Σε μια μακροσκελή συνέντευξή του στο περιοδικό «Society», ο ηγέτης της «Ανυπότακτης Γαλλίας» αναφέρεται στη στρατηγική του και αναρωτιέται για τη συνέχεια… του εγχειρήματός του.
Πάντα υπάρχουν πράγματα, μικρά ή μεγάλα, σουρεαλιστικά, όπως το να διαβάζει κανείς μια καταγγελία για την αστικοποίηση των μεσαίων τάξεων, σ’ ένα περιοδικό «hipster» [που κυκλοφορεί για τους αναγνώστες της μεταμοντέρνας κουλτούρας]. Ακόμα πιο παράξενο είναι να διαπιστώνεις ότι αυτός που θέλει να «καταστρέψει […] την μιντιακή τάξη», δίνει συνέντευξη στο 15νθήμερο περιοδικό που πουλάει τις σελίδες του στις παμπ Lymh και στα Starbucks.
Ιδού, όμως, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν το έπραξε και αυτό. Έδωσε μια μακροσκελή συνέντευξη στο περιοδικό «Society» –δέκα σελίδες με πολλές φωτογραφίες–, όπου αναφέρεται στην υπόθεση Καζένεφ (τελευταίος πρωθυπουργός επί προεδρίας Ολάντ, που κατηγορείται ότι συγκάλυψε την υπόθεση δολοφονίας ενός νέου οικολόγου ακτιβιστή στη Γαλλία) και στην αποχώρηση του από το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Ταυτόχρονα, χλεύασε τον Φρ. Ολάντ («το είδος των ανθρώπων που θα έπιαναν πουλιά στον αέρα, όταν ήταν παιδιά») και εξήγησε τη στρατηγική του: την «επίθεση» κατά των «ψευδόμενων μίντια», από τα κοινωνικά δίκτυα.
Κυρίως, έδωσε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία για τη στρατηγική που ακολούθησε με την «Ανυπότακτη Γαλλία», τα οποία έχουν ενδιαφέρον για όσους στην αριστερά δυσκολεύονται να κατανοήσουν τις τελευταίες ενέργειές του.
Τι μάθαμε; Κατ’ αρχήν, ο Μελανσόν επιβεβαίωσε ότι με την άρνη��ή του να καλέσει να ψηφίσουν Μακρόν ενάντια στην «τρέλα» της Μαρίν Λεπέν στο β΄ γύρο, αποσκοπούσε να διαφυλάξει το χώρο του, τους «μικρούς ανθρώπους». Και συνεχίζει: «η Ανυπότακτη Γαλλία είναι ένας χώρος σύγκλισης μιας ριζοσπαστικής αριστεράς που τη βρίσκεις στις λαϊκές συνοικίες και ανθρώπων πολύ ευαίσθητων, με ουμανιστικά προτάγματα […] Αν τους καλούσα να ψηφίσουν Μακρόν θα τους έβαζα μπροστά σε μια δοκιμασία», τόνισε.
Ο ηγέτης της «Ανυπότακτης Γαλλίας» εκτιμά ότι η χώρα τα τελευταία 15 χρόνια άλλαξε και ακόμα πως το «δημοκρατικό μέτωπο» (σημ. δημοκρατικό τόξο) έχει αλωθεί από τα «συστημικά κόμματα», που το έχουν καταστήσει, εκ των πραγμάτων, «εκλογική τράπεζα».
«Λαϊκισμός»
Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν αναφέρθηκε επίσης στην πολιτική διαδρομή και τη βασική του δύναμη, ότι είχε την ικανότητα να αναλάβει τους κινδύνους, μετά την αποτυχία «του παζαριού» στο «Μέτωπο της Αριστεράς» το 2012. Αναγνώρισε ότι θα έπρεπε να ενεργήσει «αναθεωρώντας ριζικά την οπτική του πολιτικού αγώνα». Σε αντίθεση με το Γαλλικό ΚΚ «που μπλόκαρε όλες τις αλλαγές (επειδή αυτό) δεν επιθυμούσε τη δημιουργία ενός νέου κόμματος». Στη συνέχεια ο Μελανσόν αναφέρθηκε στις επαφές του με τις δυνάμεις των χωρών της Ν. Αμερικής, που είναι μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. Αυτοί που σκέπτονται ότι «οι λατινογενείς κοινωνίες της Ευρώπης είναι ένας καθρέφτης των χωρών της Λατινικής Αμερικής, θέλουν να ξεφύγουν από την παραδοσιακή αριστερά, η οποία δεν καταλαβαίνει, παρά τις επαναστάσεις που ξεκινούν από τα εργοστάσια και τα κοινωνικά προγράμματα». «Για εμένα ο δημιουργός της ιστορίας είναι ο λαός, όχι μόνο οι εργαζόμενες τάξεις», είπε υπερασπιζόμενος το λαϊκισμό της Σαντάλ Μουφ έναντι του μαρξισμού.
Ο πρώην υποψήφιος για την προεδρία επιθυμεί να αναδείξει μια νέα αριστερά, που ξεπηδά μέσα από «τη δράση των μαζών», φέρνοντας τη σφραγίδα του κινήματος «Φύγετε», ένα κίνημα που αποβλέπει στην «αυτοοργάνωση του» (ξεκίνησε από την Αραβική Άνοιξη και επεκτάθηκε στην Ευρώπη). Έτσι εξηγείται και η προσγείωσή του και η υποψηφιότητά του στη Μασσαλία στις βουλευτικές εκλογές: «Η Μασσαλία είναι μια σπάνια πόλη όπου υπάρχουν μορφές λαϊκής αυτοοργάνωσης, (επειδή) το κράτος δεν υπάρχει πια, ούτε και το δημαρχείο (…). Οι άνθρωποι είναι εγκαταλελειμμένοι».
Για τις βουλευτικές εκλογές, που είχε εκφράσει τη βούληση να επιβάλει στον Μακρόν τη «συγκατοίκηση», οι Ανυπότακτοι έχουν αναθεωρήσει προς τα κάτω τις προσδοκίες τους. Στο «Society» είπε ότι στο εξής φιλοδοξεί να έχει μια κοινοβουλευτική ομάδα (15 βουλευτές μίνιμουμ) και ανακοίνωσε με μισόλογα ότι θα σκεφθεί εν εκτάσει τη στρατηγική του κινήματος, ώστε να το κάνει πλατύ. Επικαλέστηκε επίσης τη συγκρότηση ενός «νέου λαϊκού μετώπου», για να καταπολεμήσει την πολιτική Μακρόν και εξομολογήθηκε τη λύπη του που ο Μπενουά Αμόν και η Μερί Νοέλ Λίμεμαν δεν εγκατέλειψαν το ΣΚ για να ενωθούν μαζί του, και κατέληξε: «θα ήμουν ευτυχής αν ήταν εδώ».
Και πώς θα γραφτεί η συνέχεια; Ανεξάρτητα αν εκλεγεί ή όχι στις βουλευτικές, ο Μελανσόν θα κατεβεί στους δρόμους για να στηρίξει το κοινωνικό κίνημα που έρχεται, ένα μαζικό και επαναστατικό κίνημα που είναι πολύ κοντά. «Εσείς δεν μπορείτε να γνωρίζετε πότε θα ανάψει το φιτίλι… Αυτό όμως ήδη καίει», είπε με έμφαση. Ποιος θα είναι, συνεπώς, ο ρόλος της «Ανυπότακτης Γαλλίας»; «Τι θα κάνετε με τους 500.000 ανυπότακτους;», ρώτησε το περιοδικό… «Προς το παρόν στοχάζομαι ακόμα», απάντησε.
(Από το γαλλικό περιοδικό «Politis)
