρι­στης η­γε­σίας του κόμ­μα­τος, α­πό τις α­πο­φά­σεις που ο­δή­γη­σαν στη διά­σπα­ση του ΚΚΕ. Από τη δη­μό­σια ε­να­ντίω­σή του, μέ­σα α­πό τα δε­σμω­τή­ρια της χού­ντας, στην κα­τα­στο­λή της Άνοι­ξης της Πρά­γας α­πό τα σο­βιε­τι­κά ταν­κς το κα­λο­καί­ρι του 1968. Από τη συμ­με­το­χή του στις α­να­ζη­τή­σεις για μια νέα ελ­λη­νι­κή Αρι­στε­ρά. Από τις υ­ψη­λές ε­πι­δό­σεις του ως ε­πι­με­λη­τής ε­πι­στη­μο­νι­κών εκ­δό­σεων υ­ψη­λού κύ­ρους. Από τη συν­δρο­μή του στο έρ­γο των Α­ΣΚΙ και της Ε­ΜΙΑΝ.
Από τους πολ­λούς φί­λους που κέρ­δι­σε α­βία­στα με το ή­θος και τη συ­γκρό­τη­ση, την διαύ­γεια του πνεύ­μα­τος και την κα­θα­ρό­τη­τα των αι­σθη­μά­των του.

«Η Ε­ΠΟ­ΧΗ»