Είχαμε επισημάνει και σε παλιότερο κείμενο της στήλης ότι είναι βολικό και συσπειρωτικό, για τους 53+, να αναφέρονται μόνο στην εκ δεξιών αντιπολιτευτική αξιοποίηση των όποιων πολιτικών πρωτοβουλιών παίρνει η συγκεκριμένη τάση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν τους ενδιαφέρει, άραγε, η εξ αριστερών κριτική; Τους αρκεί η δημοσιοποίηση των 11 σημείων που κατέθεσαν και η παραίνεση, με πολλές δόσεις ηγεμονικής απαξίας, του Αλέξη Τσίπρα να δοθούν ως πρότυπο έκθεσης ιδεών στις οργανώσεις του κόμματος; Τι αξία έχουν αυτά τα 11 σημεία όταν έχουν «αρχειοθετηθεί» στις σκονισμένες βιβλιοθήκες ανενεργών κομματικών οργανώσεων; Πιστεύουν ότι τέτοιου είδους παρεμβάσεις επηρεάζουν την πολιτική ταυτότητα του κόμματος και την κυβερνητική πρακτική; Μήπως θεωρούν ότι αποτελούν τους θεματοφύλακες της «αριστερής» ψυχής του ΣΥΡΙΖΑ και αυτό τους είναι αρκετό;
Πριν λίγες μέρες ψηφίστηκε στη Βουλή ένα ακόμη επαχθές και διαρκές, για να μη μασάμε τα λόγια μας και να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, μνημόνιο. Η μόνη αντίδραση της λεγόμενης αριστερής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα άνευρο και γενικόλογο κείμενο στο διαδίκτυο και μάλιστα μια μέρα μετά την ψηφοφορία. Μη τυχόν κι επηρεαστεί κανείς και χαλάσει την ολοκληρωτική ομοιομορφία μιας υποταγμένης κοινοβουλευτικής ομάδας, χωρίς τα ελάχιστα αριστερά αντανακλαστικά. Καμιά ουσιαστική διαφοροποίηση, καμιά εξ αριστερών πίεση, μόνο ανέξοδα λόγια που ούτε σαν άλλοθι δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Άλλωστε, ο αρχιτέκτονας των ισοπεδωτικών μέτρων είναι ένα στέλεχος των 53+, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Επίσης, όλα τα μέλη της τάσης, που είναι βουλευτές και υπουργοί, ψήφισαν ασμένως μέχρι και το τελευταίο άρθρο και φαίνεται να είναι ευχαριστημένοι από το βαρετό άλλοθι που νομίζουν ότι δικαιολογεί τη στάση τους, όπως αναφέρεται το κείμενο στο σάιτ commonality.gr: «Σωστά έπραξαν αρκετοί υπουργοί αλλά και βουλευτές και βουλεύτριες του ΣΥΡΙΖΑ που στις ομιλίες τους στη Βουλή όχι μόνο δεν πανηγύριζαν για όσα προβλέπονται στο πολυνομοσχέδιο της 2ης αξιολόγησης, αλλά τόνιζαν ταυτόχρονα ότι επιστρέφονται τα κελεύσματα περί ιδιοκτησίας του μνημονίου». Αυτό έλειπε να πανηγύριζαν κιόλας…
Επίσης, στο ίδιο κείμενο αναφέρεται: «Το αντίπαλο στρατόπεδο συνεχίζει να εκτελεί το σχέδιό του, επιδιώκοντας την μετατροπή της τακτικής ήττας του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015 σε στρατηγική ήττα». Δυστυχώς, όμως, αυτό που επιδιώκει το αντίπαλο στρατόπεδο το κάνει πράξη καθημερινά ο ΣΥΡΙΖΑ. Όλο και περισσότερο απομακρύνεται από τις στρατηγικές στοχεύσεις της Αριστεράς και μετασχηματίζεται σε ένα μεταρρυθμιστικό κόμμα δυτικού τύπου, με κυβερνητικές πρακτικές παρωχημένης, κι υποταγμένης στον κυρίαρχο καπιταλισμό, σοσιαλδημοκρατίας.
Κι αφού ψηφίστηκε, λοιπόν, το νέο μείγμα μέτρων κι αντιμέτρων – να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι – κι ο αρχηγός ήταν έτοιμος για πρόβα γραβάτας, ήρθε η αναμενόμενη σφαλιάρα: ούτε κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης, ούτε ποσοτική χαλάρωση, ούτε συμφωνία για το χρέος. Κι ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μας παίζουν όπως η γάτα με το ποντίκι, επαληθεύοντας, γι’ άλλη μια φορά, την συμπαιγνία και το άρρηκτο μέτωπο του διεθνούς καπιταλισμού, η «φρόνιμη» κυβέρνηση καταπίνει αμάσητη μια ακόμα ξεφτίλα και εναποθέτει τις ελπίδες της στο επόμενο Γιούρογρουπ. Και γιατί να αλλάξουν στάση οι εκπρόσωποι του άγριου καπιταλισμού στις 15 Ιούνη; Ξαφνικά θα μας φοβηθούν ή θα αλλάξουν πολιτικούς στόχους; Μήπως να περιμένουμε μέχρι τότε τη σθεναρή αντίδραση των 53+;
Ο δικηγόρος του διαβόλου
