Το 12o δημοτικό σχολείο Θεσσαλονίκης, το οποίο στεγαζόταν στη συμβολή των οδών Βασιλέως Γεωργίου 27 και Μπιζανίου, έκλεισε το 2004, καθώς το κτήριο κρίθηκε ακατάλληλο να συνεχίσει να φιλοξενεί μαθητές λόγω προβλημάτων στη στατικότητά του. Μετά από μερικά χρόνια πλήρους εγκατάλειψης, δημιουργήθηκε ο Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος «Σχολείο», μετά από κατάληψη του κτηρίου. Τον τελευταίο καιρό, κάποια δημοσιεύματα κάνουν λόγο για επανεγκατάσταση του 12oυ δημοτικού σχολείου στο νεοκλασικό κτήριο. Τα στατικά προβλήματα του κτηρίου λύθηκαν ως διά μαγείας ή μια ακόμα κατάληψη έχει μπει στο στόχαστρο; Σε ανακοίνωση του, ο Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος «Σχολείο», αναφέρει μεταξύ άλλων:
«Μέσα στα 7 χρόνια κατά τα οποία το κτήριο τελεί υπό κατάληψη – μία κατάληψη που το απελευθέρωσε από το καθεστώς εγκατάλειψης και αχρησίας που του είχε επιβληθεί την περίοδο 2004-2010 – στο χώρο πραγματοποιούνται ελεύθερα μαθήματα, χοροί, δραστηριότητες για παιδιά, πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις, λειτουργούν δομές κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας (παντοπωλείο, κουζίνα, παζάρι άμεσης διάθεσης προϊόντων, ζυθοποιείο) ενώ ήδη έχει μπει στα σκαριά η δημιουργία δομής υγείας που θα παρέχει υπηρεσίες πρωτοβάθμιας περίθαλψης προσβάσιμες στον κόσμο της γειτονιάς και ευρύτερα. Μέσα σε αυτά τα 7 χρόνια, ο Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος «Σχολείο, για τη μάθηση της ελευθερίας» έχει συμμετάσχει σε κοινωνικούς αγώνες, σε αγώνες διεκδίκησης, σε απεργίες και σε πορείες, συνθέτοντας εκείνες τις αντιστάσεις που αντιπαραβάλλονται στο σύστημα που επιβάλλει- όλο και περισσότερο – τις κοινωνικές ανισότητες και αδικίες. Μέσα στα 7 χρόνια λειτουργίας του έχουν περάσει εκατοντάδες άτομα τα οποία αποφάσιζαν αμεσοδημοκρατικά και χωρίς ιεραρχίες για ζητήματα που τα αφορούσαν, πειραματίστηκαν με έννοιες όπως η αυτοοργάνωση γύρω από μικρότερα ή μεγαλύτερα ζητήματα, ενώ θέσμισαν- λιγότερο ή περισσότερο- τις ζωές τους και τις σχέσεις τους μακριά από το κυρίαρχο, καπιταλιστικό φαντασιακό, που προωθεί την εξατομίκευση, την ανάθεση και την εκμετάλλευση.
Και μέσα σε αυτά τα 7 χρόνια λειτουργίας του «Σχολείου», κράτος, δήμος και εκκλησία – θεσμοί οι οποίοι ανέκαθεν συνέδραμαν στη διαιώνιση των ανισοτήτων, της εκμετάλλευσης, της οικονομικής εξαθλίωσης, του κοινωνικού κανιβαλισμού – δεν έκαναν τίποτα λιγότερο από το να πολεμούν την ύπαρξη χώρων σαν και αυτόν. Από την αρχή της κατάληψης, μέσω διαφόρων μεθοδεύσεων, δήμος και εκκλησία προσπάθησαν να μας εκδιώξουν από το κτήριο. Ύστερα από μία σειρά αποτυχημένων δικαστικών διαμαχών καθώς και διακοπών στην ηλεκτροδότηση του κτηρίου, δε θεωρούμε απίθανη μία ευνοϊκότερη συμφωνία μεταξύ της εκκλησίας και του δήμου, γεγονός που θα αποτελέσει ισχυρή αφορμή για την εκκένωση του εγχειρήματος.
Δεν ξεχνάμε την περίπτωση της κατάληψης του παλιού Ορφανοτροφείου στην Άνω Τούμπα, το οποίο η εκκλησία πήρε στα χέρια της από το Υπουργείο Υγείας με ευνοϊκότερους όρους για τα συμφέροντά της, με πρόσχημα την κατασκευή ιδρύματος για χρόνια πάσχοντες. Και ενώ προμήνυε πως οι διαδικασίες κατασκευής θα ξεκίναγαν άμεσα, αφού εκκένωσε την κατάληψη στέγης μεταναστ(ρι)ών και κατεδάφισε το κτήριο μέσα στην ίδια ημέρα, σχεδόν ένα χρόνο μετά καμία εργασία δεν έχει γίνει για την κατασκευή του ιδρύματος, με το μόνο πράγμα που στέκει όρθιο εντός της περίφραξης του οικοπέδου να είναι το παγκάρι.
Είναι έκδηλο, λοιπόν, ότι στόχος της εκκλησίας είναι η εκδίωξή μας από το κτήριο, γεγονός που θα της ανοίξει το δρόμο για αξιοποίησή του, αυξάνοντας έτσι και άλλο την ήδη αμύθητη περιουσία της- κάτι που διαφαίνεται και από τους όρους που θέτει για την παραχώρησή του στο Δήμο Θεσσαλονίκης-, καθώς επίσης και σε καμία περίπτωση να μην τεθεί θέμα λειτουργίας του παρακείμενου bar, κτήριο το οποίο της ανήκει και μισθώνεται από ιδιώτη.
Εμείς από τη μεριά μας θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε πως το «Σχολείο» δεν έπαψε ποτέ να είναι σχολείο, ένα σχολείο από και για την κοινωνία, ένα σχολείο για τη μάθηση της ελευθερίας. Και θα θέλαμε να διαμηνύσουμε προς κάθε Μπουτάρη που θέλει να το παίξει Καμίνης, προς όλες τις αρμόδιες αρχές και την Εκκλησία Α.Ε. πως το «Σχολείο» αποτελούσε, αποτελεί και θα εξακολουθήσει να αποτελεί εκείνες τις διαδρομές ελευθερίας, μέσω των οποίων ιχνηλατούμε τρόπους αυτοοργάνωσης, αυτοθέσμισης και δόμησης άλλων σχέσεων και ενός άλλου κόσμου».
Ο δικηγόρος του διαβόλου
