Κάθε χρόνο τέτοια εποχή έχουμε την χαρά της συμμετοχής σε ένα αυτοδιαχειριζόμενο ρακοκάζανο, που έγινε πλέον σημαντικό παρεΐστικο, πολιτικό και πολιτισμικό ραντεβού. Μια σύναξη ανδρών, διεκδικούμε αυτό το δικαίωμα κι ας μας συγχωρήσουν οι συντρόφισσες φεμινίστριες, με πυρήνα μια παρέα συμμαθητών που λειτουργεί εδώ και χρόνια ως «μασονία» όπως προσφυώς έχει χαρακτηριστεί. Στην πορεία των χρόνων βέβαια προστέθηκαν κι άλλοι στην παρέα του καζανιού εμπλουτίζοντας τις διαδικασίες του. Ο αδιαμφισβήτητος καζανάρχης μας, κάνει κάθε χρόνο το κάλεσμα γράφοντας μια μαντινάδα. Η φετινή είναι η παρακάτω:
«Άχου κακούργα ξενιτιά τα παλικάρια κλέβεις / όμως το ρακοκάζανο δε θα το ξεπαστρεύεις
Γυρνάει το καζάνι μας στα γνώριμα λημέρια / και στου γλεντιού θα γράψουμε τα νέα τα τεφτέρια
Στη ρακοσύναξη αυτή τη μετεκλογική / ας δώσουμε υπόσταση γλεντοπολιτική
Δεν είναι όλοι ίδιοι το λέω και το μολογώ / απλώς αναλογίζομαι αν είναι αρκετό
Στις εκλογές διασώθηκε και βγήκε λένε σώος / τι κι αν από αριστερός εγίνηκε κεντρώος;
Τώρα που το παράλληλο το πρόγραμμα ανεκόπη / για τούτο εξορίστηκα στην Κεντρική Ευρώπη
Ετούτοι εφαρμόζουνε μνημόνια της θλίψης / κι άλλοι εφαρμόζανε μνημόνιο με «τύψεις»
Το σύστημα δε θελ’ απλώς Κούλη πρωθυπουργό / θέλει κάτι πιο σταθερό: «τον δικομματισμό»
Όμως για την αριστερά αλλού είναι το δράμα / και συνοψίζεται θαρρώ στο παρακάτω πράμα
Ο Σύριζα εμπέδωσε στην κοινωνία σαφώς / «ΡΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ»
Τ’ άλλα θα τ’ αναλύσουμε το βράδυ του Σαββάτου / να πάνε όλα κατ’ ευχήν και τα φαρμάκια κάτου».
Με την πρώτη ματιά, διαπιστώνει κανείς ότι το επίδικο της μαντινάδας είναι, γι’ άλλη μια φορά, η Αριστερά. Συγκρίνοντάς την, όμως, με τις μαντινάδες των περασμένων χρόνων, η φετινή υπολείπεται σε χιούμορ και έμπνευση. Αντί να διέπεται από το σκωπτικό και ανατρεπτικό χιούμορ, την ανοιχτωσιά και την ανάταση ψυχής του ρακοκάζανου, περιορίζεται σε μια στεγνή αντι-ΣΥΡΙΖΑ διάθεση με τυποποιημένη και χωρίς έμπνευση φρασεολογία. Τι έχει συμβεί λοιπόν; Ο καζανάρχης μας, μετά το σοκ του καλοκαιριού του 2015, άρχισε να φλερτάρει με το ΚΚΕ. Απονενοημένο πολιτικό διάβημα ή συναισθηματική τυμβωρυχία; Μόνο ο καζανάρχης το γνωρίζει. Το γεγονός είναι ότι αυτή η μεταστροφή τον έχει επηρεάσει καταλυτικά. Έχασε τη φρεσκάδα του, η σκέψη του μοιάζει να βγαίνει από τη ναφθαλίνη και το χιούμορ του θυμίζει Διαμάντω Μανωλάκου. Δυστυχώς, ακόμα και η γειτνίαση με τον δογματισμό έχει ανεπανόρθωτες συνέπειες…
Παράλληλα με την υπέροχη διαδικασία της απόσταξης, οι μουσικοί μας ετοιμάζουν και πάλι ένα απογειωτικό γλέντι. Φοβούμενοι μήπως ο καζανάρχης θελήσει να επιβάλει αποκλειστικά τραγούδια σοσιαλιστικού ρεαλισμού, προετοιμάζουμε προβοκατόρικα αφιερώματα σε Ρεπάνη, Μυτιληναίο και Καφάση! Στο πολιτικό σκέλος του καζανέματος, έχει ήδη τεθεί το μανιχαϊστικό ερώτημα: «Ανήκει πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ στην Αριστερά;». Στόχος αυτού του ερωτήματος είναι η παραδοχή της αποβολής του ΣΥΡΙΖΑ από τις ιδεολογικές αξίες της Αριστεράς, τις οποίες βέβαια οι δογματικοί ποτέ δεν ενστερνίστηκαν, χαρακτηρίζοντάς ανέκαθεν την Ανανεωτική Αριστερά ως προδότες, ρεβιζιονιστές κι «Αριστερούληδες» ενώ οι ίδιοι ενδύονται ανερυθρίαστα το ρόλο του κομμουνιστή. Μπορούμε να συζητάμε ώρες για τα χοντρά λάθη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι όμως πολύ ακραίο να τον χαρίζουμε στους αντιπάλους, σα να μας περισσεύουν δυνάμεις στην Αριστερά; Άλλωστε, «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω». Γιατί άραγε να θεωρούμε, πιο εύκολα, ότι ανήκει στην Αριστερά το νεοσύστατο Κομπλέ (!) (Κομμουνιστική Οργάνωση Μπολσεβίκων Λενινιστών), μια ν-οστή διάσπαση του τροτσκιστικού χώρου;
Ας θυμηθούμε, εν κατακλείδι, ότι μια από της σημαντικές αξίες της Αριστεράς είναι ο το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Όποιος, λοιπόν, θεωρεί ότι ανήκει στην Αριστερά, είναι σεβαστό το δικαίωμά του. Άντε και καλά καζανέματα!
Ο δικηγόρος του διαβόλου
