Οι φετινές κινητοποιήσεις με αφορμή τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, τα οποία είχαν μάλιστα έντονο αμερικάνικο χρώμα, ανέδειξαν για άλλη μια φορά την ανίατη ασθένεια της αριστεράς και του ανταγωνιστικού κινήματος. Οι πολλές, διαφορετικές κι ασύμβατες μεταξύ τους συγκεντρώσεις διέσπασαν κι εξανέμισαν τη δυναμική της αντίστασης, που θα έπρεπε να αναδειχτεί απέναντι σε μια συμβιβασμένη κυβέρνηση στις επιταγές των δανειστών και δεμένη στο άρμα των ΗΠΑ. Η Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών «Ταξική Αντεπίθεση», επισημαίνει ότι παραμερίζοντας ηγεμονισμούς, τακτικισμούς και εσωστρέφειες, οι δυνάμεις του κινήματος που βρέθηκαν σε κοινές πρωτοβουλίες αγώνα το προηγούμενο διάστημα πρέπει άμεσα να ξανασυναντηθούν, πιο αναβαθμισμένα αυτή τη φορά. Το άνοιγμα ενός εκ βαθέων διαλόγου ανάμεσά τους αποτελεί ένα από τα κρίσιμα ζητήματα του καιρού μας. Στην ανακοίνωσή της, επισημαίνει μεταξύ άλλων:
«Στη φετινή Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) θα συμπυκνωθεί η στρατηγική του ελληνικού καπιταλισμού, εν όψει της κρίσιμης εποχής που ανοίγει το «τέλος των μνημονίων« και η όξυνση της γεωστρατηγικής αστάθειας και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στα Βαλκάνια, τη ΝΑ Μεσόγειο και τη Μ. Ανατολή.
Βασικοί της στόχοι, η οικονομική σταθεροποίηση και ανάπτυξη μέσα από την εμβάθυνση του αντεργατικού-αντιλαϊκού κεκτημένου της τελευταίας οχταετίας, και η αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου του ελληνικού κεφαλαιοκρατικού σχηματισμού, μέσα από την ένταση της στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής του εξάρτησης από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.
Τον πρώτο στόχο υπηρετούν δύο αλληλένδετοι σχεδιασμοί. Από τη μια, η εφαρμογή –στα πλαίσια των μνημονιακών συμφωνιών με ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ για το χρέος, τη δημοσιονομική πολιτική και τα πλεονάσματα – του πρώτου μεταμνημονιακού προγράμματος (μεσοπρόθεσμο πλαίσιο 2019-2022) που δρομολογεί άμεσα ένα νέο γύρο ταξικής επίθεσης με σκληρά μέτρα, όπως μείωση κύριων και επικουρικών συντάξεων, μείωση του αφορολόγητου, κατάργηση του ΕΚΑΣ, συρρίκνωση προνοιακών επιδομάτων, σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις και ενισχυμένη επιτήρηση ανά τρίμηνο από τους θεσμούς.
Και από την άλλη, η υλοποίηση, στη βάση της εργασιακής υποτίμησης και της παραγωγικής εκκαθάρισης που έχει συντελεστεί, ενός μακροπρόθεσμου προγράμματος ανάπτυξης με στόχο την τόνωση της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας, δείγμα του οποίου θα παρουσιάσει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, επενδύοντας το με τη ρητορική της «δίκαιης και ολιστικής ανάπτυξης« και τις προπαγανδιστικές εξαγγελίες για την καταπολέμηση των μορφών ακραίας φτώχειας. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα αύξησης της καπιταλιστικής κερδοφορίας, με βασικούς μοχλούς την αύξηση των δαπανών του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) και την προσέλκυση ξένων επενδύσεων μέσα από τη συνεργασία της κυβέρνησης με διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Επιβεβαιώνοντας το ρόλο του ως εργαλείου ταξικής κυριαρχίας, το κράτος θα κατευθύνει μέσω των προϋπολογισμών της επόμενης πενταετίας έναν πακτωλό άνω των 50 δισ. ευρώ προς τους μεγάλους παίχτες του εγχώριου καπιταλιστικού παιχνιδιού, ως δωρεάν κρατικό χρήμα, την στιγμή που θα περιστέλλονται μέχρι εξαφανίσεως οι κοινωνικές δαπάνες και θα μειώνονται κι άλλο οι συντάξεις.
Μέτρο της επιτυχίας των παραπάνω σχεδιασμών αποτελεί η επίτευξη σε βάθος τριετίας πρωτογενών πλεονασμάτων της τάξης του 3,5% και ρυθμών ανάπτυξης που ο μέσος όρος τους στο ίδιο διάστημα θα υπερβαίνει το 2%. Με άλλα λόγια η εκπλήρωση των βασικών (μετα)μνημονιακών επιταγών, που ανοίγουν σύμφωνα με τους ιμπεριαλιστές δανειστές το δρόμο για το μείζονα οικονομικό στόχο του ελληνικού κράτους, τη μείωση δηλαδή του δημόσιου χρέους σε επίπεδα τέτοια, ώστε να καθίσταται εφικτή η εξυπηρέτηση (βιωσιμότητα) του. Στόχευση πάνω στην οποία το αστικό μπλοκ επιχειρεί να επανασυγκροτήσει την κοινωνική ηγεμονία του, ταυτίζοντας την με το τέλος της ελληνικής κρίσης και με το ξεκίνημα μιας νέας φάσης ανάπτυξης και προόδου της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.
Δίπλα στην «Ελλάδα της οικονομικής σταθερότητας και ανάπτυξης«, τα αποκαλυπτήρια του στη ΔΕΘ θα κάνει και ο έτερος άξονας της αστικής στρατηγικής η «ισχυρή γεωστρατηγικά Ελλάδα«. Άξονας που διέρχεται μιας βασικής σταθεράς του ελληνικού καπιταλισμού, της στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής του εξάρτησης από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, την οποία και σφραγίζει η παρουσία των ΗΠΑ ως τιμώμενη χώρα στη φετινή ΔΕΘ.
Σχέση έτσι κι αλλιώς ιστορικού και υπαρξιακού χαρακτήρα για την ελληνική πλευρά, με σημαντικές ωστόσο τάσεις ενίσχυσης της τα τελευταία χρόνια και ειδικά την τελευταία τριετία επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία εκφράζεται μέσα από τη σύσφιξη των σχέσεων με το κράτος τρομοκράτη Ισραήλ και τη συμμετοχή στον στρατιωτικό και οικονομικό άξονα Ισραήλ-Κύπρου-Αιγύπτου, την επέκταση και την αναβάθμιση των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων, την αύξηση των δαπανών για νατοϊκές δαπάνες, την εισροή αμερικανικών κεφαλαίων και τις συμφωνίες γύρω από τους αγωγούς ενέργειας, την ελληνική συμβολή στην αμερικανονατοϊκή ολοκλήρωση των Βαλκανίων μέσα από τη συμφωνία των Πρεσπών (…)»
Ο δικηγόρος του διαβόλου
