Οπως φαίνεται, και στη Νέα Φιλαδέλφεια «ήταν δίκαιο κι έγινε πράξη». Το «δίκαιο» ενός μεγαλοεπιχειρηματία που έχει εγκαθιδρύσει την εξουσία των φουσκωτών και των τραμπούκων σε μια γειτονιά της Αθήνας. Σ’ ένα δήμο όπου η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θυσιάζει τον εκλεκτό της δήμαρχο και το άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας στο βωμό επιχειρηματικών συμφερόντων, πίσω από το φερετζέ μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Γιατί συνεχίζεται αυτή η στάση ντροπής για τον ΣΥΡΙΖΑ; Τι ρόλο παίζουν εκλεκτικές συγγένειες συγκεκριμένων επιχειρηματιών με την κυβέρνηση; Το Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα φωτίζει με ανακοίνωσή του τα τελευταία γεγονότα στη Νέα Φιλαδέλφεια:
«Με το νόμο 4277/2014 δόθηκαν με φωτογραφική διάταξη στην ΑΕΚ έξι επιπλέον στρέμματα από το Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας κατά απαίτησή της, ώστε να μεγαλώσει το μέγεθος του γηπέδου. Για να γίνει αυτό, αποχαρακτηρίστηκε δασική αναδασωτέα έκταση και κόπηκαν δεκάδες δέντρα με τις ευλογίες αρμόδιων υπηρεσιών, πολιτείας και δικαιοσύνης, που έκρινε στο τέλος της μέρας ότι όλα καλώς καμωμένα. Οι όροι και οι προϋποθέσεις που προσπάθησε να θέσει η δημοτική αρχή προκάλεσαν έναν πόλεμο στη Νέα Φιλαδέλφεια. Όχι μόνο ενάντια στη δημοτική αρχή, αλλά και σε όποια συλλογικότητα τόλμησε να κάνει την παραμικρή κριτική. Κλίμα τρομοκρατίας απλώθηκε στην πόλη, στέκια έκλεισαν και λεηλατήθηκαν και κάθε δράση οποιασδήποτε συλλογικότητας είχε τολμήσει να εκφράσει αντίθετη γνώμη, δέχτηκε απειλές και επιθέσεις. Όλη η λειτουργία της ζωντανής κοινωνίας μπήκε στο πλαίσιο της υποχρεωτικής υποταγής στο επιχειρηματικό σχέδιο Μελισσανίδη.
Οι αλλαγές στη λειτουργία της πόλης, προκειμένου να γίνει το γήπεδο, όπως η υπογειοποίηση οδών, επίσης έγιναν υπό το καθεστώς απειλών, που αυτή τη φορά έφτασαν σε υπαλλήλους οι οποίοι απλώς έκαναν τη δουλειά τους. Και αυτή τη φορά τη λύση έδωσε η πολιτεία, που παρακάμπτοντας τις διαδικασίες, επέσπευσε και αυτό το στάδιο. Το γήπεδο άρχισε να χτίζεται και θα πίστευε κανείς ότι είχε επιτευχθεί ο στόχος «γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια».
Όμως όχι. Με πρόσχημα τις δυσλειτουργίες και τα τεχνικά προβλήματα για τη μεταφορά της υπηρεσίας καθαριότητας από το Άλσος, ήρθε η ευκαιρία να πάρει ένας επιχειρηματίας το νόμο στα χέρια του. Μπαράζ δημοσιευμάτων, μιντιακή τρομοκρατία, απειλές, εξώδικα κατά υπαλλήλων, εκμαυλισμός δημόσιων υπηρεσιών, απειλητικές περιπολίες μέσα στο Άλσος, τραμπουκισμοί κατά των υπαλλήλων της καθαριότητας, σπασίματα αυτοκινήτων, εκφοβιστικές «συμβουλές» σε ανακοινώσεις, παρεμπόδιση εισόδου-εξόδου από το Άλσος. Το αποκορύφωμα ήρθε την Πέμπτη 31/05 με την προσαγωγή υπαλλήλων και ενός αντιδημάρχου. Οι υπάλληλοι έτυχε να βρίσκονται την ώρα που μπήκε η αστυνομία στο Άλσος μετά από μήνυση «αγανακτισμένων πολιτών» και προσήχθησαν χωρίς να έχουν διαπράξει κανένα αδίκημα.
Μετά τις συλλήψεις οι εργαζόμενοι βαφτίζονται «παρέα του δημάρχου» σε διάφορα δημοσιεύματα που πανηγυρίζουν ότι ήρθε η ώρα να μπει η Δικέφαλος μόνη της με τις μπουλντόζες για να αποκαταστήσει τη νομιμότητα.
Να είναι άραγε που θα χρειαστούν κι άλλα στρέμματα από το Άλσος και δεν θέλουν εμπόδια, ή να είναι που έρχονται δημοτικές εκλογές; Ό,τι και να είναι, το ζοφερό κλίμα που καταργεί κάθε έννοια ελευθερίας και στρέφεται εναντίον εργαζομένων σέρνοντάς τους σε δίκες μαζί με το φόβο πάνω από την πόλη κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για όλους/ες. Η υποταγή στα σχέδια επιχειρηματιών δεν μπορεί να είναι ο μόνος δρόμος που μας επιτρέπεται στη μνημονιακή έρημο.
Οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι τεράστιες. Δεν είναι μόνο που δεν μπόρεσε να σκίσει τα μνημόνια, είναι που με μια σειρά παρεμβάσεις εκποιεί δημόσια περιουσία και επιτρέπει μαφιόζικες πρακτικές να αποτελούν κανονικότητα, εξοβελίζοντας κάθε δυνατότητα δημοκρατικών διαδικασιών.
Η αυθαιρεσία και η τρομοκρατία δεν πρέπει να περάσουν».
Ο δικηγόρος του διαβόλου
